Deadpool hates parties!

Vrijdag begint de ellende weer. Malle kleren aan, twee maandsalarissen als budget en een weerstand voor de meest gruwelijke muziek ooit. Ze mogen weer. Drie tot zes dagen lol zonder de vastenperiode achteraf. Wat een feest. Dat de gemiddelde feestganger niet maalt om de werkelijke reden van het feest is al lang duidelijk. Gelukkig malen ze wel om drank, drugs, gehos, vreemdgaan, de kans op bezopen en slechte seks, vet en vadsig eten en gewoon het idee dat je gedurende een aantal dagen lekker jezelf niet meer hoeft te zijn. Want dat hebben we me een partij verdiend! Alsof de dagelijkse sleur te vergelijken is met het werken in een diepe donkere kolenmijn in diensten van 16 uur per dag. Nee, op die dagen is het gewoon feest en vergeten ze de zorgen die er normaal voor zorgen dat juist die paar daagjes zoveel beter zijn dan de rest van het jaar.

Het punt dat je het hele jaar door gek zou moeten kunnen doen is inmiddels een dooddoener. Net als de ontkenningsfase antwoorden die op je afgevuurd krijgt als je meldt dat het toch wel erg zielig en triest is om binnen gemiddeld vier dagen jezelf gruwelijk aan te stellen. We gaan niet alleen maar om te zuipen hoor, en scoren willen we ook niet, het is gewoon een mooi feest en elke reden om te feesten is er een. Prima zaak zou ik zeggen. Alleen kan ik dus niks met de aankleding ervan. Zou dat me dan tegenstaan? Nah, denk het niet. Het is meer de geforceerde spontaniteit en de kansloosheid ervan. Ik ben misschien een te grote purist. Of beter gezegd, dat wil ik zijn. Want al met al heb ik ook zo mijn vreemdheden. Wat me het meeste tegenstaat is dat ons Katholieke feest het voetbal onder de feesten is. Ik woon tegen Brabant aan en dus moet ik wel meegenieten van het feit dat die hele provincie plat gaat.

Het erge is dat de reacties nog wel even erg zijn als mijn reactie op de levenswijze van veganisten. Ze hebben gelijk maar… En ga zo maar door. Of beter nog, de ‘maar ik doe dat niet hoor’ reactie. Die doen dat dus wel. Sterker nog, die zijn het ergst. Het feit dat het een groot scoorfeest is waarbij zelfs de meest kansloze figuren een kans maken is allang duidelijk. Mij lukte het nooit om het simpele feit dat mijn weerstand tegen vrolijk gehos te groot was en ik dus echt ging om kansloos te zuipen en te feesten. Want ik spreek wel uit ervaring natuurlijk. Op het moment dat Total Eclipse of the heart me deed beseffen dat zulke liederen menstruerende overemotionele tienerkutjes het alleenrecht gaven op liefde en passie besloot ik plechtig dat ik nooit meer normaal zou zijn. Want gek genoeg komt die klaszieker vaak voorbij op zulke feestjes. Ik heb me nog nooit zo eenzaam en gebroken gevoeld en mijn getergde en gekwelde brein maakt het welhaast onmogelijke verband tussen het zuidelijke volksfestijn en de pathetische en theatrale non muziek van een oud wijf in een lelijke jurk.

Ik kan nog een hele berg akelige en nare bijwerkingen opnoemen maar dat was wel de voornaamste reden dat ik nimmer meer zal bevinden in de zweterige stinkende massa van verveelde en ingeslapen mensen. Ik snap de humor van dat feest niet, de noodzaak niet en het gevoel niet. En niet omdat ik daar te dom voor ben, maar gewoon omdat ik mijn verstand niet op nul kan zetten. Nooit niet. En juist dat maakt het voor mij nog ondraaglijker. Dat andere mensen dat schijnbaar wel kunnen en zelfs een lied dat dat hele feest in de zeik zet kunnen laten uitgroeien tot de grootste hit van dit jaar. Theo, bedankt, je verwoord het velen malen beter dan dat ik het ooit had kunnen doen, maar je boodschap zal net als de kater na woensdag snel verdwijnen om een jaar later weer de kast uit moeten om de hossende bezopen massa te bedienen. Alleen dat is al een reden om te spugen op het feest der dwazen.