Dear Diana.

Hallo Diana,

Hoe gaat het met je? Oh, die naam? Dat is om je te beschermen. Toen ik met een grijns op mijn gezicht vertelde dat een nummer over jou wereldwijd verspreid werd was je niet zo blij. Okay, wereldwijd was een voorbarige aanname en een stukje naïviteit dat me nu vreemd is, maar toch was het knap dat een Oostenrijker me die CD aanbood. Als je alsnog denkt dat het een eer is om een eigen nummer te hebben dan raad ik ja aan om No Credit van Insert Coin te kopen. Het nummer ‘Filth’is helemaal voor jou! Niet dat ik nu nog die hatelijke gevoelens heb maar toch, een mooier document van die tijd is er niet.

Waarom voel ik de drang om je te schrijven, dit niet direct te doen maar op een blog? Gewoon. Omdat ik je pas weer zag en omdat je begroeting nogal koud en onpersoonlijk was. Niet dat ik van plan was om met je te praten maar laten we er heel duidelijk over zijn, jij was degene die er vandoor ging. Niet ik.

Eerst had ik een schurfthekel aan je. Niet dat ik je echt kende maar ik was en ben van mening dat plotselinge relaties een inbreuk zijn op vriendschappen. En jij kreeg iets met een maat van me. Geen probleem verder behalve dat we hem verder niet meer zagen en dat hij het achteraf zag als een toch wel nare periode die veel te lang duurde. Het weerhield ons er niet van om erna de kroeg in te duiken en een hoop lol te hebben. Op een platonische, we zijn niets aan elkaar verplicht manier. Echt, ik vond je buitengewoon niet aantrekkelijk. Je was het wel, daarom een gebrek aan on in de vorige zin. Het zat er gewoon niet in tussen ons. Achteraf vroeg ik me wel eens af of er dan wel vriendschap inzat maar ik denk het eigenlijk niet. Het was gewoon voor die tijd erg handig dat we allebei een kroegmaatje hadden.

Dat dat soms raar was is een feit. Eerst met die maat zat worden van de Jaegermeister, erna met jou de kroeg in. Ik kan me nog heel wat mooie momenten herinneren. Vooral de keer dat je me wist te melden dat je net ongesteld was geworden en dat je geen tampons bijhad. Toen ik je meldde dat je er dan maar een sok in moest duwen sloeg je me vol in mijn gezicht en glimlachte zodanig lief erbij dat het toch wel een van de meest mooie en dierbare momenten tussen ons was. We hadden een hoop pret en zelfs het gezever over je ex en andere opneukers van je nam ik er maar bij. Op de vraag of je mijn vriendin was zei ik netjes nee, want ik had een betere relatie met drank in die tijd. Weekendalcoholisme. Het blijft een geweldige jeugdzonde.

Een keer speelden we wel vriend en vriendin. Toen was je weer te lam om naar huis te lopen en je was je fiets vergeten. Ik zei dat ik je echt niet dat hele eind naar huis ging brengen en na een geweldig mooie scène, zo uit de meest slecht geschreven soap, sprong je alsnog achterop zodat ik je naar huis kon brengen. Je hield me stevig vast en ik wist weer dat ik een fijne en leuke vriendschap met je had. Zo was het altijd tussen ons. Gewoon zonder ellende lol hebben met elkaar zonder ook maar een moment verleiding.

Tot dat je verliefd werd. Triester kan het haast niet, een lid van een blaaskapel. Dat je zelf ook zoiets deed vergaf ik je met plezier omdat je de mooiste bos haar ooit had. Die ben je trouwens ook kwijt. Dood en doodzonde. Maar goed, who cares wat die gast deed. Het grootste nadeel aan alles was dat hij een hekel aan mij had en dat jij als een lovesickpuppy achter hem aanhuppelde en mij compleet vergat. Voorheen konden we uren bellen, we hebben nog een keer Beverly Hills 90210 samen over de telefoon gekeken, het bedrijf van mijn vader betaalde toch, en sinds die dag was het totale radiostilte. Ik hol niet graag lang achter mensen aan. Het is zo zinloos. Buiten dat kan ik niet tegen een arrogante lelijke kwal op. Zeker niet als die zich beter voelt en ik weet zeker dat ik in zijn geval 5 ipv 3 stappen hoger sta op de evolutionaire ladder. En buiten dat alles, we waren niks aan elkaar verplicht.

Dat ik sinds die tijd niet meer in vriendschap geloof is een feit. Echt, het is een hol woord dat aangeeft dat je elkaar kent onder bepaalde voorwaarden en meer niet. Het kan zo over zijn. Ruzie, relaties, ziektes, drugs, noem maar op. Vriendschap kan het overleven maar dat is gewoon een rariteit. Dat ik wel mensen ken die onder de noemer vriend vallen is een feit. En dat die relaties vaak heel diep en goed zijn ook. Maar toch, liever onafhankelijk dan zo’n teleurstelling. Want geloof het of niet, die keer dat ik vertelde dat ik je haatte meende ik het wel echt. Wat een kutwijf vond ik je. Gewoon voor een nieuwe vent alles aan de kant gooien wat wij hebben omdat hij eigenlijk diep onzeker van mij werd? Ach, weet je, ik heb zo ook twee jaar geleefd, samenwonen met iemand waar ik buiten heel gek vooral bevriend was, maar dat was meer om de buitensporige verveling en walging te verdrijven. Dus ik begrijp het verder heel goed, alleen was en is het zo dat ik gewoon niet bel. De mensen die klaagden dat ik nergens was vergaten zelf ook te bellen of met uit te nodigen. Dat het moeilijk was om afspraken te maken met mij is een feit. Maar het is wel een leuke notitie bij het vriendschapsgehalte dat hetw eer aflegt tegen een ongewone situatie.

Want dat nam ik je ook kwalijk. Je werd een uitermate burgerlijk en beperkt mensje. Huisje boompje, beestje. Niets mis mee als je daar gelukkig mee bent. Maar het stoorde een beetje dat je ook droomde van de meest wilde dingen en een groots en spannend leven. Op televisie ernaar kijken is wel veiliger, maar veel van de dingen waarvan je smulde als ze op televisie kwamen heb ik dus gewoon gedaan. Er is nogmaals niets mis met wegzinken in de anonimiteit, integendeel. Toch wilde de Diana, die niet Diana heette, een iets spannender leven. En dan komen we aan bij mijn laatste bezwaar tegen vriendschap. Je kent iemand maar tot op een bepaalde hoogte. Dat zal nooit veranderen en op zich is er niks mis mee. Het zou alleen fijn zijn dat de teleurstelling achteraf niet zo groot was.

Al met al haat ik je niet meer. Ik vond de tijd die ik met je had gewoon fijn en kan beter blij zijn met de herinneringen die ik heb. Elk als scenario voldoet toch niet dus wat dat betreft brand ik mijn vingers daar niet eens aan. Toch blijft het best jammer. We hadden best nog wat mooie dingen samen kunnen doen en je had in ieder geval die mooie bos krullen nog gehad. Want dit korte kapsel leidt de aandacht dus echt niet af van de enorme kont die je hebt gekregen. Ik hoop je dan ook binnenkort weer een keer te zien zonder alle zuurheid die er tussen ons was. Want eerlijk is eerlijk, ik was best hard tegen je. Ik beloof je, dat is wel over nu.

Anyways, ik weet toch bijna zeker dat je dit niet leest, noch dat je door hebt dat jij de Diana, die geen Diana is, in kwestie bent. Oh, en dat het allemaal wat warrig is? Ach, ze zeggen dat een goede brief de aandacht trekt en ervoor zorgt dat je vragen gaat stellen aan de schrijver. De eerste krijg je van mij. ‘Ben ik die Diana’? Ja lieve *****, die Diana ben jij.

Groetjes,


Wade Wilson