I wanna smoke opium...

Ik haat warm weer. Echt. Van mij mag het hele jaar sneeuwen. En ik haat warm weer niet omdat het kutterig warm wordt. Je weet wel, wat je ook doet, het is altijd zo warm en vochtig hier. Slapen gaat slechter, eetlust gaat weg, en ik heb nog veel minder zin in dingen doen. Gelukkig zorgt een flinke dosis wiet daar al niet voor. Erger nog, mensen worden zo gruwelijk dom van warm weer. Net als bij schorpioenen die in de zon trager en doodser worden, alleen dan mentaal. Of is het andersom? I forgot. Guess I’ll blame the warmth. Of het nu van de onbegrensde geilheid is of gewoon van een algemeen hersenfalen, ik weet het echt niet. En dan de kleding die sommige mensen aantrekken. Ik heb gisteren in het Plein in Den Bosch meer slecht geklede vrouwen bij elkaar gezien als een doordeweekse dag in de H&M. ‘Creëer je eigen unieke stijl’ staat voor ‘Zorg dat iedereen ziet dat je geen smaak hebt’. Ik weet haast zeker dat die toko het werk is van de duivel. Als straf voor alle goedgeklede flikkers van tegenwoordig.

Want ik haat metromannen. Of metrosexuelen. Wat een doodsschop verdien je als je er zo bij durft te gaan lopen en doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Gewoon alleen al om het feit dat je verdomme een man bent. Mannen horen minder tijd door te brengen voor de spiegel dan vrouwen, behalve als je gay bent. Dat is een universele waarheid waar niet aan getornd moet worden. Gewoon om het simpele feit dat vrouwen zo leuk zijn omdat ze vrouw zijn. En mannen horen er niet bij te lopen als permanente twijfelnichten. Maar het kan nog erger. Ze kunnen ook nog luisteren naar Coldplay of Radiohead. Je weet wel, bands die er op uit zijn om rock’n’roll te vermoorden. Omdat ze het niet kunnen uitstaan dat ze met hun pathetische gezeik nooit dat gevoel zullen krijgen. Metromannen hebben dat ook. Een grenzeloos gebrek aan ruggengraat en ballen.

Ik hou echt nog steeds van het leven, echt waar. Ik heb het weer best goed nu. Veel pret met de vrouw die met de week gaver wordt. Op een vreemde manier maakt het mijn dagen minder zuur. Maar ik verbaas me echt hoe verschrikkelijk mensen kunnen zijn. Ik begrijp er geen kloot van. Zelf zal ik daarom nooit een normaal mens worden in de ruimste zin van het woord. Sterker nog, ik doe er alles aan om mijn menselijkheid weg te cijferen en weg te stoppen. Wat een drakerig saai land kan het hier toch zijn. Vol slecht geklede mensen, onbeleefde boeren en een overdaad aan domoren, slechte muzieksmaken afgewisseld met een onweerstaanbare drang om naar middelmatige dingen te kijken, foute kledingkeuzes en onbeschaamd lillende lichaamsdelen van vrouwen die met bijbehorende foute kapsels door de stad paraderen en zich laten verleiden door zinnen die een weldenkend mens niet uit zijn strot krijgt, mensen met het IQ van een Zweeds ijskonijn dat verdwaald is in de Sahara die diepe uitspraken proberen te doen en niet verder komen dan ‘het kan vriezen en het kan dooien’, hele kuddes met een chronisch gebrek aan humor en een te grote drang naar zelfmedelijden, mensen die een mening willen hebben maar die het niet nodig vinden die ergens op te baseren, duizenden verschillende kledingwinkels met allemaal hetzelfde assortiment en nog steeds consumenten die denken dat ze uniek zijn, oranjegekte, hypocrieten, leugenaars, arrogante gleufdieren, hippe schandknapen, snollerige tienerkutjes (die hebben alleen nut als ik geen vrouw heb), vergeten Londsdalejugend, excuusallochtonen, nietszeggende primaten, glibberige latente homofielen en nog veel meer gekloot binnen de marge. Zo nu en dan zou je me gelukkig maken met een fikse coma. Je weet wel, die coma, dat als je dan wakker wordt dat al die vervelende dingen weg zijn. Je weet wel, dat er een gigantische wereld vol fijne en prettige zaken openligt. Zelfs als het erg goed met me gaat dan vind ik nog wel de zin om een gruwelijke pesthekel te hebben aan zodanig veel zaken dat je er eng van wordt. Zelf ben ik dan weer niet eng, en voor mezelf volstrekt normaal. Om die simpele reden voel ik me verheven boven het gepeupel om me heen. Gelukkig combineer ik het met een nederigheid die ook veel mensen vreemd is. Ik kan er zelfs moeilijk tegen om dingen te krijgen.

Dinsdag ben ik jarig. Erg fijn dat ik dan mijn cijfergrap niet meer kan uithalen. Kan wel, maar klinkt kut. Eerst kon ik zeggen ‘ik ben 28, voel me 56, maar ik kan kwijlen als een knaap van 14’. Met een ongelijk getal moet je met halven gaan werken. En das niet goed. Ik voel me er niet minder oud door. Oude mensen die roepen dat de tijd zo snel gaat krijgen steeds meer gelijk. Gisteren werd ik wakker gebeld door C. Omdat we eigenlijk een afspraak hadden. Ik was hem niet zozeer vergeten, maar had niet door dat het al 5 mei was. Ik heb weer een vrouw, dan kan ik wel eens dingen vergeten. Dat is altijd zo. Dus ik ga maar weer fijn dingen op papiertjes schrijven en die op de badkamerdeur plakken om ze daar te negeren. Misschien kom ik dan van de berg ‘nog te doen’ dingen af. Het zou tijd worden. Maar ik vrees dat ze zelfs mijn kist onder gewapend beton moeten leggen, want er is nog echt te veel te doen voor een mensenleven. En dat van iemand die al vanaf 4 uur apathisch op zijn bed ligt te zijn.

Gewoon omdat ik het weer naar mijn zin heb met iemand. Gewoon omdat ik nog steeds woon in het huis van een ander. Gewoon omdat Hilde gisteren 5 seconden aanvoelde als thuis. Gewoon omdat ik daar niet eens bang van werd. Gewoon omdat ik niet kon beslissen welk boek ik nu weer ging lezen. Gewoon omdat er mensen zijn die weten dat ik Deadpool ben maar mijn echte naam niet kennen. Gewoon omdat ik over 2 maanden kan vieren dat ik een goed maatje kwijtraakte. Gewoon omdat mensen tegenwoordig me ervaren als aardig en soms zelfs leuk. Gewoon omdat gisteren een elfje schattig zat en geil aan het zijn was. Gewoon omdat ik morgen met mijn vrouw en buitenvrouw naar België ga. Gewoon omdat mijn vrouw me leuke sms’jes stuurt. Gewoon omdat ik het niet op leuke sms’jes heb. Gewoon omdat ik het dan wel kan hebben. Gewoon omdat ik ik ben. En het wordt alleen maar beter. En ik kan daar even slecht mee omgaan als met slechte tijden. Sterker nog, des te beroerder de omstandigheden des te prettiger ik me voel. Alleen dit keer niet dan. Of zo.

Ik pak mijn koffers wel en verhuis wel naar een vergeten Toendra in Siberië. Want hopelijk is het daar niet vol van slecht geklede mensen, onbeleefde boeren en een overdaad aan domoren, slechte muzieksmaken afgewisseld met een onweerstaanbare drang om naar middelmatige dingen te kijken, foute kledingkeuzes en onbeschaamd lillende lichaamsdelen van vrouwen die met bijbehorende foute kapsels door de stad paraderen en zich laten verleiden door zinnen die een weldenkend mens niet uit zijn strot krijgt, mensen met het IQ van een Zweeds ijskonijn dat verdwaald is in de Sahara die diepe uitspraken proberen te doen en niet verder komen dan ‘het kan vriezen en het kan dooien’, hele kuddes met een chronisch gebrek aan humor en een te grote drang naar zelfmedelijden, mensen die een mening willen hebben maar die het niet nodig vinden die ergens op te baseren, duizenden verschillende kledingwinkels met allemaal hetzelfde assortiment en nog steeds consumenten die denken dat ze uniek zijn, oranjegekte, hypocrieten, leugenaars, arrogante gleufdieren, hippe schandknapen, snollerige tienerkutjes (die hebben alleen nut als ik geen vrouw heb), vergeten Londsdalejugend, excuusallochtonen, nietszeggende primaten, glibberige latente homofielen en nog veel meer gekloot binnen de marge.