Ken je Nero? Nee, niet de keizer, maar die andere Vlaamse strip die eigenlijk net zo leuk of zelfs leuker is dan Suske en Wiske. Niet? Nou, doe jezelf een lol en koop eens een album want het is echt de moeite waard. En laten we wel zijn, we kopen ons nog steeds suf aan Suske en Wiske terwijl de kwaliteit gewoon matig of slecht is geworden. En als je meer wil van die onvervalste Belgische gezellige knullige humor dan ligt hier een hele nieuwe wereld voor je die je op je gemak kunt ontdekken. Net zoals Willy Vandersteen wist Marc Sleen op geheel eigen wijze maatschappelijke kritiek, humor en geweldige avonturen te combineren met enorm fijne, leuke en stereotiepe karakters. Bij beide strips wist men de Belgische cultuur scherp en grappig neer te zetten zonder de passie en liefde die ze voor hun eigen volk te vergeten. Of je nu wil of niet, je ontkomt er echt niet aan, maar het Vlaams is en blijft een geweldig en uniek taaltje, en het gevoel dat bij het geschetste beeld komt kijken is geweldig. Natuurlijk zijn Vlamingen geen stripfiguren en is er op alles wel iets aan te merken. Maar toch blijf je iets van het romantische beeld houden dat deze twee literaire helden creëerden. Inderdaad, literair. Ik zie echt niet in waarom je deze schrijvers en tekenaars niet tot die groep zou rekenen. Inmiddels hoort hun oeuvre gewoon bij de opvoeding. Meer nog dan de zoveelste omhooggevallen schrijver die van gekkigheid niet weet wat hij op papier moet zetten.
Goed, waar gaat dit naar toe? Nou, ik ben met Hilde een paar dagen in Brussel geweest en het deed een beetje zeer. Niet zo van een kapotte knie of een schaafwond maar meer pijn van gemis. Slechts een keer heb ik die onvervalste kwaliteit uit de strips gevonden. Een buitengewoon aardige man, ik heb zijn naam niet gevraagd omdat ik ook van een mysterie hou en zo blijft het gek genoeg bijzonder, in een Kerkje vlak bij Manneke pis sprak die heerlijke taal en was buitengewoon sympathiek. We hebben het met hem over de kerken in Brussel gehad, over Nero natuurlijk en over het feit dat die stad overspoeld is door mensen met een spraakgebrek. Ik haat de Franse taal en vind hem dus lelijk. Op zich geen probleem want het Nederlands is ook geen echt mooie taal, maar waar ik een hekel aan heb is dat de Frans sprekende medemens op een arrogante manier weigert andere talen te spreken. Okay, sommigen probeerden het wel, of desnoods in het engels. Maar op een ober uit Zuid Frankrijk na en nog wat lucky shots probeerde geen een van de mensen die we daar spraken in winkels een andere taal ook maar te begrijpen noch te spreken. Op zich ook geen probleem want ik roep wel vaker weerstand op maar mijn vrouw is wel degelijk buitengewoon charmant en leuk. En meer mensen klaagden er over.
Goed, tot zover het echt milde stuk. Begrijp me niet verkeerd, ik vind Brussel een buitengewoon mooie stad, met erg leuke winkels, gebouwen en goed eten. Een aantal mensen die we ontmoet hebben waren ook bijzonder leuk en aardig maar ik schrok er wel van. Het begon al gelijk toen we ingecheckt hadden in het Hotel waar we zaten. We zaten op 5 minuten lopen van het centrum, en hoewel het een best aardig hotel was wil ik er geen onnodige reclame voor maken. Als je dan op je gemak naar het centrum wandelt dan valt het gelijk op dat er om de vijf meter wel een vrouw van Arabische afkomst zit op een kleedje, soms met kind, met een bekertje. Eerst dacht ik nog dat ze gewoon van het weer aan het genieten waren, het was te heet voor woorden, maar al snel maakte mijn naïviteit plaats voor de schok dat dit dus bedelaars waren. En serieus, in de hoofdstraten heb je om de 100 meter wel een bedelaarster, met het zoveelste zielige en ziek uitziende kind. Ik vraag me dan ook af of ze vroeg in de ochtend door hun man uit het huis getrapt worden om dit te doen. Ik zeg duidelijk getrapt want zo keken ze ook.
Op zich hadden ze talent want ze kijken zodanig zielig en verloren dat de eerste paar keren je inderdaad denkt dat er iets grondig mis is met België en je vraagt je nog sneller af wat de Belgische overheid er aan doet. Op zich is het een sterker statement dan de zoveelste campagne van Amnesty International, die toch een aantal zeer effectieve campagnes hebben. Maar al snel heb je door dat ze allemaal enorm geoefend hebben op hun blikken en dat er ongetwijfeld een dievenkoning ze in de avond van hun buit ontdoet. Net zoals je in boeken van Charles Dickens kunt lezen, en zelfs de eerder genoemde helden hebben wel een album waarin je arme mensen onder de invloed ziet van een snode boef die met ijzeren hand regeert over kansarme mensen. Toen ik een vrij gestoorde en dikke Arabische vrouw haar bekertje zag leegmaken en de centen zag weggooien, omdat die niet voldeden, verdween al snel het laatste restje naïviteit. Het was me al snel duidelijk dat het geven van geld dit gedrag zou aanmoedigen en niet voor een passende oplossing zou zorgen. Iets wat ik al lang wist, ik geef liever sigaretten of een half blik drinken dan geld voor drugs of andere onzin aan zwervers, zodat ik de garantie heb dat ze geen gestoorde dingen ermee doen. Dus wat dat betreft ben ik de zoveelste ‘niet op mijn stoep’ Nederlander, maar toch kon ik een enigszins verwart gevoel niet onderdrukken. Okay, ze zitten alleen in de grote winkelstraat in het centrum en op zich is 1 straat niet representatief voor de stad maar het was een vreemde rode draad door die straten.
Dat ze het van toeristen moeten hebben was me ook al snel duidelijk want een hoop mensen die we als toerist tegen kwamen waren buitengewoon onbeleefd en lomp. Nu ben ik een hoop gewend en best wel een zeur, maar je voelt soms de minachting als een hand om je strot. Zo overduidelijk als hier heb ik de ‘ik ben aan het werk en als je me niet ziet lijden dan laat ik jou wel lijden’ mentaliteit in Nederland nog niet gezien. Natuurlijk is het nogmaals verre van representatief, maar dit is meer een toeristenverslag dan een feitelijke weergave van de Belgische hoofdstad. Soms moet je dat ook gewoon doen. Je weet dat je in een vreemde stad bent, en je kunt nog zo hard je best doen, je bent en blijft een buitenstaander. De zoveelste buitenstaander waar geld aan te verdienen is. En zelfs dat gunden ze ons niet. Het argeloze gebrek aan gezonde werk / geldlust was pijnlijk. Rare stom pratende kaaskoppen. Dat ze zelfs een bastaardversie spreken van een taal die nog het meest gemeen heeft met het geluid van een simultaan brakende en schijtende gnoe in spiegelbeeld hindert ze daarbij geen moment. Op een buitengewoon brutale en respectloze manier werd mijn ‘ik zie die mensen toch nooit meer’ zelfverzekerdheid overtroffen door een groot aantal loonslaven die zich alsnog stukken beter vonden, want je kocht er toch wel en je wilde het product toch wel hebben. Okay, nogmaals, de incidenten wegen natuurlijk zwaarder maar dan nog was 75% zo.
Gelukkig compenseert het oude centrum rond de grote markt een hoop en heb ik leuke dingen kunnen scoren maar mijn maag draaide zich wel om toen een hond met een zonnebril met de poten wijd midden op de weg lag voor foto’s. In een totaal onnatuurlijke houding lag het dier verwart van de pijn en de drukte doodsstil voor zich uit te staren. Ergens in mijn ooghoek zag ik het ondier dat zich eigenaar mag noemen de mensen in de gaten houden. Of ze wel betaalden voor de foto’s die ze namen. Okay, ik ben geen heilige en ik ben de zoveelste idioot die gewoon vlees eet maar het ging me wel te ver en drukte me wel met de neus op de feiten. Het zal mijn leven niet veranderen en ik ga morgen echt geen McDonalds in de fik steken maar pijnlijk was het gewoon wel. Zielig gewoon. Toen we die avond even lekker fout over de Kermis voor de deur heenliepen kwam ik ook nog een hemeltergende draaimolen tegen met levende paarden die in een cirkel van 4 bij 4 moesten rondlopen met kinderen op hun rug terwijl het duidelijk veel te warm was voor intensieve inspanningen. En weer mocht je voor 5 euro een foto maken. Ik vond het vreemd, want de lieden die zich enorm ontwikkeld en verheven voelden, en begrijp me goed, ik voel me wel beter dan een hoop anderen, ik weet dondersgoed dat ik dat absoluut niet ben (maar dat is weer een heel ander verhaal), omdat ze geen toeristen waren en een verbasterde schijtende en kotsende gnoetaal spraken bleken dus nog blinder voor dit stukje leed. Dat je die bedelende vrouwen niet meer ziet zal me een zorg zijn, maar die dieren zijn al helemaal niet in staat om te ageren tegen hun erbarmelijke situatie. Zelfs de naïeve gedachte dat de eigenaar thuis wel goed voor die dieren zou kunnen zijn kon geen relativering brengen. Als dat zo was dan waren die dieren er dus niet eens.
Voordat je denkt dat we het niet enorm naar onze zin hadden zijn dit gewoon een paar dingen die me met een dubbel gevoel naar huis lieten gaan. Want we hebben een hoop lol gehad, fijn met elkaar gepraat en enorm lekker gegeten. Je bent en blijft een toerist en je gaat er toch naartoe om je te vermaken. Ik had het echt niet verwacht maar ik heb een aantal zeer toffe dagen gehad met mijn vrouw. Zelfs toen we rondjes reden dankzij de erbarmelijke bewegwijzering in Brussel kon ik het hebben dat zij eerder de lol er van inzag dan ik dat deed. Toen we ontdekten dat we weer gewoon terug waren bij het Hotel door gewoon het bordje ring Antwerpen te volgen, we hadden niet door dat je tunnels moet mijden en dat je pas 5 meter na de juiste aanslag moet aangeven waar je naartoe gaat, heb ik vastgesteld dat Belgen gewoon een hogere intelligentie hebben want als je een zodanig vreemd en abstract systeem kunt begrijpen dan moet je wel heel erg slim zijn. Het leek wel een mythische plaats waar argeloze reizigers voor eeuwig vast kwamen te zitten. Eeuwig is te lang maar voor mijn gevoel had ik er best nog een paar dagen kunnen zitten met mijn vrouw. Precies goed dus. Want zoals mijn oma’s moeder ooit zei, je moet stoppen met eten voordat je vol zit. Zo blijf je gretig en krijg je geen buikpijn achteraf. Te lang samenzijn levert een ‘dat nooit meer op’ te kort maakt je gretig naar meer, en zo was het eigenlijk precies goed.
Brussel? Mooie stad maar helaas wel heel anders dan ik hoopte. Toch vond ik het een fijne plek waar ik vast nog wel een keer naartoe ga. Maar dan gewoon voor een middagje. Laat ze eerst daar maar gewoon van dat spraakgebrek afkomen en gewoon weer een van de leukste en sympathiekste taaltjes ooit spreken.
