StWolfgang 2003, it's not where ya at, but who you are...

Ik begin me steeds meer af te vragen wat ik hier doe. De plotselinge warmte omhelst me nog steeds maar de lucht zit vol elektriciteit vanwege het aankomende omweer. Ik heb een rustige inham in de buitenmuur van een kleine kerk opgezocht en denk aan mijn opties als ik thuiskom. Misschien moet ik me dan maar gaan inlaten met een vrouw van 27 die ik niet eens aantrekkelijk vind. Ze is niet echt mooi. Gelukkig wel erg lief. En ze wil me. Haar fascinatie voor Spanje krijg ik ook wel weg als ik haar een paar keer mee hier naartoe neem. Op geen enkele manier past ze eigenlijk bij me. Niemand niet als ik er goed over nadenk. Mijn ego is gebroken, mijn hart heb ik gelukkig zelf gehouden. Gek eigenlijk dat ik zelfs bij iemand wil zijn die ik niet zo heel erg leuk vind. Sommige keuzes zijn belangrijker dan je denkt. En bij de selectie van een vrouw kun je maar beter uitgaan van rationele argumenten. Een te mooie vrouw levert ellende op, iemand die te lelijk is levert voor jezelf ellende op. Natuurlijk is dat alles smaakgebonden. Maar op geen enkele mogelijke manier wond ze me op. Geen intellectuele uitdaging, te onzeker en druk bezig om naar een gezin toe te werken.

Ik kijk naar de Duitse en Italiaanse toeristen die soms als gezin, soms als groep met gepaste stilte het uitzicht bewonderen. Naast mij is een gapend gat van 4 meter diep en aan de andere kant een ingang naar de kerk. Het meer waarover ik uitkijk begint onrustig te worden en ook de laatste toeristenboten meren aan. Er is storm op komst en in de verte pakt zich een donkere lucht samen boven de bergen in de verte. Wat doe ik hier eigenlijk. Thuis zou ik me ook vervelen, maar hier is het ondraaglijk. Ik heb niemand om mee te praten of te genieten van de oplopende spanning. Want dat brengt omweer met zich mee. Een voelbare spanning en het maakt water zacht als zijde. Het is dat ik heb moeten beloven dat ik nooit meer met omweer zou gaan zwemmen. Ik zou eigenlijk gewoon een laptop moeten kopen. Dan leek het net of ik iets heel boeiends aan het doen ben. Je ziet ook overal mensen tekeningen maken van oude gebouwen. Waarom zou je die gebouwen niet kunnen omschrijven, of überhaupt ergens buiten aan een verhaal werken. Ik voel me diep ongelukkig en eenzaam. Het ligt er dus niet aan waar je bent maar wie je bent. Of beter gezegd hoe je bent. Ik denk erover om terug te gaan naar de camping om mijn spullen te pakken. Op zich heb ik wel zin in een rit van 8 uur. Fijn mijn eigen bed opzoeken en me daar alleen en verlaten voelen. Ik heb verdomme nog meer medelijden met mezelf dan anderen met me hebben.

Vol afgrijzen bekijk ik de luide groepjes mensen om me heen. De eerste druppels regen beginnen al te vallen zonder dat het kouder wordt. Over 10 minuten is het toch weer droog maar her en der zie ik groepen rennen om te schuilen. Logisch want de luchtige kleding is niet gemaakt voor mensen met goede smaak, laat staan voor regen. Ongelofelijk eigenlijk hoe naar andere mensen kunnen zijn door hun totale gebrek aan smaak of inhoud. Of walg ik nu van mijn eigen vooroordelen. Wat zeik ik eigenlijk, ik mag mezelf dan wel rekenen tot een wat hoger niveau maar wat heb je eraan als er niemand is om mee te delen. Misschien moet ik dat wel thuis gaan doen. Ergens een kind verwekken en het samen met zijn moeder opvoeden. Ik wil dus een zoon schijnbaar. Als hij mijn verstand krijgt en het uiterlijk van zijn moeder moet het wel goed komen. Dus toch een mooie vrouw maar gaan zoeken. Dan mag ze zelfs dom zijn want hij krijgt mijn verstand al. Ik begin te grijnzen en open mijn auto. Het begint te hozen.