Back wit a bore now!

Ik baan me een weg naar de deur door de mensen. Nietszeggende gezichten die vrolijk meedreunen op de acid die de hele nacht gedraaid wordt. Saaie monotone muziek op basis van een basdreun en wat irritant gebliep eroverheen. Ik vermaak me best op zulke feesten omdat het beter is dan slapen. Liever hoor ik de hele nacht goede hardcore platen of oude metalklassiekers. Maar dan moeten ze maar midden in de nacht van zulke feesten houden. Het valt me op hoe vol deze mensen zijn van zulke feesten. Zal wel aan de drugs liggen. Als narcotica zou binnenvallen zouden ze voor een heel weeshuis aan drugs vinden. Sterker nog, als er meer dan vijf mensen ook maar nuchter zijn dan is het veel. Of je moet het over de lieden hebben die alweer nuchter aan het worden zijn omdat ze nog moeten rijden. Niet dat dat veel uitmaakt. Met drugs op kun je schijnbaar een hoop meer.

Ik verdom het om te drinken en te roken. Vies spul en het remt mijn progressie. Sterker nog, ik voel me ver verheven boven de kleine massa mensen om me heen. Klein want meer dan tweehonderd mensen zullen het niet zijn. Onbetrouwbaar volk, dat wel. Want ze geven nergens meer om door de drank en de drugs en de eigen maatjes hebben altijd meer gelijk dan een ander. Ik hoop nog op een drama van de zoveelste mongool die niet doorheeft dat het er echt niet beter op wordt als hij gaat zitten janken buiten. En maar roepen dat hij dacht dat hij het wel aankon. Niet dus, altijd een grote mond vooraf maar als het dan echt gebeurt dan is het klote. Moet je maar gewoon naar binnen gaan en je vriendin van de zoveelste nietszeggende hippie aftrekken. Als je pech hebt dan vertrekt die gast, heb je geluk dan krijg je als bonus ook nog een dikke ruzie eroverheen. Of de ex die het spelletje meespeelt zoals hij het dacht. Soms terecht, soms uitermate zielig. Ik vrees dat het er vandaag niet inzit. Jaloezie is een van de meest vertederende emoties om half vier in de nacht.

Overdreven veel kerels op zoek naar een prooi. De een nog kanslozer dan de ander. De enige afstand die ik op hen heb is dat ik het niet eens probeer. De redelijke vrouwen hebben een vriend, je hebt er nog een paar die wel okay zijn maar of te lelijk of te raar en de rest zit zodanig onder de dope dat je bij voorbaad kansloos bent. Buiten dat, ik wil nog helemaal geen vrouw. Ik heb nog teveel maagpijn van de vorige die wel heel gestoord door het leven ging. Buiten dat was ze nog steeds te mooi en te leuk en is ze op dit moment de enige voor me. Dat ze waarschijnlijk ligt te neuken met de zoveelste misselijke staatsmongool die haar zat voerde maakt me niet zoveel uit. Gek hoe ik mezelf na al die tijd voor de gek hou. Ik begin te grijnzen en denk terug aan een van mijn eerste acidfeesten.

Dezelfde locatie, andere organisatie. Of ik aan de deur wilde staan. Natuurlijk wil ik dat. Leuk. Vrienden helpen en lekker actief bezig zijn. En die monotone rotdreun zal wel wennen. Dat het een buitengewoon oncomfortabele plek is waar ze me neerzetten wist ik ook niet. Toen ik mijn hoofd niet eens tegen de muur meer kon laten rusten omdat daar iets uitstak was ik het zat. Dat ding moet weg. Ik draai me om en zie wat mensen met hun hoofden schudden. Bekijk het maar, ik zal er wel moe uitzien en ik trek het ding gewoon uit de muur. Als een weldadige deken omhelsden zowel de duisternis als de stilte me en stelden me gerust. Er was een uitweg. De drie weldadige seconden leken wel een eeuwigheid. Een gevoel van diepe trots vulde me en ik begon te lachen. Geschreeuw en vreemd gejoel doorbraken het moment. Ik had de centrale stekker eruit getrokken en werkelijk alles viel stil. Vlug stopte ik de stekker er weer in en keek op mijn onschuldigst in het rond. Lachende gezichten en een paar hippies over de zeik. Mission accomplished. Fuck Y’all.

Ik begin buikpijn te krijgen en verbaas me over het gegeven dat het nog minder mogelijk is om een normaal gesprek te voeren dan een half uur eerder. De ziekte, ik snak naar een zinnige conversatie en ik hoop toch echt dat er zodadelijk een stel tieten binnenkomt waar wel mee valt te praten. Ik weet zeker welke stellen er wel sex gaan hebben en welke niet. De gast die nu al de hele club mensen moet laten weten dat hij het niet trekt zeker niet. Want het gaat hem niet om een vrouw maar je mept zijn maten nu eenmaal niet. Dat het over een incident gaat dat allang over is maakt niet uit. Want hij is op dat moment degene die zijn maten wel mept omdat ze hem niet snappen. Snel wordt hij buiten gegooid waar het geraas doorgaat. Magere score maar toch entertainment. Ik kijk het even aan en stel vast dat zelfs de lui die geen sex gaan hebben het beter hebben als hun vriendin wel mee naar huis gaat. Een vreemd soort jaloezie overvalt me. Ik zou nu graag drama hebben. Gezeur om absoluut niets. Wat zou het me fijn lijken.

Ik kijk voor de zoveelste keer of mijn auto er nog staat en ontwijk wat zatte maten. Mooi volk als ze nuchter zijn maar ik verdom het om taxi te spelen. Me uit de voeten maken wil ik nog niet en gelukkig doet de mededeling dat ik nog niet weet hoe laat ik ga wonderen. Ik weet dondersgoed hoe laat ik ga, maar dat is pas over twee uur. Zonder een echt bevredigend drama ga ik niet. Ik heb pech. Een wonderschone dame komt binnen. Echt knap is ze niet maar ze heeft een fascinerende voorgevel, gaat enorm goed gekleed en op zich heeft ze best een mooi gezicht. Als de lichtval goed is dan. Gelukkig werkt haar Spaans aandoende gezicht enorm goed met TL licht. Anders praat ik wel met haar borsten. Ik stel me netjes voor en voor dat ik het weet zit ik anderhalf uur te praten met haar. Best slim, beetje naïef en wat verlegen en truttig. Just how I like it. Het valt me op dat mijn ogen niet eens afdalen naar de toch wel imposante borsten. Er zitten dan wel netjes kleren overheen maar ze vallen wel op. Ik ben dankbaar voor de conversatie. Gewoon omdat het te lang geleden is dat ik een zinnig gesprek had met een vrouw. Leuk mens, maar ik wil geen vriendin. Maar ik zou geen seconde tegenspartelen als ze wel wilde.

Ik die tijd was ik niet op een vriendin uit. Dat weet je nu wel denk je maar het is belangrijk. Ik heb vrouwen altijd prettiger gevonden als mannen als het aankomt op goede gesprekken. Ik weet niet wat het is maar ik vind vrouwen leuker. Misschien omdat ik ze niet snap. Mannen snap ik wel iets beter maar door die kennis is het me wel duidelijk dat ze me nu eenmaal minder boeien. Vreemde vorm van seksisme. Gek dat je er dan altijd later pas achterkomt dat je hele andere dingen wilde. Van anderen. Die vertellen dat even. Zo van, ja maar je vond haar wel leuk. Natuurlijk vond ik dat, anders besteed ik geen tijd aan je. Maar gelijk een paringsdans uitvoeren? Come on! Ik versier per definitie niet. Het is graag of helemaal niet, maar ik ga geen moeite doen en me ook niet anders voordoen om te scoren. Alleen laffe mensen doen dat.

Om half vijf glip ik naar mijn auto. En zing mee met Propagandhi. Een liedje genaamd ‘Refusing to be a man’. Niet dat het precies over dit geval gaat. Maar op een gekke manier wel. Alsof ik gelijk wil neuken met iemand waar ik een leuk gesprek mee heb. Als ik dat wil dan zeg ik het wel. Bespaart iedereen een hoop gedoe en moeite.