Get your own damn soap...

Igh. Kutleven. Het is zo verschrikkelijk naar eigenlijk om redelijk gelukkig te zijn. Happy people have no stories. Dus dan kan ik maar beter de vrouw dumpen en me sufrukken en denken aan de tijd die we samen hadden. Dan wordt mijn weblog wel gelukkig van alle aandacht. Nu begin ik daar dus niet aan want ik heb een geweldige wederhelft me laten scoren. Die discussie is boeiender dan de eventuele lofzang die ik hier kan gaan houden. Wie scoorde wie? Ach, maakt niet zoveel uit, we hebben het fijn samen en dat is alles wat telt.

Plus dat ik dan de bonus krijg van twijfel, bindingsangst, vleugje verlatingsangst en vrouwen die opeens ook willen. Een berg clichés waar je niet goed van wordt dus dat kan ik hier wel vertellen maar dat heeft geen zin. Punt is wel dat ik blij was om vrijgezel te zijn. Te blij om aan weer iets nieuws te beginnen. En dan doe ik het toch maar. Blij toe verder, maar als er zoiets is als reïncarnatie vraag ik God toch om een betere planning. Wat beter uitgestreken of zo. Dus dat ik vanaf mijn 3e tot mijn 80e onder de pannen zou zijn met alle potentiële kandidaten voor slechte sex met een wookie.

Probleem nu is dus gewoon zaakjes op orde en het venijn komt pas echt achteraf. Ik moet nu al die ellende van mij haar ook nog eens vertellen, als we weer zin hebben in een avondje ellende binnen de marge, en ik ben dus elke keer te leeg om het nog een keer te typen. En het is net als met teksten voor muziek, er is al teveel ellende over de liefde geschreven. Ik ben meer van de haat en nijd. Natuurlijk draag je dan altijd wel netjes een nummertje op aan je vrouw, maar ze verstaat toch niet dat ik vooral hatelijke teksten tegen de domoren van de wereld uitkraam. Want lieve lezertjes, naast onbeleefde mensen zijn domoren de ondergang van deze wereld. En mijn onzichtbare vijand is de grootste domoor die er is.

Ik kan gewoon niet tegen dat gekwijl. Toen haar moeder haar vroeg of ik romantisch was antwoordde ze ‘op zijn eigen manier’. Beter kan ik het niet omschrijven. Ik doe gewoon waar ik zin in heb en je weet altijd dat je bij mij op dat moment gewoon speciaal en bijzonder bent. En daar gaat het om. Vind ik dan. Ik heb geen gekween en eindeloos gebrabbel nodig over eeuwige liefde en zo. Voorlopig is ze de vrouw van mijn leven. En het boeit me niet wat ze voor mij deed als ze maar gebroken en diep ongelukkig achterblijft als ik weer iets anders na ga jagen. Ik neem nu eenmaal graag de tijd voor mensen en mijn vrouw heeft daar net iets meer recht op. Want dat kreeg ik dus ook pas voor mijn kiezen. Dat het zo fijn was dat ik de tijd voor mensen nam. Tja, echt alturistisch is dat niet. Mannen zoals ik moeten nu eenmaal met goede argumenten komen en eerst praten voordat ze scoren. Mannen krijgen dan ook veel minder aandacht van me. Sterker nog, zo snel als er tieten in het spel komen is de kans op een monoloog voor 99% weg. Behalve als ik de vrouw in kwestie wil opnaaien zodat ze weer met zaadvragende ogen weg glibbert. Niet dat dat veel gebeurt, maar ik mag ook zo mijn dromen hebben, of niet?

En ik kan wel een verhaal ophangen hoe geweldig de sex is, of hoe fijn we het samen hebben of waarom ik voor haar kies. Het gaat je eigenlijk geen kloot aan en ik vind het ook strontvervelend om jouw gekween en gedrama aan te horen. Gelukkige mensen hebben echt geen verhalen…