Deadpool hates you too

Deadpool hates parties!

2007-02-12T08:30:00.000-08:00

Vrijdag begint de ellende weer. Malle kleren aan, twee maandsalarissen als budget en een weerstand voor de meest gruwelijke muziek ooit. Ze mogen weer. Drie tot zes dagen lol zonder de vastenperiode achteraf. Wat een feest. Dat de gemiddelde feestganger niet maalt om de werkelijke reden van het feest is al lang duidelijk. Gelukkig malen ze wel om drank, drugs, gehos, vreemdgaan, de kans op bezopen en slechte seks, vet en vadsig eten en gewoon het idee dat je gedurende een aantal dagen lekker jezelf niet meer hoeft te zijn. Want dat hebben we me een partij verdiend! Alsof de dagelijkse sleur te vergelijken is met het werken in een diepe donkere kolenmijn in diensten van 16 uur per dag. Nee, op die dagen is het gewoon feest en vergeten ze de zorgen die er normaal voor zorgen dat juist die paar daagjes zoveel beter zijn dan de rest van het jaar.

Het punt dat je het hele jaar door gek zou moeten kunnen doen is inmiddels een dooddoener. Net als de ontkenningsfase antwoorden die op je afgevuurd krijgt als je meldt dat het toch wel erg zielig en triest is om binnen gemiddeld vier dagen jezelf gruwelijk aan te stellen. We gaan niet alleen maar om te zuipen hoor, en scoren willen we ook niet, het is gewoon een mooi feest en elke reden om te feesten is er een. Prima zaak zou ik zeggen. Alleen kan ik dus niks met de aankleding ervan. Zou dat me dan tegenstaan? Nah, denk het niet. Het is meer de geforceerde spontaniteit en de kansloosheid ervan. Ik ben misschien een te grote purist. Of beter gezegd, dat wil ik zijn. Want al met al heb ik ook zo mijn vreemdheden. Wat me het meeste tegenstaat is dat ons Katholieke feest het voetbal onder de feesten is. Ik woon tegen Brabant aan en dus moet ik wel meegenieten van het feit dat die hele provincie plat gaat.

Het erge is dat de reacties nog wel even erg zijn als mijn reactie op de levenswijze van veganisten. Ze hebben gelijk maar… En ga zo maar door. Of beter nog, de ‘maar ik doe dat niet hoor’ reactie. Die doen dat dus wel. Sterker nog, die zijn het ergst. Het feit dat het een groot scoorfeest is waarbij zelfs de meest kansloze figuren een kans maken is allang duidelijk. Mij lukte het nooit om het simpele feit dat mijn weerstand tegen vrolijk gehos te groot was en ik dus echt ging om kansloos te zuipen en te feesten. Want ik spreek wel uit ervaring natuurlijk. Op het moment dat Total Eclipse of the heart me deed beseffen dat zulke liederen menstruerende overemotionele tienerkutjes het alleenrecht gaven op liefde en passie besloot ik plechtig dat ik nooit meer normaal zou zijn. Want gek genoeg komt die klaszieker vaak voorbij op zulke feestjes. Ik heb me nog nooit zo eenzaam en gebroken gevoeld en mijn getergde en gekwelde brein maakt het welhaast onmogelijke verband tussen het zuidelijke volksfestijn en de pathetische en theatrale non muziek van een oud wijf in een lelijke jurk.

Ik kan nog een hele berg akelige en nare bijwerkingen opnoemen maar dat was wel de voornaamste reden dat ik nimmer meer zal bevinden in de zweterige stinkende massa van verveelde en ingeslapen mensen. Ik snap de humor van dat feest niet, de noodzaak niet en het gevoel niet. En niet omdat ik daar te dom voor ben, maar gewoon omdat ik mijn verstand niet op nul kan zetten. Nooit niet. En juist dat maakt het voor mij nog ondraaglijker. Dat andere mensen dat schijnbaar wel kunnen en zelfs een lied dat dat hele feest in de zeik zet kunnen laten uitgroeien tot de grootste hit van dit jaar. Theo, bedankt, je verwoord het velen malen beter dan dat ik het ooit had kunnen doen, maar je boodschap zal net als de kater na woensdag snel verdwijnen om een jaar later weer de kast uit moeten om de hossende bezopen massa te bedienen. Alleen dat is al een reden om te spugen op het feest der dwazen.

Old wine in new sacks, or sumtin'.

2006-10-09T07:04:00.000-07:00

Maak je maar geen zorgen, blij blij blij enzo. Nog steeds samen met de vrouw. Alleen ik vond deze oude blog van dik een jaar terug. Vond hem wel okay. Weet niet eens of ik hem al gepost heb. Ha! Zo hard gaat het al met mijn dementeren. Oh, en van die drie maanden sleur, valt deze keer wel mee eigenlijk. Bijna 7 maanden nog geen sleur kunnen ontdekken.

Je vraagt het je wel eens af. Wanneer zal het een keer vlekkeloos lopen. Ik bedoel, dan krijg je het verwijt ambitieloos te zijn maar wat is er mis met 40 worden, sigaren roken en op een veranda whiskey drinken? In ierland of Schotland wel te verstaan. Of naar de caribieen af te reizen om de plekken te bezoeken die in Monkey Island te vinden zijn. Dat die compleet fictief zijn maakt dan niet zoveel uit. Maar die Voodoo lady in haar swamp zal ik vinden. Misschien heeft zij wel de sleutel tot het eeuwige geluk. Of komt dat vanzelf als je sterft. Want als de dood gelijk is aan een rottend lichaam en het eeuwige niets dan ben je ook af van die vervloekte emoties die je dagen tot een lijdensweg maken.

Want ik haat die krengen. Lekker rationeel en vlak door het leven gaan is niets mis mee. Als ze pillen zouden ontwikkelen die dat zouden doen dan zou ik ze meteen slikken. Doe maar een ketel vol met die magische snoepjes. Dan val ik er even hard in als Obelix in de ketel --om maar van dat gezeik af te zijn. Wat zou ik geweldig apathisch mijn dagen slijten. Want dit schiet ook niet op. De hel is niet zozeer andere mensen maar mensen die het met je oneens zijn. En dat los je daar ook mee op.

Nu is het ook weer niet zo dat ik geen vertrouwen heb in de toekomst of in mezelf, maar de afhankelijk van bepaalde zaken kan ik missen als kiespijn. Te veel tijd wordt verspilt met echt zinloze zaken die nergens toe lijden, zoals dit gezeur en gepiep over hoe kut emoties zijn. Maar dat zijn ze wel en iedereen weet dat. Behalve stekeblinde en oliedomme optimisten die niet eens zouden klagen als ze als kasplantjes door het leven zouden moeten natuurlijk. Want ik ben zelfs op het punt geweest dat ik jaloers was op Chistopher Reeves. Vanaf de nek verlamt zijn, zou dat ook die kou in je schouders tegengaan als je lief weer eens schoon genoeg van je heeft? Of als je zelf weer eens je meester in je driften moet erkennen. Want die blijven toch wel baas.

Ik blijf me dat afvragen. Hoe lossen andere mensen het op als ze hun partner weer verliezen door relatieve waanzin. Het voldoet allemaal niet meer, er is zogenaamd meer uit het leven te halen en jij zit daar maar weer je relatief goed te voelen en te wachten op de volgende geweldige drie maanden en de resterende tijd sleur. Daarom blijf ik erbij. Emoties zijn de dood van alle lol…

Final nail at the coast of Spain

2006-09-27T15:34:00.000-07:00

Toen ze hier thuis, dat zijn dus mijn vader, Ineke, en een tante en een oom, op het idee kwamen om naar Spanje op vakantie te gaan was mijn eerste opmerking ‘oh dan blijf ik wel thuis’. Helaas werkte dat niet best en dus moest ik mee. Ik begreep die keuze totaal niet want normaal gingen we naar Oostenrijk en ik ben dol op dat land om de simpele reden dat het daar stikt van de bergen, een mooie groene omgeving en superieur eten. De vakantie naar Joegoslavië voordat daar oorlog uitbrak was ook al een drama, niet zozeer qua soapgehalte, maar ik vond het een raar land waar een voelbare spanning hing en waar het vooral dor en naar was. Niet dat Oostenrijk minder toeristisch was maar het trok me minder omdat het vooral een vlak en ubertoeristisch gebeuren was. Spanje leek mij hetzelfde verhaal te zijn en waarom zou ik in godsnaam 3 weken daar aan een strand willen hangen in dezelfde vlakke bende als dat we hier in NL hebben alleen dan dor met mensen die een taal spreken die ik niet snap. En als ik palmbomen wil zien dan ga ik wel naar een tuincentrum.

Mijn voorgevoel bleek te kloppen. Okay, niks mis met Spanje op zich alleen het is dus echt een vrij kaal land en ik stelde daar al snel vast dat het dus echt op toeristen was gericht. Het vreemde is dat in tegenstelling tot Oostenrijk de mensen hun eigenheid met een groot gemak overboord gooien om maar de centen uit de zak te kloppen van die domme kaaskoppen, en natuurlijk de rest van de europezen. De eerste dag dat we daar aankomen werd ik overvallen door een enorm gevoel van heimwee naar Oostenrijk. Ik wilde daar echt niet zijn en wilde niets liever dan dat de rest zou zeggen dat ze het niks vonden en door naar een ander land zouden rijden. Alles was beter dan dit. De camping was een grote dorre zandvlakte tussen lelijke kale bomen en een permanent blaffende hond op de achtergrond. Boven alles kon je nog geen kwart daar krijgen van wat ik gewend ben en als een regelrecht boertje uit de polder voelde ik me daar niet op mijn plaats. Maar goed, ik kon daar niet weg en moest doorbijten. Het enige pluspunt was Barcelona. Mooie en fijne stad die me dan weer wel aansprak, alleen verstonden ze me daar niet, maar dat was dan weer meer mijn schuld dan van de Spanjaarden zelf.

Het jaar erop bleek weer hetzelfde drama te zijn en wederom werd besloten dat thuisblijven er voor mij niet bijwas. Gelukkig hadden vrienden van mij het idee opgevat om naar Lloret de Mar te gaan en er werd half om half afgesproken dat ik een paar dagen daar zou kunnen rondhangen met hen. Het was een pleister op een zwerende wond maar het was in ieder geval iets. Het mocht niet zo zijn.

De dagelijkse gang naar de supermarkt en de algehele lamheid van de rest stond me mogelijk nog meer tegen dan het land zelf. Op zich best begrijpelijk dat je na een jaar lang werken niks anders wil doen dan op een strandstoel de middag weg slapen, standaard 2 keer de zee in wil lopen en in de avond een paar flessen bier wil drinken maar zonder leeftijdsgenoten schiet het niet echt op. In ieder geval als je verder niemand kent. Alleen stapte ik toen nog niet op dingen af dus ik was ook nog veroordeeld tot elke avond hetzelfde patroon van boekje lezen, plaatje luisteren en proberen zat te worden van 3 biertjes.
Vol enthousiasme sprong ik op mijn vouwfietsje om mijn ranzig plakkende lichaam te wassen onder de smerige douches. Handdoek om de schouder, toilettas om het stuur en met een noodgang fietste ik over het grind. Eindelijk verlost van de verstikkende routine die binnen een week weer een vast onderdeel van ons verblijf daar was geworden. Alleen beslot het lot anders. De toilettas kwam tussen mijn knie en het stuur klem te zitten en ik sloeg over de kop. Hoe ik het voor elkaar kreeg weet ik niet maar mijn nagel bleef achter de fietsbel steken en het stoffige grind deed de rest. Ik stond op en liep met al mijn schaafwonden strompelend terug naar ons kleine kamp.

Ineke schrok zich een ongeluk en dacht dat ik een vingertop was verloren. Na de gebruikelijke minuut paniek werd ik in de auto gezet en reden we vrij vlot naar het locale ziekenhuis. Door de alcohol die rijkelijk gevloeid had voelde ik gelukkig geen pijn dus echt veel pijn had ik niet. Ik was vooral duizelig van mijn aangeschotenheidsschap en de klap zelf en zat als snel tollend tussen de Spanjaarden in een modern en schoon hospitaal met een halve keukenrol om mijn wijs en middelvinger. Het scherpe TL licht was aangenaam en gelukkig werd het al een stuk kouder. Met koud zweet op mijn rug keek ik de ruimte rond en zag de meest vreemde gevallen er zitten. Echt in me opnemen deed ik niet maar elke seconde leek wel een minuut. Wat er precies aan de hand was wist ik niet maar er was wel iets fout met mijn vinger. Dat mijn vader meer pijn leek te hebben dan ik was ene gegeven waar ik al aan gewend was maar voor hem was het een flinke ramp. Het was nu eenmaal een erg begane en zorgzame man.

Toen de arts me binnenriep legde ik in het Engels duidelijk uit wat er gebeurt was. De grote pech was dat de artsen daar geen woord over de grens spraken buiten Latijn om. Ik dacht ‘ongeletterde barbaar, en jij moet mensen behandelen’? Belachelijk, gaat nergens over. Totdat ik me besefte dat mijn Spaans veel beroerder was dan hun Engels. Het keukenpapier werd van de vingers afgehaald en al snel kwam er een bloederige bende van gestold bloed, stof en een loshangende nagel tevoorschijn. Dat was dus dat aparte gevoel. De arts spoot het snel schoon en riep iets in barbaarse ondefinieerbare klanken. Op zich geen ramp maar zo klinkt alles een stuk heftiger dan bedoeld want op zich was het geen rampzalige wond maar dat weet je niet op zo’n moment. Toen ik haar wilde duidelijk maken dat ik mogelijk teveel alcohol in mijn bloed had voor verdoving kreeg ik als antwoord ‘Tranquillo’. Ja, inderdaad antwoordde ik. Erg tranquillo. Een plastic zakje met daarin een complete EHBO box kwam tevoorschijn en alleen de tang werd er uit gehaald. Daarmee pakte ze de loshangende nagel beet en trok hem er af. Gaas eroverheen, stuk ijzer aan de onderkant van mijn vinger en een rol verband eromheen. Op de vraag of ik de nagel ooit terug zou zien kreeg ik het antwoord maybe. Mooi is dat, mag je nog valse nagels gaan dragen ook dacht ik en ik mocht alweer mee naar de camping.

Je begrijpt dat de trip naar Lloret niet doorging. Ik moest continue mijn ene hand op de meest gaye manier mogelijk omhoog houden om niet te vergaan van de pijn in een miezerige vinger. Kleinzielig? You bet. Maar zeer dat het deed! Ongelofelijk dat een dag lang dat de enige relevante pijn kan zijn die er op dat moment is. Gescheurde enkelbanden? Ik loop door. Gedraaide teelbal? Ik kan er de lol wel van inzien. Schouderluxatie? Ach, we rijden wel gewoon door. Maar een vingernagel eraf? Ellende en kleinzieligheid en een ongezonde dosis zelfmedelijden. Een vaag voorgevoel voor de ellende die nog ging komen bleek al snel. Hoe barbaars, dor en vervelend ik Spanje ook vind, hun gezondheidsgebeuren is op orde. Ik mocht om de twee dagen fijn naar een medisch centrum waar dus gewoon naast een EHBO post ook gewoon een tandarts zat, iets wat ik toch wel een geniale vondst vond die we hier in Nederland niet zullen snappen of willen snappen. Stel je eens dat je de kosten van een duur pand niet door kunt berekenen aan de patiënt! Het bleek het volgende stukje routine te zijn dat mij zou gaan kwellen. Om de twee dagen moest het verband vervangen worden. Gelukkig groeide het gaas aan mijn vinger vast en was het gestolde pus en bloed niet hetgeen dat op die vinger moest blijven. Alsof de pijn van het zijn niet genoeg was werd dus om de twee dagen het gaasje eraf getrokken want anders zou het dus echt vastgroeien. Op de achtergrond hoorde ik mijn vader elke keer weer kreunen en puffen alsof zijn vinger het was. Ik weet eigenlijk niet of ik dat nou vertederend vond of vervelend. Feit is wel dat het ongelofelijk zeer deed.

In Lloret ben ik ook een middag geweest, de hotelkamers gezien, de buitengewoon saaie en lelijke straten bekeken vol dikke lelijke zwetende toeristen en hitsige tieners die niet konden wachten tot het nacht was. Maar op zich niet zo heel erg boeiend buiten het feit dat een frikandel in een ver land eten een schrale troost was. Het leukste aan alles was toch wel de trip naar Sitges. Buiten dat het de routine doorbrak die nog meer dan daarvoor een onderdeel van mijn dag was geworden bleek dat dus de plek in Spanje te zijn waar je als homofiel heen moest op vakantie. En je begrijpt wel dat ik tussen de halfnaakte mannen in te strakke leren broeken die wellustig aan een ijsje likten erg op mijn gemak was met mijn wufte handje. Ik heb mijn oom nog nooit zo horen kirren en kraaien als op die dag. ‘Daar hedde der weer ene Ferd, ik denk dat ie ou wel ziet zitten’. Nee bedankt. Erg fijn, leuk dorp maar ik wil hier weg en naar huis. En ik bedoelde niet de camping. Want het is me een ellende als je niet eens fatsoenlijk kan douchen in dat kloterige en stoffige land. Zelfs de dagelijkse gang naar de zee leek wel bijzonder aantrekkelijk opeens.

Voor het geval dat, mijn nagel is gewoon terug gegroeit en op een wat afwijkende vorm na doet hij het nog goed al beloofde ik God plechtig hem nooit meer te knippen als hij terug zou groeien. Dat doe ik dus wel en ik wijt het aan de hitte dat ik zoiets dacht.

Disclaimer: Spanje is verder een leuk land hoor, en Barcelona geweldig, alleen heb ik een hekel aan de toerist uithangen en heb ik niet het idee dat ik er ooit echt geweest ben. Daarvoor staat zo’n camping te ver weg van de Spaanse realiteit denk ik. We zijn er ook een geweldig Truckersrestaurant geweest. Vol met Engelsen die ver van hun vrouw zich zat zopen aan het Spaanse bier en zich volvraten aan schotels vol vlees en nog meer vlees en vettige friet. De vliegen die ijveriger dan het personeel rondvlogen vulden de avondlucht die als een warme deken om ons heen hing. Het gesprek met een van de Truckers waar meer dan in een gemiddelde rapplaat fuck werd geroepen hield me de eerste avond dat ik mijn nagel kwijt was van de pijn af en ik heb me werkelijk sufgelachen om de verhalen over zijn fucking duitse vadsige fucking varken,zijn fucking ex, dat fucking elke fucking dag fucking boodschappen met hem wilde doen met zijn fucking schoonmoeder, ook een fucking varken, terwijl hij fucking alleen maar fucking wilde neuken. De verontwaardigde blikken van mijn tante en Ineke en de brede grijns van mijn vader maakten het magische plaatje af. Als ik ooit terugga zoek ik die plek in ieder geval wel op.

Time flies...

2006-09-18T09:05:00.000-07:00

Zo dan. Morgen kan kan ik weer iets vieren. 6 maanden samen met de vrouw. Wat een chaos in het begin zeg! Hoe het is gekomen weet ik niet maar vrouwen ontdekten mij opeens, of ik had het pas door. Maar met 2 vrouwen op een avond zoenen was voor mij een nieuwe ervaring.

Ik wist dat er die dag dingen gingen gebeuren. Echt, soms heb je van die dagen dat de zenuwen door je lijf gieren en die dag was er een. Ik was extra vroeg vertrokken om op tijd te zijn voor een show die uiteindelijk toch niet ging uitverkopen en voor de rest had ik toch geen kloot te doen. Toen ik er aankwam was het de zoveelste show in die tijd waarvan ik alleen kan zeggen dat de bands een bonus waren. Vanaf het begin tot aan het eind ben ik aan het ouwehoeren geweest. Op zich niks mis mee maar dik 7 uur vlogen aan me voorbij. Mensen in de war, ik niet zo heel erg want eindelijk lachte ik weer. Toen later een maatje van mij het weer voor elkaar kreeg dat er hechtingen in zijn gezicht moesten ben ik hem maar naar het ziekenhuis gaan brengen. En ik moest iemand op het station afzetten. Dat er daarna de nodige brave klefheden plaatsvonden was een nog grotere bonus. Ik voelde me weer een knaapje en mijn ego werd weer een stuk groter. Maar goed, zoals ik toen al zei, ik ga er niet teveel over vertellen buiten dat het een leuke, lieve en mooie dame was.

Vervolgens naar Den Bosch gegaan voor een kleine afterparty in het Plein. Samen met Ruudje ouwehoeren en gewoon mensen kijken en bijkomen van mijn ‘score’ die avond. Ik stond echt als aan de grond genageld en begreep er nog steeds niks van. Nog steeds niet maar dat ben ik dan, ja ik snap mij heel goed, maar aan de andere kant zat ik dus echt op niks te wachten. Ik was dolblij met mijn leventje aan het worden en ik had het naar mijn zin. Opeens kwam ik weer terug op aarde en zag Ruud met een leuke jongedame praten die net drinken had gehaald, maar ja, Ruud was al voorzien en ze wilde er graag langs waarop ik op mijn eigen charmante manier zei ‘voor zo’n mooie dame ga ik toch wel aan de kant’. Ik dacht, ik heb toch al gescoord en die heeft toch al een vent. Dus boeien. Ik zeg dat wel vaker tegen mensen en hoewel dat alleen is als ik het meen. Nu dus ook. Dus ze begon tegen me te praten waarop binnen twee zinnen de uitspraak ‘ik ga alleen met vrouwen om dus je wint die discussie toch niet want ik heb ook nog steeds mijn mannelijke intellect’. In plaats dat ze ervan schrok praatte ze door maar na een kwartier zei ze dat ze het drinken naar haar vrienden ging brengen. Ik zie je zo wel weer zei ik, en gek genoeg kwam ze dus inderdaad terug.

Na een kwartier was ze het zat en pakte me vol op de bek. Achter haar rug om tikte ik Bogaard aan en stak triomfantelijk twee vingers op om aan te geven dat ik voor de tweede keer scoorde die avond. Na een hoop klefheden zei ze me dat ik haar maar moest bellen en natuurlijk was de boodschap ‘bel jij maar want ik ga het niet doen’. Niet dat ze niet leuk was, maar ik was nogmaals dolblij dat ik vrijgezel was. Ik wilde op dat moment echt niemand en zat er dus niet op te wachten. Schijnbaar beviel het zodanig goed dat ik nu dus 6 maanden later nog met haar samen ben. En het gaat nog steeds erg goed. Maar het verklaart wel het vage gedoe met die blogs in Maart en April. En daarom stonden er geen namen bij toen en een naam zal ik hier nooit neerzetten. Maar goed.

Ach ja. Het enige wat nog niet op orde is is werk, maar ook daar wordt aan gewerkt. Voor de rest heb ik een fijn en leuk leven. En als mensen zich dan aangesproken voelen door bepaalde dingen? Ach, weet je wat het is, misschien ging het wel eens een keer niet over jou en had ik het over hele andere mensen. Op deze blog staan er een hoop dingen die gewoon niets meer en minder zijn dan een momentopname. Tuurlijk check ik bepaalde sites nog steeds, ik lees veel en graag en als het een leuke site of blog is dan lees ik die. En natuurlijk kan ik soms een grijns niet onderdrukken. Maar aan de andere kant, ik ben niet degene die niets meer van zichzelf liet horen en ik ben er altijd heel duidelijk over geweest. Hoe kut ik soms ook over een ex praat, ik ben niet voor niets bij ze geweest (sterker nog, ik geef nog om ze allemaal en wens ze het beste toe) en snap hun beslissingen gewoon goed. Zo makkelijk ben ik niet en als iets over is dan is het dat. Maar ik ga niet een half jaar lang met iemand samen iets hebben als ik niet over mijn ex heen ben. En mocht je vragen hebben, vraag het dan gewoon normaal aan me. Ik gooi de deur nooit voor iemand dicht en je bent altijd welkom. En besides, ik lees jouw blog (eens in de zoveel tijd) en jij die van mij. Big deal. Ik vond en vind je nu eenmaal een boeiend mens. Of je nou mijn vrouw bent of niet.

I would fuck up my cat real good if it was named Happy...

2006-09-06T17:39:00.000-07:00

Ik vrees dat ik gelukkig ben. Met al mijn frustraties intact. Mijn PC gaf na 1,5 jaar het op. Dat is dus 6 maanden eerder dan mijn ex dus ik denk dat zelfs mijn PC mijn gezeik zat was. Terecht zou ik zeggen. Buiten dat valt het vies van mezelf tegen dat ik niet zoveel meer schrijf. Ik kan dan ook werkelijk niks meer vinden wat ik per se wil melden. Tja, misschien dat er teveel energie zit in het praten met mijn vrouw of dat ik dus echt stompzinnig gelukkig ben. Naast kasten bouwen en mijn huis op orde brengen vreet ik geen kloot uit. Ja okay, ik lees me suf, kijk heel wat films en voel me zo nu en dan een 16 jarige wizkid die helemaal tevreden kan spelen met zijn Playstation 2.

Het moederbord van de PC gaf het dus op. Op zich geen probleem, ik heb er nog een staan en ik kon dus nog gewoon een leven hebben maar verdomme ik raakte er wel van in de war en vond al snel uit dat het een welkome schok was want de hierboven genoemde activiteiten waren wel nodig. Dus nu zit ik met een voor mijn doen opgeruimd huis te kijken. Het kan me enorm dwars zitten omdat ik dan nog minder te doen heb dan de katten te negeren en sigaretten te roken. Oh, en me suf lachen om bepaalde personen uit mijn verleden die een partij karma voor de kiezen kregen. Het kan verkeren.

The drugs don't like me anymore...

2006-08-21T15:50:00.000-07:00

Lang leve het stoppen met blowen. Het beviel niet meer dus dan moet het weg. Ik kan weer lezen en doen en laten zonder elke keer weer te vergeten wat er aan het eind van een comic gebeurde en of ik nu wel of niet de deur op slot heb gedaan, ik weet het gelijk. Helaas stierf er ook een stukje schrijfproductiviteit omdat ik dan eerst weer naar mijn antieke PC moest lopen om dingen te gaan intoetsen op een minder capabel toetsenbord. Buiten dat weet ik mijn password niet en ga zo maar door.

Buiten dat ik besloten heb dat ik een lava pak ga maken, zacht en koel aan de binnenkant lava aan de buitenkant om alle trage debielen en mongolen van me af en weg te houden, zal er binnenkort ook een complete retalliation installatie in mijn auto komen. Om trage mongolen en debielen te schieten als ze weer stupide lang dood zitten te gaan achter het stuur. Ik begrijp best dat je nergens op tijd wil zijn maar niet als er iemand met permanente haast achter je zit. De enige haast die ik niet ken is de haast om te gaan werken, niet omdat ik het niet wil, het komt alleen niet in me op om een sollicitatiebrief te schrijven en buiten dat is dat dus echt mijn kryptonite. Kan ik niet. Geef me een boek en ik herschrijf en verbeter het, maar dat is echt onmogelijk. Als ik mezelf mijn gang laat gaan komt er dit uit:

Hey lui,

Ik heb geen advertentie nodig om te weten dat zonder mij jullie bedrijf gewoonweg kut en onder de maat is dus ik stel voor dat jullie mij aannemen met een vorstelijk salaris en dan red ik jullie van de ondergang.

Natuurlijk is het moeilijk om met een perfect iemand te werken maar daar groei je wel overheen en je kunt vol trots aan je vrienden en ander grut in je miserabele leventje vertellen dat ik bij je werk. En dat betekend dus naast vette winst gewoon een hoop plezier. Ik kan wel gaan vertellen hoe geweldig ik ben maar dat zul je al snel doorhebben als ik aanstaande maandag even orde op zaken kom stellen.

Tot maandag, en ik hoef geen koffie trouwens, Cola light is wel genoeg dus alles komt goed, ook met jullie.

Houdoe war,

Wade Wilson.

Gek genoeg werkt dit slecht dus ik moet iets anders proberen.

Honey, can we take that cute little Japanese tourist girl back to the hotel?

2006-07-28T15:22:00.000-07:00

Ken je Nero? Nee, niet de keizer, maar die andere Vlaamse strip die eigenlijk net zo leuk of zelfs leuker is dan Suske en Wiske. Niet? Nou, doe jezelf een lol en koop eens een album want het is echt de moeite waard. En laten we wel zijn, we kopen ons nog steeds suf aan Suske en Wiske terwijl de kwaliteit gewoon matig of slecht is geworden. En als je meer wil van die onvervalste Belgische gezellige knullige humor dan ligt hier een hele nieuwe wereld voor je die je op je gemak kunt ontdekken. Net zoals Willy Vandersteen wist Marc Sleen op geheel eigen wijze maatschappelijke kritiek, humor en geweldige avonturen te combineren met enorm fijne, leuke en stereotiepe karakters. Bij beide strips wist men de Belgische cultuur scherp en grappig neer te zetten zonder de passie en liefde die ze voor hun eigen volk te vergeten. Of je nu wil of niet, je ontkomt er echt niet aan, maar het Vlaams is en blijft een geweldig en uniek taaltje, en het gevoel dat bij het geschetste beeld komt kijken is geweldig. Natuurlijk zijn Vlamingen geen stripfiguren en is er op alles wel iets aan te merken. Maar toch blijf je iets van het romantische beeld houden dat deze twee literaire helden creëerden. Inderdaad, literair. Ik zie echt niet in waarom je deze schrijvers en tekenaars niet tot die groep zou rekenen. Inmiddels hoort hun oeuvre gewoon bij de opvoeding. Meer nog dan de zoveelste omhooggevallen schrijver die van gekkigheid niet weet wat hij op papier moet zetten.

Goed, waar gaat dit naar toe? Nou, ik ben met Hilde een paar dagen in Brussel geweest en het deed een beetje zeer. Niet zo van een kapotte knie of een schaafwond maar meer pijn van gemis. Slechts een keer heb ik die onvervalste kwaliteit uit de strips gevonden. Een buitengewoon aardige man, ik heb zijn naam niet gevraagd omdat ik ook van een mysterie hou en zo blijft het gek genoeg bijzonder, in een Kerkje vlak bij Manneke pis sprak die heerlijke taal en was buitengewoon sympathiek. We hebben het met hem over de kerken in Brussel gehad, over Nero natuurlijk en over het feit dat die stad overspoeld is door mensen met een spraakgebrek. Ik haat de Franse taal en vind hem dus lelijk. Op zich geen probleem want het Nederlands is ook geen echt mooie taal, maar waar ik een hekel aan heb is dat de Frans sprekende medemens op een arrogante manier weigert andere talen te spreken. Okay, sommigen probeerden het wel, of desnoods in het engels. Maar op een ober uit Zuid Frankrijk na en nog wat lucky shots probeerde geen een van de mensen die we daar spraken in winkels een andere taal ook maar te begrijpen noch te spreken. Op zich ook geen probleem want ik roep wel vaker weerstand op maar mijn vrouw is wel degelijk buitengewoon charmant en leuk. En meer mensen klaagden er over.

Goed, tot zover het echt milde stuk. Begrijp me niet verkeerd, ik vind Brussel een buitengewoon mooie stad, met erg leuke winkels, gebouwen en goed eten. Een aantal mensen die we ontmoet hebben waren ook bijzonder leuk en aardig maar ik schrok er wel van. Het begon al gelijk toen we ingecheckt hadden in het Hotel waar we zaten. We zaten op 5 minuten lopen van het centrum, en hoewel het een best aardig hotel was wil ik er geen onnodige reclame voor maken. Als je dan op je gemak naar het centrum wandelt dan valt het gelijk op dat er om de vijf meter wel een vrouw van Arabische afkomst zit op een kleedje, soms met kind, met een bekertje. Eerst dacht ik nog dat ze gewoon van het weer aan het genieten waren, het was te heet voor woorden, maar al snel maakte mijn naïviteit plaats voor de schok dat dit dus bedelaars waren. En serieus, in de hoofdstraten heb je om de 100 meter wel een bedelaarster, met het zoveelste zielige en ziek uitziende kind. Ik vraag me dan ook af of ze vroeg in de ochtend door hun man uit het huis getrapt worden om dit te doen. Ik zeg duidelijk getrapt want zo keken ze ook.

Op zich hadden ze talent want ze kijken zodanig zielig en verloren dat de eerste paar keren je inderdaad denkt dat er iets grondig mis is met België en je vraagt je nog sneller af wat de Belgische overheid er aan doet. Op zich is het een sterker statement dan de zoveelste campagne van Amnesty International, die toch een aantal zeer effectieve campagnes hebben. Maar al snel heb je door dat ze allemaal enorm geoefend hebben op hun blikken en dat er ongetwijfeld een dievenkoning ze in de avond van hun buit ontdoet. Net zoals je in boeken van Charles Dickens kunt lezen, en zelfs de eerder genoemde helden hebben wel een album waarin je arme mensen onder de invloed ziet van een snode boef die met ijzeren hand regeert over kansarme mensen. Toen ik een vrij gestoorde en dikke Arabische vrouw haar bekertje zag leegmaken en de centen zag weggooien, omdat die niet voldeden, verdween al snel het laatste restje naïviteit. Het was me al snel duidelijk dat het geven van geld dit gedrag zou aanmoedigen en niet voor een passende oplossing zou zorgen. Iets wat ik al lang wist, ik geef liever sigaretten of een half blik drinken dan geld voor drugs of andere onzin aan zwervers, zodat ik de garantie heb dat ze geen gestoorde dingen ermee doen. Dus wat dat betreft ben ik de zoveelste ‘niet op mijn stoep’ Nederlander, maar toch kon ik een enigszins verwart gevoel niet onderdrukken. Okay, ze zitten alleen in de grote winkelstraat in het centrum en op zich is 1 straat niet representatief voor de stad maar het was een vreemde rode draad door die straten.

Dat ze het van toeristen moeten hebben was me ook al snel duidelijk want een hoop mensen die we als toerist tegen kwamen waren buitengewoon onbeleefd en lomp. Nu ben ik een hoop gewend en best wel een zeur, maar je voelt soms de minachting als een hand om je strot. Zo overduidelijk als hier heb ik de ‘ik ben aan het werk en als je me niet ziet lijden dan laat ik jou wel lijden’ mentaliteit in Nederland nog niet gezien. Natuurlijk is het nogmaals verre van representatief, maar dit is meer een toeristenverslag dan een feitelijke weergave van de Belgische hoofdstad. Soms moet je dat ook gewoon doen. Je weet dat je in een vreemde stad bent, en je kunt nog zo hard je best doen, je bent en blijft een buitenstaander. De zoveelste buitenstaander waar geld aan te verdienen is. En zelfs dat gunden ze ons niet. Het argeloze gebrek aan gezonde werk / geldlust was pijnlijk. Rare stom pratende kaaskoppen. Dat ze zelfs een bastaardversie spreken van een taal die nog het meest gemeen heeft met het geluid van een simultaan brakende en schijtende gnoe in spiegelbeeld hindert ze daarbij geen moment. Op een buitengewoon brutale en respectloze manier werd mijn ‘ik zie die mensen toch nooit meer’ zelfverzekerdheid overtroffen door een groot aantal loonslaven die zich alsnog stukken beter vonden, want je kocht er toch wel en je wilde het product toch wel hebben. Okay, nogmaals, de incidenten wegen natuurlijk zwaarder maar dan nog was 75% zo.

Gelukkig compenseert het oude centrum rond de grote markt een hoop en heb ik leuke dingen kunnen scoren maar mijn maag draaide zich wel om toen een hond met een zonnebril met de poten wijd midden op de weg lag voor foto’s. In een totaal onnatuurlijke houding lag het dier verwart van de pijn en de drukte doodsstil voor zich uit te staren. Ergens in mijn ooghoek zag ik het ondier dat zich eigenaar mag noemen de mensen in de gaten houden. Of ze wel betaalden voor de foto’s die ze namen. Okay, ik ben geen heilige en ik ben de zoveelste idioot die gewoon vlees eet maar het ging me wel te ver en drukte me wel met de neus op de feiten. Het zal mijn leven niet veranderen en ik ga morgen echt geen McDonalds in de fik steken maar pijnlijk was het gewoon wel. Zielig gewoon. Toen we die avond even lekker fout over de Kermis voor de deur heenliepen kwam ik ook nog een hemeltergende draaimolen tegen met levende paarden die in een cirkel van 4 bij 4 moesten rondlopen met kinderen op hun rug terwijl het duidelijk veel te warm was voor intensieve inspanningen. En weer mocht je voor 5 euro een foto maken. Ik vond het vreemd, want de lieden die zich enorm ontwikkeld en verheven voelden, en begrijp me goed, ik voel me wel beter dan een hoop anderen, ik weet dondersgoed dat ik dat absoluut niet ben (maar dat is weer een heel ander verhaal), omdat ze geen toeristen waren en een verbasterde schijtende en kotsende gnoetaal spraken bleken dus nog blinder voor dit stukje leed. Dat je die bedelende vrouwen niet meer ziet zal me een zorg zijn, maar die dieren zijn al helemaal niet in staat om te ageren tegen hun erbarmelijke situatie. Zelfs de naïeve gedachte dat de eigenaar thuis wel goed voor die dieren zou kunnen zijn kon geen relativering brengen. Als dat zo was dan waren die dieren er dus niet eens.

Voordat je denkt dat we het niet enorm naar onze zin hadden zijn dit gewoon een paar dingen die me met een dubbel gevoel naar huis lieten gaan. Want we hebben een hoop lol gehad, fijn met elkaar gepraat en enorm lekker gegeten. Je bent en blijft een toerist en je gaat er toch naartoe om je te vermaken. Ik had het echt niet verwacht maar ik heb een aantal zeer toffe dagen gehad met mijn vrouw. Zelfs toen we rondjes reden dankzij de erbarmelijke bewegwijzering in Brussel kon ik het hebben dat zij eerder de lol er van inzag dan ik dat deed. Toen we ontdekten dat we weer gewoon terug waren bij het Hotel door gewoon het bordje ring Antwerpen te volgen, we hadden niet door dat je tunnels moet mijden en dat je pas 5 meter na de juiste aanslag moet aangeven waar je naartoe gaat, heb ik vastgesteld dat Belgen gewoon een hogere intelligentie hebben want als je een zodanig vreemd en abstract systeem kunt begrijpen dan moet je wel heel erg slim zijn. Het leek wel een mythische plaats waar argeloze reizigers voor eeuwig vast kwamen te zitten. Eeuwig is te lang maar voor mijn gevoel had ik er best nog een paar dagen kunnen zitten met mijn vrouw. Precies goed dus. Want zoals mijn oma’s moeder ooit zei, je moet stoppen met eten voordat je vol zit. Zo blijf je gretig en krijg je geen buikpijn achteraf. Te lang samenzijn levert een ‘dat nooit meer op’ te kort maakt je gretig naar meer, en zo was het eigenlijk precies goed.

Brussel? Mooie stad maar helaas wel heel anders dan ik hoopte. Toch vond ik het een fijne plek waar ik vast nog wel een keer naartoe ga. Maar dan gewoon voor een middagje. Laat ze eerst daar maar gewoon van dat spraakgebrek afkomen en gewoon weer een van de leukste en sympathiekste taaltjes ooit spreken.

Scratching my balls with Tijgerbalsem on my fingers...

2006-07-23T16:04:00.000-07:00

Dood aan apathie! Als het een 5 koppige draak zou zijn dan hadden alle koppen het gezicht van Patty Brard, elk net even anders, gelukkig hebben ze aan Patty voldoende opnieuw geboetseerd om het monster divers en nog enger te maken dan nodig is. Met vuur en zwaard zou ik dat lelijke ding te lijf moeten gaan en zelfs als het zou kunnen dan zou ik er alsnog achterkomen dat ik sinds vanochtend naar een scherm heb zitten staren. Dat monster kan morgen ook een roestig mes in de rug krijgen, de echte gorgoon is hier toch, volgens eigen zeggen, al aan gewend. En we weten allemaal dat deze strijd figuurlijk is, net als haar uitspraken over wie haar belazeren hetzelfde jargon bevatten, dus no problems there. Ik raak echt verlamt van die draak als ik haar zie en vandaar deze beeldspraak. En zeg nu niet, daar moet je zelf iets aan doen, want we weten allemaal dat televisie beter zou zijn als we de echte Patty Brard nooit meer op de kijkbuis zouden zien en toch is er niemand die dat ding persoonlijk van het scherm haalt. Of we willen of niet. Zo is het ook met mijn apathie.

Gelukkig kan ik als een ware Henry Rollins mezelf afbeulen in de sportschool. Zo Spartaans mogelijk trainen en beperkte intellectuele gesprekken voeren met Brutus. Mijn trainingsmaatje. Toffe kerel. Zo lomp als dat hij gespierd is en hij lift met gemak een kilo of 110 dus laten we stellen dat hij aardig gespierd en dus lomp is. Die krijgt trouwens geen vuur en zwaard aan de schenen en zeker geen roestig mes tussen de ribben. Want het is heerlijk om zo primitief mogelijk te zijn en te vieren dat we vooral lompe boeren zijn die geilen op tienerkutjes met te grote tieten die deinen op de lopende band. Die tienerkutjes hoeven niet dood want iemand moet mijn wonden verzorgen als ik weer de strijd aanga met demonen.

Er zijn er nogal wat alleen ook die negeer ik met meer gemak dan dat ik de dagelijkse klussen ontwijk die nodig zijn mijn leefomgeving schoon en toegankelijk te houden. Mijn huis is een ware Kelly. In eerste instantie lijkt het een lekker wijf, als je het vanaf een meter of 4000 bekijkt, maar al snel weet je dat je een bende zult aantreffen. Sorry, maar ik vertrouw omgebouwde mannen niet en walg echt van de bende die mijn penis zal aantreffen zo snel als ik naar binnenglij. Net als mijn huis. Op zich is er een hoop te vinden en kun je er een goede tijd hebben maar het blijft gewoon een vies huisje waar nog een hoop in moet gebeuren voor het een echte vrouw zal zijn. Nu is het vergelijk met Kelly niet heel erg eerlijk, want als dat ooit een vrouw zou willen zijn dan zal ze een hoop goed moeten maken voordat ze reïncarneert als een vrouw. Met haar huidige staat van dienst komt dat ding in ieder geval terug als dikke Duitser met een voorkeur voor Thaise 12 jarige jongetjes. Mijn huis heeft in ieder geval nog de kans om iets te worden.

Nu weet je weer waarom het weer een hele tijd geleden is dat ik hier wat schreef.

Dear Diana.

2006-07-23T15:42:00.000-07:00

Hallo Diana,

Hoe gaat het met je? Oh, die naam? Dat is om je te beschermen. Toen ik met een grijns op mijn gezicht vertelde dat een nummer over jou wereldwijd verspreid werd was je niet zo blij. Okay, wereldwijd was een voorbarige aanname en een stukje naïviteit dat me nu vreemd is, maar toch was het knap dat een Oostenrijker me die CD aanbood. Als je alsnog denkt dat het een eer is om een eigen nummer te hebben dan raad ik ja aan om No Credit van Insert Coin te kopen. Het nummer ‘Filth’is helemaal voor jou! Niet dat ik nu nog die hatelijke gevoelens heb maar toch, een mooier document van die tijd is er niet.

Waarom voel ik de drang om je te schrijven, dit niet direct te doen maar op een blog? Gewoon. Omdat ik je pas weer zag en omdat je begroeting nogal koud en onpersoonlijk was. Niet dat ik van plan was om met je te praten maar laten we er heel duidelijk over zijn, jij was degene die er vandoor ging. Niet ik.

Eerst had ik een schurfthekel aan je. Niet dat ik je echt kende maar ik was en ben van mening dat plotselinge relaties een inbreuk zijn op vriendschappen. En jij kreeg iets met een maat van me. Geen probleem verder behalve dat we hem verder niet meer zagen en dat hij het achteraf zag als een toch wel nare periode die veel te lang duurde. Het weerhield ons er niet van om erna de kroeg in te duiken en een hoop lol te hebben. Op een platonische, we zijn niets aan elkaar verplicht manier. Echt, ik vond je buitengewoon niet aantrekkelijk. Je was het wel, daarom een gebrek aan on in de vorige zin. Het zat er gewoon niet in tussen ons. Achteraf vroeg ik me wel eens af of er dan wel vriendschap inzat maar ik denk het eigenlijk niet. Het was gewoon voor die tijd erg handig dat we allebei een kroegmaatje hadden.

Dat dat soms raar was is een feit. Eerst met die maat zat worden van de Jaegermeister, erna met jou de kroeg in. Ik kan me nog heel wat mooie momenten herinneren. Vooral de keer dat je me wist te melden dat je net ongesteld was geworden en dat je geen tampons bijhad. Toen ik je meldde dat je er dan maar een sok in moest duwen sloeg je me vol in mijn gezicht en glimlachte zodanig lief erbij dat het toch wel een van de meest mooie en dierbare momenten tussen ons was. We hadden een hoop pret en zelfs het gezever over je ex en andere opneukers van je nam ik er maar bij. Op de vraag of je mijn vriendin was zei ik netjes nee, want ik had een betere relatie met drank in die tijd. Weekendalcoholisme. Het blijft een geweldige jeugdzonde.

Een keer speelden we wel vriend en vriendin. Toen was je weer te lam om naar huis te lopen en je was je fiets vergeten. Ik zei dat ik je echt niet dat hele eind naar huis ging brengen en na een geweldig mooie scène, zo uit de meest slecht geschreven soap, sprong je alsnog achterop zodat ik je naar huis kon brengen. Je hield me stevig vast en ik wist weer dat ik een fijne en leuke vriendschap met je had. Zo was het altijd tussen ons. Gewoon zonder ellende lol hebben met elkaar zonder ook maar een moment verleiding.

Tot dat je verliefd werd. Triester kan het haast niet, een lid van een blaaskapel. Dat je zelf ook zoiets deed vergaf ik je met plezier omdat je de mooiste bos haar ooit had. Die ben je trouwens ook kwijt. Dood en doodzonde. Maar goed, who cares wat die gast deed. Het grootste nadeel aan alles was dat hij een hekel aan mij had en dat jij als een lovesickpuppy achter hem aanhuppelde en mij compleet vergat. Voorheen konden we uren bellen, we hebben nog een keer Beverly Hills 90210 samen over de telefoon gekeken, het bedrijf van mijn vader betaalde toch, en sinds die dag was het totale radiostilte. Ik hol niet graag lang achter mensen aan. Het is zo zinloos. Buiten dat kan ik niet tegen een arrogante lelijke kwal op. Zeker niet als die zich beter voelt en ik weet zeker dat ik in zijn geval 5 ipv 3 stappen hoger sta op de evolutionaire ladder. En buiten dat alles, we waren niks aan elkaar verplicht.

Dat ik sinds die tijd niet meer in vriendschap geloof is een feit. Echt, het is een hol woord dat aangeeft dat je elkaar kent onder bepaalde voorwaarden en meer niet. Het kan zo over zijn. Ruzie, relaties, ziektes, drugs, noem maar op. Vriendschap kan het overleven maar dat is gewoon een rariteit. Dat ik wel mensen ken die onder de noemer vriend vallen is een feit. En dat die relaties vaak heel diep en goed zijn ook. Maar toch, liever onafhankelijk dan zo’n teleurstelling. Want geloof het of niet, die keer dat ik vertelde dat ik je haatte meende ik het wel echt. Wat een kutwijf vond ik je. Gewoon voor een nieuwe vent alles aan de kant gooien wat wij hebben omdat hij eigenlijk diep onzeker van mij werd? Ach, weet je, ik heb zo ook twee jaar geleefd, samenwonen met iemand waar ik buiten heel gek vooral bevriend was, maar dat was meer om de buitensporige verveling en walging te verdrijven. Dus ik begrijp het verder heel goed, alleen was en is het zo dat ik gewoon niet bel. De mensen die klaagden dat ik nergens was vergaten zelf ook te bellen of met uit te nodigen. Dat het moeilijk was om afspraken te maken met mij is een feit. Maar het is wel een leuke notitie bij het vriendschapsgehalte dat hetw eer aflegt tegen een ongewone situatie.

Want dat nam ik je ook kwalijk. Je werd een uitermate burgerlijk en beperkt mensje. Huisje boompje, beestje. Niets mis mee als je daar gelukkig mee bent. Maar het stoorde een beetje dat je ook droomde van de meest wilde dingen en een groots en spannend leven. Op televisie ernaar kijken is wel veiliger, maar veel van de dingen waarvan je smulde als ze op televisie kwamen heb ik dus gewoon gedaan. Er is nogmaals niets mis met wegzinken in de anonimiteit, integendeel. Toch wilde de Diana, die niet Diana heette, een iets spannender leven. En dan komen we aan bij mijn laatste bezwaar tegen vriendschap. Je kent iemand maar tot op een bepaalde hoogte. Dat zal nooit veranderen en op zich is er niks mis mee. Het zou alleen fijn zijn dat de teleurstelling achteraf niet zo groot was.

Al met al haat ik je niet meer. Ik vond de tijd die ik met je had gewoon fijn en kan beter blij zijn met de herinneringen die ik heb. Elk als scenario voldoet toch niet dus wat dat betreft brand ik mijn vingers daar niet eens aan. Toch blijft het best jammer. We hadden best nog wat mooie dingen samen kunnen doen en je had in ieder geval die mooie bos krullen nog gehad. Want dit korte kapsel leidt de aandacht dus echt niet af van de enorme kont die je hebt gekregen. Ik hoop je dan ook binnenkort weer een keer te zien zonder alle zuurheid die er tussen ons was. Want eerlijk is eerlijk, ik was best hard tegen je. Ik beloof je, dat is wel over nu.

Anyways, ik weet toch bijna zeker dat je dit niet leest, noch dat je door hebt dat jij de Diana, die geen Diana is, in kwestie bent. Oh, en dat het allemaal wat warrig is? Ach, ze zeggen dat een goede brief de aandacht trekt en ervoor zorgt dat je vragen gaat stellen aan de schrijver. De eerste krijg je van mij. ‘Ben ik die Diana’? Ja lieve *****, die Diana ben jij.

Groetjes,

Wade Wilson

How obsolete...

2006-06-25T17:16:00.000-07:00

**** **** heeft een vies lijf met opgepompte tieten en een kinderhoofd erop waarbij het duidelijk is dat het up with the downsyndrome gaat worden. Over haar kut had ik vroeger nachtmerries, dat je later je pik moet gaan steken in een donker gat waarvan je niet weet wat erin zit. Een moderne pandora's doos met door zaad geplamuurde slijmvliezen en een kapotgescheurde baarmoeder met de kans op scheermesjes. Maar ik dank God op mijn knieeen dat ik verwekt ben in een tijd zonder video's thuis en dat mijn ouders zeker hier niet naar gekeken hebben. Je kunt je toch niet voorstellen dat je door het leven moet als Pjotr die tijdens een **** **** video verwekt is?

Heel lelijk van me dit. Echt te erg. Want ik weet bijna 100% zeker dat **** een erg lief en leuk mens is die oprecht geil is. Echt, geloof me, ik heb een diep respect voor haar gewoon omdat het haar geen donder uitmaakt wat een ander van haar denkt, al zal ze best gekwetst zijn door mijn stukje. Dus mocht u het ooit lezen, ****, het spijt me echt, maar ik ben nu eenmaal een klein beetje grof en gefrustreerd. Jawel, je leest het goed. Terug naar jullie lezertjes. Kijk, **** maakt veel meer mensen geil en blij dan ik ooit zou kunnen. Niet dat ik een hoop trekkende dikke vieze mannen als fan wil, een paar is wel leuk, maar er zit me iets dwars. Ik vind **** haar porno walgelijk. En niet zozeer omdat ik porno haat, maar meer omdat ik gekreun en gesteun in het Nederlands slecht trek en omdat trekken nog beter gaat bij puur natuur. En aan **** is een hoop verbouwt. Niet dat ik daar wat op tegen heb, maar ik vind dat lelijk. Lelijk is ook haar overdreven enthousiasme op beeld. Ik kan daar slecht tegen hoor. Ik weet niet wat het is.

Maar ik blijf erbij, ik ben een lelijke aap. Want ik blijf erbij, het lijkt me echt een hele lieve en toegewijde schat die enorm geniet van haar werk. Je krijgt dan last van het Frans Bauer effect. Zolang hij of zij een hoop mensen gelukkig maakt mag je er eigenlijk niks verkeerds over zeggen. En ik ben nu eenmaal een fan van leuke porno. Kijk, Ben Dover filmt ook lelijke sex, met lelijke mensen en rare mannen die geen seconde serieus zijn. Gewoon lachen geblazen, geheel ontdaan van elke vorm van erotiek en sensualiteit. Maar wel lachen. En zelfs Handyman is zo fout dat ik er de lol wel van inzie. Maar die maakt sex ook erg lelijk.

En dat zit me dus dwars. Ik vind sex erg lelijk, vandaar die frustratie. En geloof me, ik geloof echt niet in dat zogenaamde ideaalbeeld wat een hoop mensen hebben. Dat het het meest intieme tussen man en vrouw zou zijn. Ga toch weg, onzin. Oprecht genieten van de scheet die je lief laat na een goede maaltijd zijn de violen die de intimiteit begeleiden. Niet dat zinloze geram van dertig seconden lang. Niet dat ik dat met tegenzin doe verder. Maar de sexuele revolutie van tegenwoordig is gewoon te erg aan het worden. De ene porno is nog extremer dan de andere en hoewel het nog steeds een functioneel iets is, is het echt dramatisch. Was het nog maar een fenomeen dat stiekum en niet serieus te nemen was. Veel fijner. Want echt, ik heb er echt geen illusies over en heb helemaal geen last van vergelijkingsdrang of wat dan ook. Ik hoef geen pik van 30 cm, mijn vrouw hoeft niet perfect te zijn en ik ben al helemaal niet van plan om een dubbele anale penetratie uit te voeren. Daar heb je het al. Denk je uberhaubt eens in dat je dat moet ondergaan. Knap als je dat kunt en ik heb nu eenmaal ook iets met dingen die mensen doen die ik zelf niet kan, maar echt ehm… ‘normaal’ is het allemaal niet. En op de een of de andere manier vind ik het bij **** **** nog een stukje erger.

Kijk, **** **** weet altijd lelijke mensen op te sporen die voor haar camera sex nog lelijker maken. Zodanig lelijk dat je met liefde Umfufu de crackhoer opzoekt. Kijk, zelf met mijn goddelijke lichaam zou ik niet op de camera willen. Niet alleen krijg ik hem dan niet omhoog, maar het beest met de 2 ruggen is me een partij lelijk als het vooral bestaat uit Nederlandse gemaakte geilheid. De teksten die die mensen uitkramen zijn beschamend, in tegenstelling tot de wonderbaarlijk geniaal geschreven proza die in menig ranzig blaadje te lezen is. En daar kom ik precies op het punt aan. Die blaadjes hadden altijd contact advertenties. En daarbij stonden lelijke foto’s van nog lelijkere mensen. En je bezondigde je alleen aan die foto’s als je uitgerukt was op de rest van de toch al niet geweldige foto’s uit de rest van het blaadje. Meestal kraakten die bladeren toch al op een werkelijk vreemde manier en hadden ze de onmiskenbare geur van kastanjebloesem. Want een gezonde knaap was ik wel. Ik blijf erbij, ook jij deed dit en mocht u in het bezit zijn van een vagina, ook uw vriend deed dit. Al was het maar een keer. En ik ga verder niet zeggen hoe het wel moet maar dat ranzige gedoe van **** kan echt niet. Ook die twee bladen die twee erg coole woorden verkloten en die zelfs woord een vieze nasmaak geeft. Terwijl dat als dat woord van de sex zelf afspat het in al zijn lelijkheid toch iets moois krijgt. En dat vang je zelden echt op met een camera.

Oh, en ben ik te grof? Sex and the city was toch zo mooi omdat alles bij de naam genoemd werd? Als ik over die serie ga beginnen, dan ga ik pas dingen bij de naam noemen. En hard ook. Want die serie maakte vrijgezelle vrouwen zelfs vies en lelijk!

Ik blijf erbij. Sex is een verouderd concept dat ernstig aan herziening toe is...

My short blog...

2006-06-13T12:27:00.000-07:00

Zoals u ziet ben ik weer terug. Te weinig te melden, te apathisch en teveel andere ellende om iets hier te schrijven. Ik hoop dat het over is.

Back wit a bore now!

2006-06-13T12:24:00.000-07:00

Ik baan me een weg naar de deur door de mensen. Nietszeggende gezichten die vrolijk meedreunen op de acid die de hele nacht gedraaid wordt. Saaie monotone muziek op basis van een basdreun en wat irritant gebliep eroverheen. Ik vermaak me best op zulke feesten omdat het beter is dan slapen. Liever hoor ik de hele nacht goede hardcore platen of oude metalklassiekers. Maar dan moeten ze maar midden in de nacht van zulke feesten houden. Het valt me op hoe vol deze mensen zijn van zulke feesten. Zal wel aan de drugs liggen. Als narcotica zou binnenvallen zouden ze voor een heel weeshuis aan drugs vinden. Sterker nog, als er meer dan vijf mensen ook maar nuchter zijn dan is het veel. Of je moet het over de lieden hebben die alweer nuchter aan het worden zijn omdat ze nog moeten rijden. Niet dat dat veel uitmaakt. Met drugs op kun je schijnbaar een hoop meer.

Ik verdom het om te drinken en te roken. Vies spul en het remt mijn progressie. Sterker nog, ik voel me ver verheven boven de kleine massa mensen om me heen. Klein want meer dan tweehonderd mensen zullen het niet zijn. Onbetrouwbaar volk, dat wel. Want ze geven nergens meer om door de drank en de drugs en de eigen maatjes hebben altijd meer gelijk dan een ander. Ik hoop nog op een drama van de zoveelste mongool die niet doorheeft dat het er echt niet beter op wordt als hij gaat zitten janken buiten. En maar roepen dat hij dacht dat hij het wel aankon. Niet dus, altijd een grote mond vooraf maar als het dan echt gebeurt dan is het klote. Moet je maar gewoon naar binnen gaan en je vriendin van de zoveelste nietszeggende hippie aftrekken. Als je pech hebt dan vertrekt die gast, heb je geluk dan krijg je als bonus ook nog een dikke ruzie eroverheen. Of de ex die het spelletje meespeelt zoals hij het dacht. Soms terecht, soms uitermate zielig. Ik vrees dat het er vandaag niet inzit. Jaloezie is een van de meest vertederende emoties om half vier in de nacht.

Overdreven veel kerels op zoek naar een prooi. De een nog kanslozer dan de ander. De enige afstand die ik op hen heb is dat ik het niet eens probeer. De redelijke vrouwen hebben een vriend, je hebt er nog een paar die wel okay zijn maar of te lelijk of te raar en de rest zit zodanig onder de dope dat je bij voorbaad kansloos bent. Buiten dat, ik wil nog helemaal geen vrouw. Ik heb nog teveel maagpijn van de vorige die wel heel gestoord door het leven ging. Buiten dat was ze nog steeds te mooi en te leuk en is ze op dit moment de enige voor me. Dat ze waarschijnlijk ligt te neuken met de zoveelste misselijke staatsmongool die haar zat voerde maakt me niet zoveel uit. Gek hoe ik mezelf na al die tijd voor de gek hou. Ik begin te grijnzen en denk terug aan een van mijn eerste acidfeesten.

Dezelfde locatie, andere organisatie. Of ik aan de deur wilde staan. Natuurlijk wil ik dat. Leuk. Vrienden helpen en lekker actief bezig zijn. En die monotone rotdreun zal wel wennen. Dat het een buitengewoon oncomfortabele plek is waar ze me neerzetten wist ik ook niet. Toen ik mijn hoofd niet eens tegen de muur meer kon laten rusten omdat daar iets uitstak was ik het zat. Dat ding moet weg. Ik draai me om en zie wat mensen met hun hoofden schudden. Bekijk het maar, ik zal er wel moe uitzien en ik trek het ding gewoon uit de muur. Als een weldadige deken omhelsden zowel de duisternis als de stilte me en stelden me gerust. Er was een uitweg. De drie weldadige seconden leken wel een eeuwigheid. Een gevoel van diepe trots vulde me en ik begon te lachen. Geschreeuw en vreemd gejoel doorbraken het moment. Ik had de centrale stekker eruit getrokken en werkelijk alles viel stil. Vlug stopte ik de stekker er weer in en keek op mijn onschuldigst in het rond. Lachende gezichten en een paar hippies over de zeik. Mission accomplished. Fuck Y’all.

Ik begin buikpijn te krijgen en verbaas me over het gegeven dat het nog minder mogelijk is om een normaal gesprek te voeren dan een half uur eerder. De ziekte, ik snak naar een zinnige conversatie en ik hoop toch echt dat er zodadelijk een stel tieten binnenkomt waar wel mee valt te praten. Ik weet zeker welke stellen er wel sex gaan hebben en welke niet. De gast die nu al de hele club mensen moet laten weten dat hij het niet trekt zeker niet. Want het gaat hem niet om een vrouw maar je mept zijn maten nu eenmaal niet. Dat het over een incident gaat dat allang over is maakt niet uit. Want hij is op dat moment degene die zijn maten wel mept omdat ze hem niet snappen. Snel wordt hij buiten gegooid waar het geraas doorgaat. Magere score maar toch entertainment. Ik kijk het even aan en stel vast dat zelfs de lui die geen sex gaan hebben het beter hebben als hun vriendin wel mee naar huis gaat. Een vreemd soort jaloezie overvalt me. Ik zou nu graag drama hebben. Gezeur om absoluut niets. Wat zou het me fijn lijken.

Ik kijk voor de zoveelste keer of mijn auto er nog staat en ontwijk wat zatte maten. Mooi volk als ze nuchter zijn maar ik verdom het om taxi te spelen. Me uit de voeten maken wil ik nog niet en gelukkig doet de mededeling dat ik nog niet weet hoe laat ik ga wonderen. Ik weet dondersgoed hoe laat ik ga, maar dat is pas over twee uur. Zonder een echt bevredigend drama ga ik niet. Ik heb pech. Een wonderschone dame komt binnen. Echt knap is ze niet maar ze heeft een fascinerende voorgevel, gaat enorm goed gekleed en op zich heeft ze best een mooi gezicht. Als de lichtval goed is dan. Gelukkig werkt haar Spaans aandoende gezicht enorm goed met TL licht. Anders praat ik wel met haar borsten. Ik stel me netjes voor en voor dat ik het weet zit ik anderhalf uur te praten met haar. Best slim, beetje naïef en wat verlegen en truttig. Just how I like it. Het valt me op dat mijn ogen niet eens afdalen naar de toch wel imposante borsten. Er zitten dan wel netjes kleren overheen maar ze vallen wel op. Ik ben dankbaar voor de conversatie. Gewoon omdat het te lang geleden is dat ik een zinnig gesprek had met een vrouw. Leuk mens, maar ik wil geen vriendin. Maar ik zou geen seconde tegenspartelen als ze wel wilde.

Ik die tijd was ik niet op een vriendin uit. Dat weet je nu wel denk je maar het is belangrijk. Ik heb vrouwen altijd prettiger gevonden als mannen als het aankomt op goede gesprekken. Ik weet niet wat het is maar ik vind vrouwen leuker. Misschien omdat ik ze niet snap. Mannen snap ik wel iets beter maar door die kennis is het me wel duidelijk dat ze me nu eenmaal minder boeien. Vreemde vorm van seksisme. Gek dat je er dan altijd later pas achterkomt dat je hele andere dingen wilde. Van anderen. Die vertellen dat even. Zo van, ja maar je vond haar wel leuk. Natuurlijk vond ik dat, anders besteed ik geen tijd aan je. Maar gelijk een paringsdans uitvoeren? Come on! Ik versier per definitie niet. Het is graag of helemaal niet, maar ik ga geen moeite doen en me ook niet anders voordoen om te scoren. Alleen laffe mensen doen dat.

Om half vijf glip ik naar mijn auto. En zing mee met Propagandhi. Een liedje genaamd ‘Refusing to be a man’. Niet dat het precies over dit geval gaat. Maar op een gekke manier wel. Alsof ik gelijk wil neuken met iemand waar ik een leuk gesprek mee heb. Als ik dat wil dan zeg ik het wel. Bespaart iedereen een hoop gedoe en moeite.

StWolfgang 2003, it's not where ya at, but who you are...

2006-05-09T15:58:00.000-07:00

Ik begin me steeds meer af te vragen wat ik hier doe. De plotselinge warmte omhelst me nog steeds maar de lucht zit vol elektriciteit vanwege het aankomende omweer. Ik heb een rustige inham in de buitenmuur van een kleine kerk opgezocht en denk aan mijn opties als ik thuiskom. Misschien moet ik me dan maar gaan inlaten met een vrouw van 27 die ik niet eens aantrekkelijk vind. Ze is niet echt mooi. Gelukkig wel erg lief. En ze wil me. Haar fascinatie voor Spanje krijg ik ook wel weg als ik haar een paar keer mee hier naartoe neem. Op geen enkele manier past ze eigenlijk bij me. Niemand niet als ik er goed over nadenk. Mijn ego is gebroken, mijn hart heb ik gelukkig zelf gehouden. Gek eigenlijk dat ik zelfs bij iemand wil zijn die ik niet zo heel erg leuk vind. Sommige keuzes zijn belangrijker dan je denkt. En bij de selectie van een vrouw kun je maar beter uitgaan van rationele argumenten. Een te mooie vrouw levert ellende op, iemand die te lelijk is levert voor jezelf ellende op. Natuurlijk is dat alles smaakgebonden. Maar op geen enkele mogelijke manier wond ze me op. Geen intellectuele uitdaging, te onzeker en druk bezig om naar een gezin toe te werken.

Ik kijk naar de Duitse en Italiaanse toeristen die soms als gezin, soms als groep met gepaste stilte het uitzicht bewonderen. Naast mij is een gapend gat van 4 meter diep en aan de andere kant een ingang naar de kerk. Het meer waarover ik uitkijk begint onrustig te worden en ook de laatste toeristenboten meren aan. Er is storm op komst en in de verte pakt zich een donkere lucht samen boven de bergen in de verte. Wat doe ik hier eigenlijk. Thuis zou ik me ook vervelen, maar hier is het ondraaglijk. Ik heb niemand om mee te praten of te genieten van de oplopende spanning. Want dat brengt omweer met zich mee. Een voelbare spanning en het maakt water zacht als zijde. Het is dat ik heb moeten beloven dat ik nooit meer met omweer zou gaan zwemmen. Ik zou eigenlijk gewoon een laptop moeten kopen. Dan leek het net of ik iets heel boeiends aan het doen ben. Je ziet ook overal mensen tekeningen maken van oude gebouwen. Waarom zou je die gebouwen niet kunnen omschrijven, of überhaupt ergens buiten aan een verhaal werken. Ik voel me diep ongelukkig en eenzaam. Het ligt er dus niet aan waar je bent maar wie je bent. Of beter gezegd hoe je bent. Ik denk erover om terug te gaan naar de camping om mijn spullen te pakken. Op zich heb ik wel zin in een rit van 8 uur. Fijn mijn eigen bed opzoeken en me daar alleen en verlaten voelen. Ik heb verdomme nog meer medelijden met mezelf dan anderen met me hebben.

Vol afgrijzen bekijk ik de luide groepjes mensen om me heen. De eerste druppels regen beginnen al te vallen zonder dat het kouder wordt. Over 10 minuten is het toch weer droog maar her en der zie ik groepen rennen om te schuilen. Logisch want de luchtige kleding is niet gemaakt voor mensen met goede smaak, laat staan voor regen. Ongelofelijk eigenlijk hoe naar andere mensen kunnen zijn door hun totale gebrek aan smaak of inhoud. Of walg ik nu van mijn eigen vooroordelen. Wat zeik ik eigenlijk, ik mag mezelf dan wel rekenen tot een wat hoger niveau maar wat heb je eraan als er niemand is om mee te delen. Misschien moet ik dat wel thuis gaan doen. Ergens een kind verwekken en het samen met zijn moeder opvoeden. Ik wil dus een zoon schijnbaar. Als hij mijn verstand krijgt en het uiterlijk van zijn moeder moet het wel goed komen. Dus toch een mooie vrouw maar gaan zoeken. Dan mag ze zelfs dom zijn want hij krijgt mijn verstand al. Ik begin te grijnzen en open mijn auto. Het begint te hozen.

Hey Glasses!

2006-05-06T16:41:00.000-07:00

...je kunt nu ook reageren zonder dat je lid van deze site hoeft te zijn als het goed is. Hoef je nu weer geen 4 weken te wachten om me te vertellen dat mijn blogs wat tegenvallen... ;)

En de rest van de wereld mag ook reageren hoor. Als ik weer wel een keer om aandacht verlegen zit dan komt het vast wel uit.

I wanna smoke opium...

2006-05-06T16:37:00.000-07:00

Ik haat warm weer. Echt. Van mij mag het hele jaar sneeuwen. En ik haat warm weer niet omdat het kutterig warm wordt. Je weet wel, wat je ook doet, het is altijd zo warm en vochtig hier. Slapen gaat slechter, eetlust gaat weg, en ik heb nog veel minder zin in dingen doen. Gelukkig zorgt een flinke dosis wiet daar al niet voor. Erger nog, mensen worden zo gruwelijk dom van warm weer. Net als bij schorpioenen die in de zon trager en doodser worden, alleen dan mentaal. Of is het andersom? I forgot. Guess I’ll blame the warmth. Of het nu van de onbegrensde geilheid is of gewoon van een algemeen hersenfalen, ik weet het echt niet. En dan de kleding die sommige mensen aantrekken. Ik heb gisteren in het Plein in Den Bosch meer slecht geklede vrouwen bij elkaar gezien als een doordeweekse dag in de H&M. ‘Creëer je eigen unieke stijl’ staat voor ‘Zorg dat iedereen ziet dat je geen smaak hebt’. Ik weet haast zeker dat die toko het werk is van de duivel. Als straf voor alle goedgeklede flikkers van tegenwoordig.

Want ik haat metromannen. Of metrosexuelen. Wat een doodsschop verdien je als je er zo bij durft te gaan lopen en doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Gewoon alleen al om het feit dat je verdomme een man bent. Mannen horen minder tijd door te brengen voor de spiegel dan vrouwen, behalve als je gay bent. Dat is een universele waarheid waar niet aan getornd moet worden. Gewoon om het simpele feit dat vrouwen zo leuk zijn omdat ze vrouw zijn. En mannen horen er niet bij te lopen als permanente twijfelnichten. Maar het kan nog erger. Ze kunnen ook nog luisteren naar Coldplay of Radiohead. Je weet wel, bands die er op uit zijn om rock’n’roll te vermoorden. Omdat ze het niet kunnen uitstaan dat ze met hun pathetische gezeik nooit dat gevoel zullen krijgen. Metromannen hebben dat ook. Een grenzeloos gebrek aan ruggengraat en ballen.

Ik hou echt nog steeds van het leven, echt waar. Ik heb het weer best goed nu. Veel pret met de vrouw die met de week gaver wordt. Op een vreemde manier maakt het mijn dagen minder zuur. Maar ik verbaas me echt hoe verschrikkelijk mensen kunnen zijn. Ik begrijp er geen kloot van. Zelf zal ik daarom nooit een normaal mens worden in de ruimste zin van het woord. Sterker nog, ik doe er alles aan om mijn menselijkheid weg te cijferen en weg te stoppen. Wat een drakerig saai land kan het hier toch zijn. Vol slecht geklede mensen, onbeleefde boeren en een overdaad aan domoren, slechte muzieksmaken afgewisseld met een onweerstaanbare drang om naar middelmatige dingen te kijken, foute kledingkeuzes en onbeschaamd lillende lichaamsdelen van vrouwen die met bijbehorende foute kapsels door de stad paraderen en zich laten verleiden door zinnen die een weldenkend mens niet uit zijn strot krijgt, mensen met het IQ van een Zweeds ijskonijn dat verdwaald is in de Sahara die diepe uitspraken proberen te doen en niet verder komen dan ‘het kan vriezen en het kan dooien’, hele kuddes met een chronisch gebrek aan humor en een te grote drang naar zelfmedelijden, mensen die een mening willen hebben maar die het niet nodig vinden die ergens op te baseren, duizenden verschillende kledingwinkels met allemaal hetzelfde assortiment en nog steeds consumenten die denken dat ze uniek zijn, oranjegekte, hypocrieten, leugenaars, arrogante gleufdieren, hippe schandknapen, snollerige tienerkutjes (die hebben alleen nut als ik geen vrouw heb), vergeten Londsdalejugend, excuusallochtonen, nietszeggende primaten, glibberige latente homofielen en nog veel meer gekloot binnen de marge. Zo nu en dan zou je me gelukkig maken met een fikse coma. Je weet wel, die coma, dat als je dan wakker wordt dat al die vervelende dingen weg zijn. Je weet wel, dat er een gigantische wereld vol fijne en prettige zaken openligt. Zelfs als het erg goed met me gaat dan vind ik nog wel de zin om een gruwelijke pesthekel te hebben aan zodanig veel zaken dat je er eng van wordt. Zelf ben ik dan weer niet eng, en voor mezelf volstrekt normaal. Om die simpele reden voel ik me verheven boven het gepeupel om me heen. Gelukkig combineer ik het met een nederigheid die ook veel mensen vreemd is. Ik kan er zelfs moeilijk tegen om dingen te krijgen.

Dinsdag ben ik jarig. Erg fijn dat ik dan mijn cijfergrap niet meer kan uithalen. Kan wel, maar klinkt kut. Eerst kon ik zeggen ‘ik ben 28, voel me 56, maar ik kan kwijlen als een knaap van 14’. Met een ongelijk getal moet je met halven gaan werken. En das niet goed. Ik voel me er niet minder oud door. Oude mensen die roepen dat de tijd zo snel gaat krijgen steeds meer gelijk. Gisteren werd ik wakker gebeld door C. Omdat we eigenlijk een afspraak hadden. Ik was hem niet zozeer vergeten, maar had niet door dat het al 5 mei was. Ik heb weer een vrouw, dan kan ik wel eens dingen vergeten. Dat is altijd zo. Dus ik ga maar weer fijn dingen op papiertjes schrijven en die op de badkamerdeur plakken om ze daar te negeren. Misschien kom ik dan van de berg ‘nog te doen’ dingen af. Het zou tijd worden. Maar ik vrees dat ze zelfs mijn kist onder gewapend beton moeten leggen, want er is nog echt te veel te doen voor een mensenleven. En dat van iemand die al vanaf 4 uur apathisch op zijn bed ligt te zijn.

Gewoon omdat ik het weer naar mijn zin heb met iemand. Gewoon omdat ik nog steeds woon in het huis van een ander. Gewoon omdat Hilde gisteren 5 seconden aanvoelde als thuis. Gewoon omdat ik daar niet eens bang van werd. Gewoon omdat ik niet kon beslissen welk boek ik nu weer ging lezen. Gewoon omdat er mensen zijn die weten dat ik Deadpool ben maar mijn echte naam niet kennen. Gewoon omdat ik over 2 maanden kan vieren dat ik een goed maatje kwijtraakte. Gewoon omdat mensen tegenwoordig me ervaren als aardig en soms zelfs leuk. Gewoon omdat gisteren een elfje schattig zat en geil aan het zijn was. Gewoon omdat ik morgen met mijn vrouw en buitenvrouw naar België ga. Gewoon omdat mijn vrouw me leuke sms’jes stuurt. Gewoon omdat ik het niet op leuke sms’jes heb. Gewoon omdat ik het dan wel kan hebben. Gewoon omdat ik ik ben. En het wordt alleen maar beter. En ik kan daar even slecht mee omgaan als met slechte tijden. Sterker nog, des te beroerder de omstandigheden des te prettiger ik me voel. Alleen dit keer niet dan. Of zo.

Ik pak mijn koffers wel en verhuis wel naar een vergeten Toendra in Siberië. Want hopelijk is het daar niet vol van slecht geklede mensen, onbeleefde boeren en een overdaad aan domoren, slechte muzieksmaken afgewisseld met een onweerstaanbare drang om naar middelmatige dingen te kijken, foute kledingkeuzes en onbeschaamd lillende lichaamsdelen van vrouwen die met bijbehorende foute kapsels door de stad paraderen en zich laten verleiden door zinnen die een weldenkend mens niet uit zijn strot krijgt, mensen met het IQ van een Zweeds ijskonijn dat verdwaald is in de Sahara die diepe uitspraken proberen te doen en niet verder komen dan ‘het kan vriezen en het kan dooien’, hele kuddes met een chronisch gebrek aan humor en een te grote drang naar zelfmedelijden, mensen die een mening willen hebben maar die het niet nodig vinden die ergens op te baseren, duizenden verschillende kledingwinkels met allemaal hetzelfde assortiment en nog steeds consumenten die denken dat ze uniek zijn, oranjegekte, hypocrieten, leugenaars, arrogante gleufdieren, hippe schandknapen, snollerige tienerkutjes (die hebben alleen nut als ik geen vrouw heb), vergeten Londsdalejugend, excuusallochtonen, nietszeggende primaten, glibberige latente homofielen en nog veel meer gekloot binnen de marge.

Read Joe Matt instead.

2006-04-26T17:40:00.000-07:00

Ik heb echt een geweldig leven. Elke ochtend wakker worden en ontdekken dat ik nog steeds mezelf ben, wat suffe verhalen lezen, een rukje hier, de katten pesten en hop in de auto naar Joe Coffee. En morgen weer zo’n dag maar dan met mijn lief erbij. Maar ik heb nog steeds geen kloot te melden en ik heb nog steeds een hoop verhalen die ik wel moet gaan typen maar echt veel zin heb ik er niet in. Kwestie van teveel kruiden in mijn rookwaren en een fijn comfortabel gevoel in mijn achterhoofd. Want dat leveren vriendinnen bij mij op, een fijn gezoem in mijn achterhoofd. Ik ben er niet de hele dag mee bezig maar er is iemand die probeert net zoveel van mij te houden als dat ik dat doe. Buiten prijzenswaardig is dat nog slim ook. Beter is er toch niet te krijgen.

Ik heb er wel over zitten denken om wat meer fictie te gaan schrijven, met voldoende autobio erin om ook de zeveraars tevreden te houden. Gewoon fijn verhalen schrijven die ook wederom nergens over gaan. Ik snap die materie meestal niet maar bij gebrek aan inspiratie moet het maar. Echt, ik vermaak me gewoon te goed. En op zich ben ik nu gelukkig genoeg om bij het gebrek eraan helemaal weer door te slaan.

Goed, ik ga jullie dus nu wel even aanraden om gewoon bij je locale stripwinkel de trade paperbacks te bestellen van Joe Matt. Waarom? Omdat die man geniaal is. Zo snel als je dit uit hebt voel je je weer volkomen normaal. Van het verwaarlozen van je vriendin, het ernaast geilen op haar vriendinnen tot aan een obsessie voor porno toe is dit gewoon super om te lezen. Geniaal wordt het echt pas als hij besluit om zijn eigen pornotape te gaan maken. Helaas kan hij mannen niet uitstaan en kopieert hij alleen de scenes met vrouwen erin. Zo snel als er ook maar een vent per ongeluk toch op de tape beland begint het hele circus opnieuw. Zo speelt hij het ook klaar om samen met zijn vrienden te gaan winkelen. Op zich niets aan de hand. Totdat hij ontdekt dat zijn vriend Seth iets heel graag wil kopen. Snel koopt hij supergoedkoop het object om het daarna voor veel meer te verkopen aan Seth. En zo gaat het maar door en door. En vergis je niet, hoe erg hij zichzelf ook neerzet, hij schijnt dus echt te onderdrijven (blijft een geniaal woord).

http://www.drawnandquarterly.com/artStudio.php?artist=a3e4e9bab51f0d

En Sabah Nur's big party AKA The lost blog

2006-04-19T18:03:00.000-07:00

Deze blog is wat ouder. Toen ik hem schreef mocht de wereld bepaalde dingen nog niet weten. Dat probleem is opgelost. Op zich viel het wel weer mee en ben ik vaag genoeg maar als je op wat details let dan wijst het er wel duidelijk op dat ik inmiddels weer een vriendin had. Ik zou zeggen verveel ze;

Ik vrees echt voor mijn leven. Alles gaat te goed. Alsof er elk moment de derde wereldoorlog uit kan breken ga ik gebukt onder de geode tijden. Ik ben zo blij als een kind met alles wat me overkomt. Mensen houden schijnbaar echt van me, en hoewel ik nog een slag om de arm hou is het echt overweldigend. Sixty Watt Shaman gaat weer oefenen, vrouwen hebben me ontdekt en ik geniet enorm van de nieuwe Motorpsycho, Clutch en zelfs Erykah Badu maakt me gelukkig met ‘Penitentairy Philosophy’ (supernummer). Ik heb mijn eerste radiointerview achter de rug en er gaan zoveel goede bands komen. Ik ben zodanig blij dat ik waarschijnlijk een dubbelloops jachtgeweer gewoon moet gaan kopen en op mijn hoogtepunt moet stoppen. En zelfs dat mag niet eens meer.

En het heeft me een partij lang geduurd. Toen Mieke me in de steek liet en me vervolgens nog harder liet vallen was het echt voor me een hel. Natuurlijk zouden we vrienden blijven en natuurlijk had zij het verdiend om na 3 weken een nieuw iets te hebben wat gedoemd was om te mislukken. Ik hield echt van haar en zal dat altijd blijven doen, maar wat ben je dan een ongelofelijk kutwijf. Ik heb haar 2 jaar lang gesteund in alles en verdomd goed voor haar gezorgd. Ik ben niet de makkelijkste maar niets was te gek en ik ben niet vreemd gegaan, ik heb haar niet mishandeld en het heeft vooral mij een hoop geld en energie gekost. Dat is verder geen probleem, maar ik heb al vaker laten vallen dat ik nu wel hier fijn in mijn eentje zat met al mijn goede gedrag. En natuurlijk kroop ik in mijn schuld toen duidelijk werd dat ze voor een jaar naar Engeland zou gaan. Ik had niet echt te behoefte haar op welke manier dan ook te remmen in haar ontwikkeling, en dan is het niet leuk om regelmatig een zeverend vriendje te hebben die eigenlijk geen raad weet met het feit dat ie je moet gaan missen. Als ik van je hou dan doe ik dat op mijn eigen manier en je kunt veel van me zeggen maar niet dat het niet oprecht is. We groeiden uit elkaar en op zich had ze wel een punt verder hoor. Het was niet te doen maar om nu zo hard en zelfs schofterig met me om te gaan slaat nergens op. Ik ben verder blij dat het over is gegaan. Want deze blog is niet om te zeiken over haar.

In de week nadat het uitging moest ik weer leren ademen en lopen. We waren 2 jaar lang samen geweest en echt elke dag zagen we elkaar. Het ging goed, en al was het laatste half jaar best afstandelijk geworden, het maakte me niet zoveel uit. Slechte tijden zijn er om de goede tijden weer mooier te maken en als je echt om iemand geeft dan gun je die persoon ook zo haar twijfels. Die heb ik ook bij bijna alles alleen ik trek er geen conclusies uit. Maakt verder niet uit, ik respecteerde haar keuze en ik ben geen idioot die dan maar moord en brand gaat schreeuwen. Sterker nog, ik heb haar gewoon wel om uitleg gevraagd maar niet gestalked of wat dan ook. Natuurlijk had ik er problemen mee, maar dat hoort gewoon zo vind ik dan. Gelijk in de eerste week speelden de Supersuckers in de Goudvishal in Arnhem en nu hebben die heren met La Mano Cornuda een waar punk‘n’roll meesterwerk afgeleverd dus ik besloot er heen te gaan. Met nog een wazig hoofd en buikpijn van de ellende bleek ik het al snel goed naar mijn zin te hebben. Vreemd dat je je best confortabel kunt voelen nadat je toch iets belangrijks bent kwijtgeraakt. Bij de toegift kwam er een nummer langs dat wel heel erg op mij sloeg, net zoals er opeens miljoenen nummers iets in zich hebben om je totaal ten gronde te richten omdat ze opeens voor jou gemaakt zijn. Het is natuurlijk niet echt zo, maar toch denk je van wel. De tekst van ‘Pretty fucked up’staat onderaan deze blog, dus maak je maar geen zorgen, ik ga niet in raadselen spreken. Punt is wel dat ik een grijns op mijn gezicht kreeg en maar een ding dacht ‘i’ll be allright’.

Ik ging me in de tijd erna nog veel kutter voelen, maar dit stukje hoop hield me op de been. I’ll be allright. Dit en de continue bevestiging van C dat het vast wel een keer goed zou komen. Mijn lief weet het zo te brengen dat ik haar wel geloof en nu ben ik degene die het tegen haar moet zeggen.

Het is raar, het gaat erg goed met me. En inderdaad ben ik te rationeel om niet voorbereid te zijn op de hel maar ik heb genoeg geleerd om in ieder geval van mijn tijd met mensen te genieten. Ik heb zoveel leuke en toffe mensen leren kennen dat je er eng van wordt. Het is zelfs zo erg dat ik het liefst zo nu en dan alleen een hardcore show meepik omdat ik anders tijd tekort kom om iedereen netjes te woord te staan. Want ik praat graag met mensen en mensen schijnbaar ook met mij. Ik ben arrogant genoeg om te zeggen dat dat terecht is maar nederig genoeg om te beseffen dat ik ook niet zoveel voorstel. Ik bedoel, ik ben maar gewoon de zoveelste vent, met toevallig een hele zooi noten op zijn zang, en een enigszins afwijkend levensverhaal. Het maakt me verder niet beter of slechter als een ander. Ik ben ook gewoon maar een mens, en die drie treden die ik hoger op de evolutionaire ladder sta zijn ook best te overzien en ik verdom het om neer te kijken op de rest van het gekrioel. Zo hoog zijn die treden ook weer niet. Maar ik blijf gewoonweg erg dankbaar als ik merk dat mensen aan me denken of echt genieten van de oeverloze monologen die ze voor hun kiezen krijgen. En vergis je niet, soms doet het me ook echt helemaal niks, maar nu even wel dus dan meld ik het even. Lijkt het net of ik ook een echt ‘normaal’ mens ben.

Het bewijs is in ieder geval geleverd dat mijn eigen behandeling geslaagd is. Zonder de buitenwacht te raadplegen. Hoe ik het doe zo doe ik het maar ik kan goed genoeg mezelf loslaten om van een afstand mijn eigen gedrag afdoende te analyseren om tot een geldige en volwaardige conclusie te komen. Maar goed, over die behandeling en de kritiek erop ga ik het een andere keer hebben. Nu rest me vooral te melden dat het met iedereen dus goed kan komen. Vertrouwen in een goede toekomst, ik heb ook veel vertrouwen in God gehad, maar dat moet je zelf maar invullen, en gewoon blijven ademen brachten me hier.

De echte reden waarom ik zo blij en gelukkig ben hou ik nog even achter. Er moeten eerst wat dingen opgelost worden en woorden doen haar echt tekort op dit moment. En dat allemaal in een week. Ik vrees voor het einde van de wereld. Ik meen het. Het kan niet zijn dat het nu allemaal in een keer allemaal zo goed gaat zonder dat ik er een prijs voor moet betalen. Misschien heb ik die al betaald. Ik hoop het…

Pretty fucked up
She's got a man on the side
yeah she's with him today
and I probably won't die
but it sure feels that way

and I used to be strong
I used to be tough
and she used to be pretty
but now she's just pretty fucked up

aww pretty fucked up
yeah pretty fucked up now
aww she used to be pretty
but now she's just pretty fucked up

now I know people change
and sometimes that's good
and some people don't
when maybe they should
but right now that don't help me
I might just throw up
cause it sure does feel shitty
when things just get pretty fucked up

aww pretty fucked up
yeah pretty fucked up now
aww she used to be pretty
but now she's just pretty fucked up

now a long time ago
I made her feel this way
and I begged her forgiveness
yeah I begged her to stay
and she said that me she loved me
it made me feel good
yeah it made me feel gitty
but now I feel pretty fucked up

aww pretty fucked up
pretty fucked up now
aww she used to be pretty
but now she's just pretty fucked up

aww pretty fucked up
yeah pretty fucked up now
aww she used to be pretty
but now she's just pretty fucked up

yeah she used to be pretty
but now shes just pretty fucked up
pretty fucked up
aww pretty fucked up

Get your own damn soap...

2006-04-19T10:21:00.000-07:00

Igh. Kutleven. Het is zo verschrikkelijk naar eigenlijk om redelijk gelukkig te zijn. Happy people have no stories. Dus dan kan ik maar beter de vrouw dumpen en me sufrukken en denken aan de tijd die we samen hadden. Dan wordt mijn weblog wel gelukkig van alle aandacht. Nu begin ik daar dus niet aan want ik heb een geweldige wederhelft me laten scoren. Die discussie is boeiender dan de eventuele lofzang die ik hier kan gaan houden. Wie scoorde wie? Ach, maakt niet zoveel uit, we hebben het fijn samen en dat is alles wat telt.

Plus dat ik dan de bonus krijg van twijfel, bindingsangst, vleugje verlatingsangst en vrouwen die opeens ook willen. Een berg clichés waar je niet goed van wordt dus dat kan ik hier wel vertellen maar dat heeft geen zin. Punt is wel dat ik blij was om vrijgezel te zijn. Te blij om aan weer iets nieuws te beginnen. En dan doe ik het toch maar. Blij toe verder, maar als er zoiets is als reïncarnatie vraag ik God toch om een betere planning. Wat beter uitgestreken of zo. Dus dat ik vanaf mijn 3e tot mijn 80e onder de pannen zou zijn met alle potentiële kandidaten voor slechte sex met een wookie.

Probleem nu is dus gewoon zaakjes op orde en het venijn komt pas echt achteraf. Ik moet nu al die ellende van mij haar ook nog eens vertellen, als we weer zin hebben in een avondje ellende binnen de marge, en ik ben dus elke keer te leeg om het nog een keer te typen. En het is net als met teksten voor muziek, er is al teveel ellende over de liefde geschreven. Ik ben meer van de haat en nijd. Natuurlijk draag je dan altijd wel netjes een nummertje op aan je vrouw, maar ze verstaat toch niet dat ik vooral hatelijke teksten tegen de domoren van de wereld uitkraam. Want lieve lezertjes, naast onbeleefde mensen zijn domoren de ondergang van deze wereld. En mijn onzichtbare vijand is de grootste domoor die er is.

Ik kan gewoon niet tegen dat gekwijl. Toen haar moeder haar vroeg of ik romantisch was antwoordde ze ‘op zijn eigen manier’. Beter kan ik het niet omschrijven. Ik doe gewoon waar ik zin in heb en je weet altijd dat je bij mij op dat moment gewoon speciaal en bijzonder bent. En daar gaat het om. Vind ik dan. Ik heb geen gekween en eindeloos gebrabbel nodig over eeuwige liefde en zo. Voorlopig is ze de vrouw van mijn leven. En het boeit me niet wat ze voor mij deed als ze maar gebroken en diep ongelukkig achterblijft als ik weer iets anders na ga jagen. Ik neem nu eenmaal graag de tijd voor mensen en mijn vrouw heeft daar net iets meer recht op. Want dat kreeg ik dus ook pas voor mijn kiezen. Dat het zo fijn was dat ik de tijd voor mensen nam. Tja, echt alturistisch is dat niet. Mannen zoals ik moeten nu eenmaal met goede argumenten komen en eerst praten voordat ze scoren. Mannen krijgen dan ook veel minder aandacht van me. Sterker nog, zo snel als er tieten in het spel komen is de kans op een monoloog voor 99% weg. Behalve als ik de vrouw in kwestie wil opnaaien zodat ze weer met zaadvragende ogen weg glibbert. Niet dat dat veel gebeurt, maar ik mag ook zo mijn dromen hebben, of niet?

En ik kan wel een verhaal ophangen hoe geweldig de sex is, of hoe fijn we het samen hebben of waarom ik voor haar kies. Het gaat je eigenlijk geen kloot aan en ik vind het ook strontvervelend om jouw gekween en gedrama aan te horen. Gelukkige mensen hebben echt geen verhalen…

Finish what you started...

2006-04-11T03:21:00.000-07:00

Ooit ging je naar de bioscoop om films te kijken. Nu kijk je vooral naar de trailer voor de DVD release. Want je betaald een aanzienlijk bedrag voor films die niet eens af zijn. Ooit moesten regisseurs en producenten hun best doen om een film af te leveren die klaar was als eindproduct, nu weet je bijna 100% zeker dat de uiteindelijke DVD versie minimaal 5 seconden extra heeft die evenveel functie heeft als de luid hoestende buurman die je bij je grote schermervaring stoort.

Het is zelfs soms gewoonweg irritant. De laatste paar memorabele films die ik gezien heb in de bioscoop hadden allemaal dat probleem. Of het nu ging over Romero’s ‘Land of the dead’ of om ‘Hostel’. Beide films waren al redelijk ver en goor, de DVD versie bevat nog meer gore scenes die de film wel interessant maakt voor de genreliefhebber. Beide films waren wel goed, maar toch miste je wat. Beide films mochten wat intenser en goorder en ja hoor, de DVD versies zijn dat dan ook daadwerkelijk. Dat het slechts om fragmenten gaat maakt niet meer zoveel uit. Het gaat om het idee. Toch is dit wel jammer. Want op zich krijg je nooit meer echt het idee dat de film perfect is. Natuurlijk is een film dat nooit helemaal maar de garantie op een betere versie op het kleine scherm maakt me nog onwenniger dan ooit.

Kijk, dat 3,5 uur Lord of the Rings best veel energie kost ben ik met iedereen eens. Maar dat weet je toch van te voren. Je weet dat je naar een matig verhaal met een hoop vreemde en onzinnige namen gaat kijken. En je weet dondersgoed dat al die gebreken met een hoop epische en mooie beelden gecompenseerd gaat worden. Dus dan is het toch helemaal geen ramp om de film verder op te vullen met de zinloze expositie die als extra op de DVD komen? Sterker nog, doe maar gewoon.

Star Wars maakt het nog erger vorig jaar. Je snakte werkelijk naar de DVD versie waar hopelijk nog meer dode Jedi te zien waren en waar het verhaal niet zo ongelofelijk afgeraffeld werd. Waren het bij het laatste ‘Lord of the rings’ dik 40 minuten die men verspilde aan slow motion beelden die echt onnodig waren (ook hier snakte ik naar de DVD die met een druk op de knop wel alles op de goede snelheid laat zien) bij ‘Revenge of the Sith’ miste je gewoon dik 40 minuten aan rustige beelden. Nu is de DVD versie uiteindelijk wel redelijk gelijk aan de bioscooprelease, maar toch ging ik weg met de gedachte dat de deleted scenes meer informatie zouden opleveren. En jawel hoor, een van de potentiële geniale scenes was er gewoon uitgelaten. Yoda had best wel op Dagoba mogen landen en de rest was inderdaad meuk. Want dat is dan het tweede punt dat enorm stoort, de extra’s doen eerder afbreuk dan dat ze inderdaad een meerwaarde opleveren.

En natuurlijk snap ik het allemaal wel hoor. Het draait gewoon om keiharde knaken. De makers doen vooral of hun neus bloed en melden trots dat dit de versie is waarvan ze willen dat iedereen die kent. En nog geen seconde later vallen ze ook weer keihard door de mand. Peter Jackson is best integer en levert wel erg mooie boxen op. Maar waarom is er dan van elk Lord of the rings deel alsnog een mindere versie die gewoon de extra’s niet heeft? Omdat de studio dat wil natuurlijk. Een fijne en makkelijke leugen die de fans netjes slikken. Want natuurlijk kopen die op hun beurt weer allebei de versies. Want op de ene staat een andere trailer dan de andere. Van een vaag spel dat toch geen mens wilde spelen als de LOTR stempel er niet op zat. Het is gewoon pure winst die je dubbel kunt meepakken.

En ik haal dan wel LOTR aan maar bij Star Wars is het al jaren aan de gang. Zo heb ik de oude trilogie 3 keer thuis staan. Ik had er minimaal nog 5 versies bij kunnen aanschaffen met elk hun stukje extra, maar ik vind het wel genoeg als ik de originele versie, de special edition en de nieuwe DVD versie heb. En allemaal zijn die films zoals ze ooit bedoeld zijn. En toch blijf ik erbij, de eerste versie was toch het beste. Gewoon omdat ik daar steeds naar heb kunnen verlangen. Want er is ook nog een tijd geweest dat de video nog een noviteit was. En dan was je afhankelijk van de televisie en de bioscoop.

Met het laatste medium gaat het slecht. Geen wonder als de filmmakers je tegenwoordig laten betalen voor die lange trailer voor hun DVD release. En maar klagen over illegale download praktijken. Maak eerst zelf je werk maar eens af voordat je aan een andere strijd begint zou ik zeggen. Dan kom ik weer naar je filmpje kijken. Voorlopig trek ik ze gewoon nog van het net en wacht ik wel op de DVD release. En die koop ik pas als ze voor 5 euro gedumpt worden. Ik wil dan wel weer de limited edition van 5 miljoen stuks…

Happiness is a rape of the mind

2006-04-10T08:35:00.000-07:00

Om de zoveel tijd wordt muziek een stuk debieler dan normaal. Op zich is dat best okay want het geeft mensen die het wel snappen de kans om weer gefrustreerd te raken. Want muziek maak je niet voor je lol, maar omdat je het moet. Prima als je wil aanploeteren binnen de marge maar laten we er heel simpel over zijn, de beste muziek is gemaakt uit pure noodzaak. Of je maakt die plaat of die bak herrie in een bedompte oefenruimte of je wordt gillend gek. Dat commercie een rol in muziek heeft gekregen vind ik verder niet zo heel erg. Dat hoort er gewoon bij. Hoewel je eigenlijk puur muziek voor jezelf moet maken weet je dondersgoed dat er zonder toehoorders geen lol aan is. Sterker nog, dan is het volkomen zinloos. Het wordt pas erg als de commercie de overhand gaat nemen.

Neem die Jack Johnson met zijn ‘Upside down’ draak. Ik weet niet eens of ik de naam en de titel van die man en dat gruwelnummer goed schrijf maar dat is gewoon puur een kwestie van het hem niet gunnen. Allereerst ziet die vent er uit als een combinatie van ideale schoonzoon, geboren bassist en akelig leeghoofd. De zogenaamde surflink zit er ook wel maar dat komt omdat iedereen zijn zielige verhaal over dat gesurf van hem moet horen. Een triest verhaal vol ellende oogst meer potentiële dovemensen dan gewoon toegeven dat je jarenlang jezelf in slaap gezongen hebt met je eigen drakerige saaiheden. Ongeluk en overgeleverd zijn aan je gitaar levert schijnbaar een mooi verhaal op.

Net zoals Brokeback Mountain vreemde reacties opleverde. Ik verspring even van onderwerp en kom zo weer bij vriend Jack terug. Maar als we het dan over mooie en intense verhalen hebben dan was dit toch wel de openbaring van het jaar. Ik neem aan dat je voldoende over de gaycoiboi film van Ang Lee gelezen hebt. Maar ik vertel je het echte verhaal. Twee ongelofelijke domme, vervelende maar goeduitziende coibois gaan een berg op met vee. En daar leren we een enorm belangrijke les! Drank, verveling en een mooie omgeving levert een homostel op. De heren worden zo stupide van het eindeloze wachten dat ze niet doorhebben dat extra dekens meer oplevert dan tegen elkaar op rijden. De worstelpartijen en de sexscene schotelen ons een vreemde romantiek op. In je hand spugen en je tampeloeris hard in een maagdelijke ster rammen is lief en schattig schijnbaar. Nu kan geilheid vreemde dingen met je doen. Maar zelfs als ik het zo bij een vrouw zou proberen dan weet ik 100% zeker dat ze me neer gaat hoeken achteraf. Of in ieder geval zal ze me daarvoor straffen. On Brokeback no one can hear you scream zullen we maar zeggen.

Het vervolg van de film levert ook vreemde warden en normen op. Zo mag je in de naam van de liefde andere mensen belazeren. Want, vergis je niet, we hebben een diepe innerlijke strijd gezien van de heren en een diepgaand gesprek waarbij alle facetten van die innerlijke worsteling uitvoerig besproken worden (‘I'm not a fag’ antwoord: ‘me neither’ VOOR DE REST NIETS!), en de heren gaan gewoon een eigen leven leiden. Los van elkaar. De maatschappij zal dat namelijk niet pikken en zelf pikken ze het ook niet. Die hele weerstand van de maatschappij wordt pas aan het eind een beetje duidelijk, maar voor de rest verdienen ze het gewoon kei en keihard. Het karakter van Heath Ledger wordt namelijk een stoïcijnse klootzak die zich niet schroomt om zijn bloedmooie vrouw af te blaffen of te lijf te gaan. Voor de rest doet hij vooral naar tegen iedereen die hij kent. Gewoon een akelige domme redneck die een keer van billenstein heeft gedaan in een tentje met Jake Gyllenhaal. En die laatste probeert het in ieder geval nog. Een erg succes is het niet want hij moet zich vergrijpen aan Mexicaanse schandknapen. Als je heel erg van iemand houdt dan mag dat schijnbaar. Gewoon naar de hoeren gaan vind ik in welke relatie dan ook verwerpelijk, dus ook in dit geval. Voor de rest foltert hij de rest van zijn familie ook met zijn ‘er is altijd iets mis met mij maar ik praat er lekker niet over’ houding en gek genoeg vind een groot deel van het publiek het nog mooi ook.

Want dit alles is terug te voeren op de grote liefde die ze voor elkaar hebben. Zelfs in de scènes dat ze dan op hun regelmatige afspraken terug de berg op gaan is het een saai en vervelend dom stel. Sterker nog, ze maken vooral veel ruzie en daaruit halen we dan hun liefde voor elkaar uit. Ik ben er 100% zeker van dat als je geen ruzie meer met elkaar maakt dat de liefde dan ook over is, maar zelfs dit overtuigt me niet. Pas aan het eind knuffelen ze een keer echt liefdevol en had ik wel zoiets van, de domoren vinden elkaar echt leuk. Want het erge is dat ze zo ongelofelijk dom zijn en echt iedereen belazeren. Ik bedoel, ik wist wel dat dat er in zou zitten maar het boeit ze ook geen ruk zolang ze maar samen zijn. Wat de hoerekutbef is daar mooi aan? Zolang twee domoren de hele wereld belazeren maar als ze samen zijn wel blij zijn is alles goed? Sorry hoor, maar dan verdienen ze ook de ellende die ze moeten doorstaan. En ellende? Eigenlijk is iedereen het slachtoffer van hun liefde en zijn ze vooral verschrikkelijk mislukt als sociaal wezen. De grimmige realiteit die op het eind de kop op steekt kan zelfs dat niet meer wegnemen. Het is inderdaad enorm dom om op veel plekken openlijk gay te zijn. Dat is ook een teken dat de mensheid nog steeds faalt op veel vlakken. Maar deze film zal nergens begrip oogsten. Eerder onbegrip. En natuurlijk zijn de hoofdpersonen erg menselijk en ga zo maar door. Maar het zijn mensen die ik niet eens in mijn buurt wil hebben.

En begrijp me goed, de film had een mooie aanklacht kunnen zijn tegen zulke gebieden en de mentaliteit van de mensen daar. Maar neem dan geen misselijke klootzakken als hoofdpersonen. Stel het serieus aan de kaak. De wereld gaat ten onder aan stiekeme onbeleefde mensen die iedereen belazeren. Niet aan twee mannen die stapelgek op elkaar zijn. Maar laat dat dan zien. En mensen durven dit dus een mooi en integer liefdesverhaal te noemen. Sorry, maar die vind je in de ‘40 year old virgin’. Die film is veel slimmer dan veel mensen weten of doorhebben. Het taalgebruik is grover dan in menige andere comedy, maar aan de andere kant is men nergens zo subtiel over sex en intimiteit dan in veel andere teenmovies. En dan komt dus het laatste probleem, die film is gewoon voor mensen boven de 29 (ik voel me 56, vandaar dat ik met weemoed terug dacht aan de dagen dat ik me 30 voelde) en enorm lief en leuk. Zonder happy en sappy te worden. Van die (hetero)romance wordt geen mens slechter en een beetje schrijver had er ook een gayfilm van kunnen maken. Begrijp me niet verkeerd verder, ik ben geen fanatieke voorvechter van gayrechten of wat dan ook, maar ik vind het jammer dat de liefste film van vorig jaar wordt afgedaan aan als knappe comedy en dat list en bedrog in serieuze zin wel iets moois is.

Ik haat dus simpelweg de zogenaamde mooie verhalen achter dingen die de massa in vervoering brengen. Jack heeft ook al geen mooi verhaal maar past prima in de reeks verschrikkelijke zomerplaten waar op zich weinig op is af te dingen. Elk jaar is er een reeks platen die mensen kopen voor het zomerse gevoel. Buana Vista Social Club, Manu Chao, en vorig jaar Jack Johnson. Ben je boven de 70 heb je ook nog alles van Norah Jones in de kast staan en hippe mensen zweren bij Coldplay. En ik bijt voor de zoveelste keer een tafelpoot kapot van frustratie als je bij de Mexicaan weer Manu Chao hoor aankloten. Toch is Jack slim, want echt zomer is het nog niet en nu haalt hij me een streek uit, briljant gewoon! Jonge kinderen zijn de toekomst en de markt die sinds een paar jaar ongelofelijk interessant is voor de muziekindustrie. Te jong om te downloaden, oud genoeg om aan te geven dat ze de clip met de aap op CD willen. Slim genoeg heeft Jack dus een clip gemaakt met lieve diertjes in een leuk tekenfilmlandschap waar onze man met gitaar zijn liedje zingt. Voor het eind van het nummer heb ik geen millimeter glazuur meer op mijn tanden staan en ben ik erachter gekomen dat het Aapje diep verliefd en geil naar Jack kijkt. Sterker nog, het diertje valt volledig voor de domoor en zijn griezelige liedje. Ik wil niet eens naar de tekst luisteren, ik zie alleen maar een enorme schreeuw om de centjes van 4 jarigen. Ik hoop niet dat dit de trend gaat worden. Voor je het weet draaien de mensen die op kleuterniveau zitten wegens overmatige drankconsumptie deze kinderliedjes nog vaker.

Want als je nog steeds niet door hebt dat Jack zijn gitaar alweer zat is en liever een kinderprogramma presenteert dan ben je niet zo heel erg bij de tijd. Ach, waar zeur ik eigenlijk over. Ik kan alleen maar nummers over haat en nijd schrijven en zou graag willen dat ik daarmee clips kon maken. Want zelfs de jolige teenangst van tegenwoordig is vooral cosmetisch verantwoord. En dat staat me tegen. Het wordt weer tijd voor ziekelijk gefrustreerde tieners die gewoon weer vuige en vunzige muziek gaan maken. In de metal is er alweer een enorme stroom aan goede releases op gang gekomen. Daar staat tegenover dat elke band die vaag als Franz Ferdinand klinkt ook gigantisch scoort. Plak er een mooi verhaal aan vast en je hebt een hit. Zorg er in ieder geval voor dat een model tussen het coke snuiven en het kotsen door een bandlid neukt. Des te gestoorder je gedrag des te groter de kans op een gezonde reputatie bij de iets serieuzere muziekliefhebbers. Mensen zoals ik zitten gewoon te wachten op de klootzakken tegen wil en dank. Klootzakken met principe, die je waarschuwen voor hun intenties. Klootzakken die tenminste proberen om het niet te zijn maar die niet anders kunnen. En daarom heb ik problemen met Jack. Dat is geen klootzak maar een lamzak.

Moraal van dit verhaal? Ook 2006 is strontvervelend en oneerlijk. Gelukkig zijn er bands als Clutch waar zelfs bij mij het kwartje 10 jaar te laat viel. De band is er nog en ik kan niet wachten tot ze hier weer eens langskomen. Waarschijnlijk heb ik het dan ook weer snel gezien. Want het is nooit goed in huize Deadpool.

Well you liked my money anyway, but the cats were right about you the whole time...

2006-03-28T17:27:00.000-08:00

Ik vrees dat ik zo nu en dan de wereld te hard haat om normaal te functioneren. Niet dat ik nu last heb van die haat maar ik ben dol op schelden en mensen beledigen. Op de een of de andere manier is dat de bonus die je bij een eventueel misplaatst superioriteitscomplex krijgt. Maar fuck it. Ik heb principes en zo nu en dan zoek ik een principe uit dat ik lekker breek. Gewoon om mijn karma in de war te schoppen of in ieder geval de rest van de wereld weer op scherp te stellen. Want dat is zo nu en dan verdomd hard nodig.

Het resultaat is dat ik voor het eerst een blog voor jullie achter hou. Don’t worry, die komt alsnog online vrees ik en wederom is het een strontvervelende conclusie over mijn geniale bestaan. Want wat heb ik het stiekem voor elkaar nu. Okay, nog genoeg dingen te doen en nog genoeg op te lossen maar als ik de rest van mijn omgeving lekker in de gaten hou dan komt het allemaal wel goed.

Deadpool is geen simpel mens. Maar ik heb een aantal regels die voor 90% gelden en me een bepaalde mate van voorspelbaarheid meegeven. Betrouwbaarheid is er een van, de tweede is toch wel dat ik nergens over zwijg behalve als het een goede reden heeft. En ondanks dat ik mezelf een stel bloedende longen zou willen schreeuwen om een belangrijke verandering in mijn leven doe ik dat niet. Waarom niet? Ha! Can’t tell! Fatsoen enzo. Beleefdheid, ook enorm belangrijk. Want vergis je niet, de wereld gaat ten onder aan onbeleefde mensen. Dus ik zit nu in mijn beleefde en fatsoenlijke fase. Ik kleed me enorm niet zoals vroeger, ik ben charmant en lach mezelf suf. Ik ben zelfs al beschuldigt van Chernobyl praktijken. Straling enzo. Want van een glunderramp heb ik nog nooit gehoord.

Ik ben dan ook best content met het feit dat ik eindelijk weinig meer voel voor mensen die me als een baksteen hebben laten vallen. Sterker nog, daar ging de blog over die ik achterhield. Hoe ongelofelijk blij je soms een hele tijd later kunt zijn dat iemand je in de steek laat. Ik had dat ergens in december aan de bar met Daphne, waarmee ik in die tijd maatjes ben geworden. De rest van de wereld wist dan wel meer dan dat wij wisten maar dat maakte niet uit. Ik was allang blij dat er mensen waren die me niet na 15 seconden verveelden. En ik had meer behoefte aan een maatje dan aan een eventuele vriendin. Gelukkig was dat tussen ons wel duidelijk dus voor de rest geen problemen al was ze het wel waard verder hoor. Alleen zaten we er allebei gewoon niet op te wachten.

Ik had het pas weer en vandaag, zo’n 30 minuten geleden was het moment weer daar. Wat ben ik soms blij dat ik van mensen af ben want het is me een bak getob en ellende. Niet dat ik niet dankbaar ben voor de 24 maanden die ik met haar doorgebracht heb maar aan de andere kant, ik heb het nu een stuk beter voor elkaar. Heel veel beter. Dat kan ook zo weer over zijn maar daar reken ik niet op eigenlijk. In het begin leek ik de slechtere deal te hebben, I guess I was wrong about onde thing...

Goed, als je de achtergehouden blog leest zal een hoop duidelijker worden. Heb geduld, alles komt goed. Dat heb ik de afgelopen paar maanden ook gehad. Een hoop geduld. Het is nu al beloond en er zijn zodanig veel gave dingen gebeurt dat ik er bang van wordt. Ik vrees echt voor het einde van de wereld als het zo doorgaat. En geloof me, er gaan een aantal dingen gebeuren die me nu al enorm blij gemaakt hebben.

Ik zie wel. Ik wist dit al die tijd al en nogmaals, wat een arrogantie als je dat niet doorhad.

State of Deadpool and trust

2006-03-20T17:38:00.000-08:00

Het is wel zo beleefd om even te melden wat er gaande is. Of nee wacht, dat doe ik dus niet. Ik laat je gewoon achter met de wetenschap dat mijn experiment is geslaagd. Ik heb een enorm risico genomen en ben er nu wel uit dat er bepaalde dingen mij nooit zullen overkomen. Verslaving en psychoses zijn gewoon niet mijn ding schijnbaar. Kijk, mijn omgeving heeft te lijden gehad onder mijn acties. Daar ben ik me van bewust. Ik heb in oktober het besluit genomen om mezelf te behandelen. Of mensen het hier nu mee eens waren of niet, ik wist gewoon dat het zo moest en dat ik het desnoods met de dood moest bekopen. Okay, mijn longen zijn nog niet schoon en ik zal de rekening vast wel later krijgen. Maar alles is beter dan een klein rond stukje metaal in mijn hersenen. Nu is het verre van dramatisch en hou ik teveel van het leven om te zeggen dat het echt zo gevaarlijk was. Maar onderdrijven is minder leuk dan overdrijven. Klaar.

Goed, het heeft aardig wat gekost, ik was op het laatst echt niet zo heel erg fijn meer maar aan de andere kant ben ik nu wel op het punt waar ik moet zijn. En echt, ik vrees dat ik op bijna elk punt gelijk heb gekregen en ga krijgen. Dus neuk jou voor je eventuele gebrek aan vertrouwen en arrogantie. Ik wist waar ik mee bezig was, ik heb dit ook steevast gemeld en heb je gewaarschuwd. Er zijn bepaalde dingen die ik tot op de seconde voorspeld heb en zelfs het mooie weer op 13 maart was zo ongeveer een garantie. En nogmaals, ik baal ervan dat ik zo nu en dan mensen gekwetst heb door mezelf zo te laten gaan en mezelf te verwaarlozen. Maar het had een doel. Punt, klaar, over. Doe met die informatie wat je wil. Ik ben een gelukkig mens. Het straalt van me af en schijnbaar pikken andere mensen het op. En kijk, ik snap best dat er soms abstracte verhalen op deze blog zijn verschenen en dat het soms niet te volgen was. Nogmaals, dit is een stukje service aan de mensen om me heen en aan mezelf. Een document van iemand die inderdaad wat hindernissen moest nemen. En die het op een andere manier moeilijk uit zijn strot kreeg. Ik hoop dat ik je ermee vermaakt heb. Dat was ook een doel. En voor de rest is dit een viering van mijn eigen glorie en geweldigheid. Zoals een goede narcist dat doet. En dat ik meer voor de glorie van een ander leef, en mezelf echt wel netjes wegcijfer is ook al een feit. Ik vind dat een goede eigenschap. Dood aan botte egoïsten.

En dat teveel nadenken en overanalyseren? Nogmaals, ik ben dol op mezelf en hou me graag met boeiende dingen bezig. Denken is mijn hobby, wat zeg ik, passie. Ik heb dat ooit in de woestijn in Tunesië besloten, in de buurt van Tattoïne, en ik heb er nooit spijt van gehad. Ik heb alleen de pech dat ik in een wereld leef waar zo’n hobby niet erg populair is. Want nogmaals, de wereld gaat niet ten onder aan mensen die teveel nadenken maar aan mensen die het simpelweg te weinig doen. Prima verder hoor. En als je me door hebt en me goed kent dan weet je ook dat ik een ongelimiteerde interesse heb ik andere mensen en mezelf echt niet boven iemand anders stel.

Maar goed, ik hou het kort. Ik zal snel werken aan wat nieuwe verhalen, Tunesië heeft wel meer openbaringen gehad en mijn bandrelaas moet ook gewoon doorgaan. Ik ben er nog niet zo heel erg vocaal over. Er is een hoop veranderd in 2 weken. En geloof me, ik heb een aantal vriendjes en vriendinnetjes wel heel erg verbaasd. Moet je je voorstellen hoe ik me voel…

The boring years AKA Deadpools musical career part III

2006-03-14T17:03:00.000-08:00

Na heel veel gesteggel en gedoe kregen we het voor elkaar dat onze manager een studio boekte. Daniëlle (die hierbij haar enige vermelding krijgt, zo groot was haar rol niet) deed een opleiding muziekmanagement, een soort veredelde commerciële economie met de garantie dat je niets in de muziek ging doen, dus die was een betere manager dan Nootje, die met iedereen maatjes was zo snel als er meer dan 1 biertje in hem zat. Een kapitale fout die ons later duur te staan kwam. Al had hij wel zijn best gedaan, mijn ego vormde een grotere barrière voor de buitenwacht dan het niet hebben van een demo. In die tijd nam je nog een demo op.

Wij dus ook. Van alle keuzes die je kunt maken gingen we voor goedkoop. Want, met een demo scoor je een platencontract en vervolgens wordt je een grote en beroemde band. Naar wild gecalculeer laat je je dan alsnog de boel op CD drukken en ga zo maar door, het mag de pret niet drukken, je hebt je eigen plaatje en dat is heel erg fijn. Maar goed, de studio in. Met iemand die nog nooit zoiets hards gehoord had. Fout 1. Ga nooit de studio in met iemand die geen fuck van je muziek snapt want gitaren gaan als stofzuigers klinken en de persoon in kwestie is dolblij als de herrie stopt. Ik ga er ook niet moeilijker over doen dan nodig is, de beste man deed zijn best en het was een aardige kerel, maar om nou te zeggen dat het ding goed klinkt, nah. Okay, het laatste nummer heeft vreemd genoeg wel de vocalen die ik wilde en is nog steeds een fijn nummer maar om half 3 in de middag over sex en het niet krijgen van sex te zingen heeft geen zin. Ik ben geen studiozanger en moet het van het moment hebben. Live kom je met alles weg, klink je als Bruintje de beer on speed of een kwade eekhoorn dan is die microfoon in de studio je grootste vijand.

Toch is het een leuke herinnering aan het geheel en ik ben nog steeds van mening dat je gewoon alles op plaat moet gooien. De tijd die je erin hebt gestoken ben je toch al kwijt en de mensheid heeft nu eenmaal documenten nodig die het menselijk falen benadrukken. Zoals ik al zei, teksten en het moment. Ik heb nog nooit vaste teksten gehad. Echt niet. Ik zag en zie er het nut niet van in, in zoverre dat het voor mij weinig zin heeft. Ik moet het hebben van de waan van de dag. En of dat nu betekend dat ik je toeschreeuw dat de bloemen zo mooi groen zijn in het gele licht maakt niet zoveel uit. Zolang je maar het gevoel hebt dat ik je hoofd van je romp af ga rukken omdat mensen zulke misselijkmakende en teleurstellende dingen zijn. Dat is de boodschap die ik wil overbrengen. Oh, en natuurlijk dat ik je vriendin wel degelijk wil neuken als ze er een beetje goed uitziet. Ik zag mijn hele zanggedoe niet veel anders als een mooie vorm van therapie om alle woede en agressie die ik in me had van me af te schreeuwen zodat ik niet in het busje naar het gesticht mee hoefde. Hardcore is daarvoor geschapen. Sommige mensen roepen wel eens dat het een positieve beweging is. En dat klopt. Het is verdomd positief dat ik je van een podium toeschreeuw dat je dood moet in plaats dat ik daadwerkelijk je kop van je romp trek. Als je dingen over eeuwige liefde en wederzijds begrip wil horen dan ga je maar naar hippies luisteren. En gek genoeg willen die ook je vriendin neuken onder het mom van vrije liefde. Ik moet mijn zaad kwijt.

En gelukkig had ik in die tijd testikels als basketballen want sex was een volstrekte vreemde voor me. Gek genoeg gaan 3 nummers gewoon keihard over sex of bevatten ze een verwijzing ernaar. Maar ja, dat hoefde de band niet te weten, want we hadden de grootste azijnzeiker van het westelijke halfrond in de band, een ambtenaar, een warhoofd en Noot. Die waren nooit akkoord gegaan met een nummer over jonge domme tienerkutjes die zich lieten nemen door gladde boys die zich vervolgens niet meer om het meisje bekommerden (‘The man you should never have met’, op CD staat deze briljant als ‘The man who should’, met als prijsmoment ‘swallow all their seed’). Ze hadden nog minder te maken met het feit dat ik mijn ex beste vriendin niet kon horen kreunen als haar vent haar nam (‘Filth’, het wicht kreeg een vriend en hoppa, Deadpool was niet meer in beeld, die verwijzing naar sex is vele malen gemener maar zonder in details te willen treden, ik wist meer over haar dan zij wist). Het derde nummer ging werkelijk helemaal nergens over (‘Edge of civilization’, de originele titel was waarschijnlijk een half boekwerk want ik ben hem zelfs kwijt). En het laatste nummer was een half gestolen liefdesverklaring aan een aantal dames om hopelijk de kans op sex te vergroten (Nameless, met een van mijn favoriete citaten ooit; ‘What has life come to when all the pleasant things are bad for you’, van Leatherface over het dualisme in het leven). Alsof hun harten sneller zouden gaan kloppen van een engelse versie van Arie de Beuker zingt tot u (klassiek nummer, zoek het op, die man had echt platen moeten maken, wat een stem en wat een kracht). Dus met een hoop geruzie kreeg ik het voor elkaar om een lelijke fotocollage in het boekje te krijgen.

Niet dat teksten of titels zin hadden verder. Elke week was het weer een parade van klachten dat de nummers geen titels hadden. Dus hop, pen, papier, en tien titels met minimaal 6 komma’s en statements erin. Ik doe daar verder niet moeilijk over. De band natuurlijk wel. Of de titel was niet mooi, of hij was te lang en als het wel klopte dan bleken ze naast een stel azijnzeikers ook nog demente bejaarden te zijn. Want hoe goed of slecht de titels ook waren de week erop wisten ze het niet meer. Ook op de CD kun je dit terugzien. Gewoon kei en keihard een titel verkeerd neerzetten en er nog om lachen ook. Dennis was soms een erg helder kind dat verdwaald was in een grote en veel te moeilijke wereld. We hebben dan ook jarenlang geoefend met titels als ‘Last One’, ‘Nieuwste’, ‘Allernieuwste’, ‘Song for N de G’ (wel een vaste tekst hier omdat onze fans, 3 Gestelse boeren het refrein zo heerlijk meezongen) en als klap op de vuurpijl ‘Song song’. Jawel, het lied lied. Zo simpel als het hier allemaal staat, zoveel gevoel zat erin voor mij. Ik meende het wel allemaal serieus maar kom op, het heeft geen enkele zin om iets goed te maken van iets waarbij je werkelijk elk woord moet verantwoorden. Had de een er geen problemen mee dan had de ander wel een scheet dwars zitten. Het feit dat we elkaar allemaal nog kennen is me een volstrekt raadsel maar aan de andere kant, zo lang is het allemaal niet geleden.

Goed, de CD deed eigenlijk geen kloot. Ja, goede recensies en een handvol optredens hielden we eraan over. Voor de rest was het een mooie manier om elke zaterdag bezig te zijn. Niets meer, niets minder.

Eigenlijk bood de tijd erna weinig spannends. Okay, we deden wat leuke optredens waar ik nog steeds de opnames van heb, we veroorzaakten de drukste jamsessie in de W2 ooit en voor de rest kabbelde alles voort. Het enige wat noemenswaardig was was de band die we kregen met Squalor. Een skinheadband uit Den Bosch waarmee we later een oefenruimte zouden delen. En eigenlijk is die oefenruimte een stuk boeiender dan die hele tijd. De hele Duketownscene was een grote leugen en ik was degene die dat wel even vertelde. Echt, ik heb zelden zoveel mensen op een hoop gezien die snakten naar een kleinburgerlijk bestaan. Ik meen het. Op de meeste voorhoofden stond echt geschreven ‘not here for the longhaul’, ‘Here today, gone tommorow’ en ga zo maar door. Okay, er is nog wel een hele kleine club over die bij gebrek aan een leuke sportvereniging nog steeds aankloot binnen de marge maar echt veel is er nooit uit Den Bosch gekomen uit die tijd. De bands die het het nu redelijk doen zijn van een latere datum en alleen Squalor heeft iets van cultwaarde. Maar ook dat bleek een storm in een glas water te zijn toen de heren in zichzelf gingen geloven. Toen werden ze overmoedig en kut. Ik blijf erbij, in het begin was het een hele harde en gave band die black metal en hardcore mixten op een vreemde kloppende manier, later werd het een monotoon oi achtig ding waar geen mens meer op zat te wachten. Maar goed, details, details en later komt die club wel wat meer aan bod.

Kitty

2006-03-12T13:48:00.000-08:00

Morgen is het 13 maart. De sterfdag van mijn moeder. Meestal is het een zonnige fijne dag waarop een gigantische last van mijn schouders valt. De dagen ervoor zijn vaak moeizaam voor de mensen om me heen. Ik ben onhandelbaar en ontzettend moeilijk in de omgang. Mijn moeder was dat niet. Dat was echt een fijn en prettig mens. Op sommige dagen weet ik niet eens meer hoe ze eruit ziet, hoe ze bewoog, hoe ze praatte of hoe dat ze rook. Ik weet veel niet meer. Wel dat ze lief was en ongelofelijk veel van het leven hield. Zelfs toen haar ernstig verzwakte lichaam niet meer kon vocht ze als een leeuw. Maar zo wil ik me haar niet herinneren. Ik denk liever aan de gezonde Kitty, zoals ze was.

Toen ik haar vroeg wat ik moest doen naar haar dood zei ze ‘gewoon doorgaan met leven’. En elke keer doe ik dat als ik weer aan het graf sta. Morgen is het precies 14 jaar gelden dat ze stierf. Net zoals oud als ik op dat moment was. Op die dag was mijn jeugd over en veranderde alles. Een soort tweede verjaardag, maar dag anders. Als ze had geweten wat er zou volgen dan weet ik niet meer wat ze gezegd zou hebben. Het heeft ook geen zin om me dat af te vragen. Liever denk ik aan het feit dat dat de laatste dag was dat ik iemand zag waarvan ik ongelofelijk veel hield. En zij ook van mij. Van sommige mensen hoef je je dat niet af te vragen en weet je dat gewoon omdat ze echt zijn. Mijn moeder was zo.

En door die dag ben ik nu wie ik ben. Ik heb nog een paar van die dagen. Maar geen enkele doet me zoveel als die dag. Morgen ben ik weer veertien. Zij was 38.

Ik denk dat ik maar weer door ga met leven.

Lijkt me wel zo fijn.

Me Chewie, you Leia...

2006-03-10T17:15:00.000-08:00

Ik voel me de laatste tijd als een gevangene die zijn tijd uitzit. En ik weet eerlijk gezegd niet of vrijlating nou zo’n grote beloning zal zijn of me nu echt zo gelukkig zal maken als dat ik denk of hoop. Wat ik ook doe het maakt toch weinig uit. Het enige wat erop zit is mijn tijd vullen met tijdelijke uitvluchten en dingen die me een heel kort moment van gelukzaligheid geven. Ik vrees ook dat een groot probleem ligt in het feit dat ik weet dat het anders kan. Alsof de eerste 13 jaar van mijn leven een opladingsperiode is voor de rest van de ellende. Zo nu en dan mag ik weer terug de oplader in om vervolgens er weer dubbel zo hard eruit geflikkerd te worden. Het is allemaal een kwestie van teveel zelfmedelijden en te veel gezeur om niets. Maar ik ga toch een keer vragen aan de cipier of hij me niet in de isoleercel wil gooien want het heeft toch geen zin.

Ik mis een stukje puurheid die dingen wel kunnen hebben. Omringt door oppervlakkigheden merk ik alleen maar dat ik steeds kwader word en steeds pissiger op mensen die wel krijgen wat ze willen. Niet dat ik vind dat ik recht heb op dingen. Ik heb namelijk recht op absoluut niets. Helemaal niets. Dus ik vraag buiten rust ook heel weinig. Op zich ben ik snel tevreden met dingen. Het hoeft helemaal niet zo moeilijk. Maar ik vervloek de dag waarop ik een geweten kreeg. Het wordt bijna ondraaglijk om te zien hoe mensen die de boel belazeren, mensen mishandelen of stomweg misbruik maken van anderen. Kijk, ik ontzeg niemand zijn geluk of zijn handigheden om door het leven heen te rollen. Krijg je een situatie die je uitstekend naar je hand kunt zetten dan moet je dat inderdaad gewoon doen. Maar nooit ten koste van een ander denk ik dan. En kom niet aan met je moet niet zoveel nadenken. Als de rest van de wereld wat meer nadacht zou mijn probleem er al lang niet meer zijn. Meer nadenken. Want vrouwen die zich in een hoek laten meppen of laten belazeren denken ook niet na. Mannen trouwens ook niet.

Ik kan om die reden ook niet versieren. Versieren is een spel van leugen en bedrog. Voeg daar het tactisch verzwijgen van dingen aan toe en dank God als je een glad en toegankelijk uiterlijk hebt. Dan hoef je stukken minder te liegen. Dan volstaat stupide oppervlakkig gedrag en wordt je alleen door lelijke mensen zoals mij niet serieus genomen. Who cares, de oppervlakkige sloeries staan voor je in de rij en je komt je tijd zo ook wel door. En nogmaals, als dat je ding is dan moet je dat vooral doen verder. Maar ik verdom het om me beter voor te doen dan ik ben. Ik ben gewoonweg te eerlijk, iets wat ervaren wordt als lomp en verdom het gewoonweg te liegen. Ik kreeg vandaag ook de opmerking dat het ook best logisch was dat de vrouwen niet in de rij voor me stonden. Zo leuk zijn depressieve mensen niet. Nee, alsof ik elke ochtend opsta met de ambitie zo depressief mogelijk te zijn. En buiten dat, als ik het gejank en geteef van anderen zo nu en dan hoor dan is er met mij verdomd weinig aan de hand. In tegendeel. Ik ben een gezond en buitengewoon normaal iemand schijnbaar. Ja, okay, er zijn wel wat dingen met me mis. Die ook weer heel erg te verwaarlozen zijn. Het gaat hem om de details. Kijk, rentenieren is leuk, maar dode ouders is een obstakel waar andere mensen meer moeite mee hebben dan dat ik dat zelf heb. ‘Moet je niet doen, zo’n jongen zal vast veel problemen hebben’. Niet dus, sterker nog, van je schoonouders heb je weinig last en ze bellen mij niet terug van vakantie. Gewoon de zoveelste handicap voor iemand die wel degelijk moeders mooiste is. Dat heb je als je enigs kind bent.

En begrijp me niet verkeerd verder, ik zit er verder niet zo heel erg hard op te wachten. Ik zou niet weten met wie. De een maakt me misselijk en onpasselijk omdat ze geen problemen heeft met oppervlakkig, de volgende gaat me weer te diep en heeft een repertoire aan emoties die ik niet eens aankan, en een hele grote club begin ik niet aan omdat ze niet bij me ‘passen’. En ik wil je niet storten in de wondere wereld die Deadpool heet. Er is wel degelijk een hoop pijn en ellende te vinden. Zeker nu. Maar die is wel van mij. Mijn grootmoeder zegt ook heel duidelijk over de Deadpool mannen dat het lastig volk is. Maar geen kwaad volk. En zo zit het dus wel. Als ik kijk naar het karakter van mijn vader dan moet ik al snel opmerken dat het een enorm charmante maar ongelofelijke eigenwijze man was. Geweldige kerel waar je erg veel lol mee kon hebben, maar eigenlijk te emotioneel voor zijn eigen goed. En terecht hoor, als er iemand een hoop voor zijn kiezen kreeg dan was het mijn vader wel. De dood van mijn moeder was een gigantische klap. Die twee waren voor elkaar gemaakt. En als je dan voor de tweede keer je vrouw naar het graf mag dragen dan mag je best emotioneel worden. Maar de kern van zowel mijn vader als mijn grootvader was wel bescheidenheid, eerlijkheid en de wil om goed te doen. Het waren ook allebei harde en toegewijde werkers. Dat laatste is op mij geloof ik niet zo van toepassing.

Ik ben liever lui dan moe eigenlijk. Ik kan wel werken maar ik zie er het nut niet meer zo van in. Alles is me inmiddels afgenomen en hoewel ik baad in weelde heb ik op mijn zoons na helemaal niets. Een hoofd vol herinneringen en de garantie dat ik nog veel meer kwijt ga raken.

Goed, om alles even een plaats voor de rest van de wereld te geven. Ik ben een zeikstraal die teveel klaagt. Maar wel een zeikstraal die donders goed doorheeft dat hij wel degelijk iemand in zijn leven nodig heeft waar hij onvoorwaardelijk op kan rekenen (ik laat even vrienden buiten beschouwing, dat is toch net even anders, er zijn een hoop mensen die me aardig vinden en ik vind ook een hele hoop mensen erg aardig maar daar gaat het nu niet om). En niet zozeer op afstand of weet ik wat, maar permanent. Iedereen moet het in zijn eentje doen en ik kies er echt bewust voor om alleen te zijn op dit moment. Buiten dat ik je geen antwoord kan geven of ik eten of sex nu vervelender vind heb ik gewoon mijn handen vol genoeg aan mezelf. Maar het zou verdomd fijn als het een keer van een leien dakje zou gaan in plaats dat ik de meest vreemde kunsten moet uithalen om in ieder geval een tijdelijke oplossing voor mijn ‘probleem’ te vinden. Het frustreert gewoon dat veel ergere probleemgevallen met een betere presentatie wel hun zin krijgen en dat ik later de schade weer kan opruimen. Want zo liggen de feiten wel. Ik heb verder weinig te klagen. Ik heb genoeg te melden, heb een goddelijk lichaam, geen schulden en voldoende gesprekstof tot 2099. Dus op zich weinig mis. Maar het feit dat ik meer op Chewie lijk dan op Han Solo zorgt er wel voor dat ik om 2 uur in de nacht zit te typen in plaats van dat ik me sufneuk met Jessica Biel. En ik doe het niet met Rita Verdonk omdat ik dat een naar egoistisch kutwijf vind. Maar had ze een goed karakter dan was ze van harte welkom. Mij versier je niet door kunsten uit te halen of jezelf beter voor te doen dan je bent. Mij scoor je door jezelf te zijn. Wel mooi kut dat ik daar best uniek in schijn te zijn. Misschien omdat ik teveel nadenk. Ik zou het niet anders willen eigenlijk. Dus wat zeik ik. Typen is leuker dan neuken. Maar soms ook niet. En dan mag ik best een keer daarover klagen.

De cipier meld overigens dat het licht uitmoet en dat dat klagerige gemompel van me andere gevangenen wakker houdt. Dus aub geen medelijden met me hebben, dat heb ik zelf al genoeg. De volgende keer krijg je weer gewoon een vlot en leuk verhaal. Dit moest er gewoon uit omdat ik me niet langer meer wil wegcijferen of me onbelangrijk wil voelen. En voor het geval dat, ik ben erg blij met mezelf. Zeker als ik dit teruglees. Wat ben ik toch een fijn en prettig mens en wat kun je om mij lachen:

‘Just in case you care. I rule. Okay. No doubt about it. Soon I will dominate the world and your women. Hell yeah. And guess what? You will like it big time’.

Selfpity, two cats and the bigger picture...

2006-03-09T16:14:00.000-08:00

‘Ik wil graag 2 rode Cypertjes hebben. Rood zoals in communisme’.
‘Mag het ook grijs en grauw zijn zoals de levens van de mensen die leven in een communistisch land’?
‘Zo lang ze maar kleur brengen aan mijn leven vind ik alles best’!

Ik zou God op mijn knieën danken als ik zulke dialogen dagelijks zou voeren, maar de realiteit is wat minder spannend. Ik ben opgegroeid met katten. Rode katers welteverstaan met allemaal de naam Speedy. Nadat deel I tot en met III lang en breed overleden of verdwenen waren en het Import geval Bon Jouk, de kat van mijn stiefzuster er ook de geest aan gegeven had kwamen er 2 hamsters. De reden was heel simpel. Ik was continue op de vlucht voor mezelf en de aanwezigheid van dieren betekende een rem op dat vluchtgedrag. Eer dat ik die dieren ondergebracht had bij een ander was ik alweer terug gekomen van mijn ambities om heel erg ver weg te gaan. Je hebt alleen geen fuck aan Hamsters. Behalve als je Richad Geere heet, dan passen ze uitstekend in een condoom en in je endeldarm, maar die gevoelens zijn me volkomen vreemd. Buiten dat zijn het nare beesten. Zet twee broertjes bij elkaar en ze vechten zich kapot. Satan en Adolf deden dit dus ook. Die namen kregen ze om van het gezeik over die namen af te zijn want luisteren doen ze ook al niet. Alleen autistisch staren kunnen ze. Hele nachten lang. En dan probeer ik te slapen.

Dus dan maar katten gaan scoren. Ik weet niet of je in het lot geloofd, ik ben er nog niet uit, en als het wel zo is heb ik nog een appeltje te schillen met wat krachten en machten, maar ik kwam bij een nest zonder moeder terecht. De moeder was overleden vlak naar de geboorte en de dieren waren in een fijn middenklasse gezin terecht gekomen die tijdelijk de zorg op jonge kittens op zich namen. Dit liep allemaal gewoon via het asiel en via die mensen kwam ik er terecht. Uit angst om ook bij de volgende lichting buiten de boot te vallen besloot ik maar langs te gaan. Dit weten de asielmedewerkers donders goed, want niemand laat die hummeltjes zo zitten. De kijkavond leverde dan ook al snel een besluit op. De oudste zoon had zijn zinnen gezet op het opvallendste exemplaar. Mooi dacht ik, die is dus van mij, want Speedy II was ook de favoriet van de boerendochter waar mijn vader hem op ging halen. Ik wilde er per se 2 hebben aangezien ik nog steeds wel eens weg wil zijn en ik haat het om een dier alleen te laten. Dus de meest symmetrische van de 2 overgebleven katjes werd mijn volgende keus. Ik ga allemaal niet in details treden over hoe ze eruit zien, ik probeer wel een keer een foto te maken. Het gaat gewoon om het gevoel en het feit dat ze een mooie print hadden die me niet stoorde. Ik vind lapjeskatten foeilelijk en dit waren wat meer tijgerachtige dieren met een hele aparte vacht. Net zoals elke kattenliefhebber je zal vertellen over zijn kat.

Ik ga je verder ook niet lastigvallen met de standaard kattendingen die opduiken bij vervelende andere mensen. Dit is gewoon mijn verhaal en bij gebrek aan inspiratie moet je het maar hier mee doen. Want op zich is er best wat met die dieren aan de hand wat dan weer wel boeit. En nee, het feit dat ze vernoemt zijn naar Jango Fett en Boba Fett boeit eigenlijk ook al niet. Het is wat beter dan die klote standaardnamen die ik je zal besparen. Er word in ieder geval te weinig over namen nagedacht. Het gaat meer om het punt dat ze een boeiende studie naar de nature/nurture discussie hadden kunnen opleveren. Zo is dit duo op sommige vlakken echt gestoord, Boba snapt bijvoorbeeld kattenbakken niet of nauwelijks, en ondanks dat zijn broertje hem netjes corrigeert en zijn stront dan maar begraaft, is het soms duidelijk dat ze een bepaalde ontwikkeling missen. Toch zijn het buitengewoon slimme dieren die een geheel eigen wijze van communiceren hebben ontwikkeld naar mij toe. Jango spreekt mij aan op mijn tekortkomingen en praat gewoon terug, Boba is gewoon een grote slet en hoer en wil continue op, en eigenlijk liever in me zitten. Ach, het is hetzelfde vermoeiende verhaal dat je overal krijgt te horen.

Toch kun je een aantal dingen uit mijn omgang halen met die dieren die mij weer verklaren op een manier die ik zelf niet altijd even prettig vind. Zo mogen ze niet naar buiten. Ik zou het niet trekken als ze net zoals Speedy III zouden verdwijnen en dus blijven ze permanent binnen. Gek genoeg vinden ze het buiten eng en zijn ze echt dol op dit huis. Ze zijn ook echt niet ongelukkig en al vind ik nog zo hard dat die dieren eigenlijk buiten horen, ik vertrouw de buurt echt niet. Ik vertrouw hun inschattingsvermogen niet. Het zijn best naïeve en angstige dieren als het erop aankomt. En zoals ik al zei, ze zijn gelukkig dus waarom mezelf ongelukkig maken door mijn zoons de wilde woeste wereld in te sturen. Buiten dat heb alleen ik het recht ze de nek om te draaien en niet een ander. Want ze testen soms echt mijn geduld enorm.

Ach, who cares. Ze maken me relatief gelukkig en stellen in ieder geval minder teleur dan mensen. Dat zijn soms namelijk echt ondieren. En deze blog is er meer omdat mijn ex Boba zo nodig op haar blog moest zetten. Of zo. Je weet nu tenminste dat ik nog leef. Soms is dat met tegenzin en soms ook niet. Sinds de drugs weg zijn duren de dagen lang, heb ik alleen maar gesukkeld met mijn gezondheid en zijn die twee vrijwel mijn enige steun en toeverlaten geweest. Mijn drugsavontuur heeft een hoop inzichten opgeleverd die ik anders niet zou hebben en ik ben er echt een stuk beter van geworden, okay, wat armer, maar dat boeit niet. Het blijkt wel dat ik niet echt vatbaar ben voor verslavingen. Ik heb echt gerookt als een schoorsteen en rookte met gemak drie tot vier gram wiet per dag op. Ik mis het voor geen meter. Alleen de cola, die mis ik wel een beetje. Ik barst van de energie maar mijn geest is op. Ik ben geestelijk echt moe en heel erg teneergeslagen. Ik kan ook met moeite mensen verdragen op dit moment en voel soms een gigantische afstand. Het wordt wel minder hoor, dus binnenkort ben ik wel weer van de partij. Mijn lichaam begint nu pas te doen wat het moet doen. En zelfs door alle depressie heen blijk ik mentaal nog veel sterker dan ik had verwacht. Ik heb er alleen genoeg van. Zoals ik al eerder claimde is er met mij op zich weinig mis. Mijn gevoelens zijn niet zo heel erg uniek heb ik het gevoel.

Het enige probleem is aan alles is dat 90% van de dingen die problemen opleveren niet eens door mijn schuld zo zijn. En het gaat er inderdaad om hoe je met dingen omgaat. Of nee, wacht, dat roepen mensen die er echt geen fuck van snappen. Laat ik je deze les leren. Je bent een sociaal dier, in een wereld waar je samen moet leven met een hoop andere mensjes. En er is weinig belangrijker dan je ‘eigen bloed’. Of je nu wil of niet, je lijkt op die mensen en ze geven een bepaalde vorm van veiligheid. En er is weinig zo belangrijk als je gezin. Of je nou met ruzie met die mensen leeft en of ze nou hele verschrikkelijke dingen hebben gedaan, het is je eigen bloed. En dat telt net even iets meer. Als je naar Jango en Boba kijkt dan zie je direct dat die dieren die band wel snappen. Ze hebben soms best ruzie en onheil. Vaker zijn ze dolgelukkig met elkaar (en het baasje, die is wel heel erg belangrijk), ze letten wel op elkaar en als je ze uit elkaar haalt dan worden ze diep ongelukkig. Ik vrees ook echt voor de dag dat er een eerder sterft dan de andere. Maar ze doen ook echt niet moeilijk over die band die ze wel met elkaar hebben. Ze snappen gewoon dingen die een vreemde niet zou snappen zonder dat te moeten uitleggen. Misschien projecteer ik wel teveel op die dieren maar ik verdom het om ze te reduceren tot zielloze vreetmachines zonder eigen wil. Dan ken je ze echt niet.

Ik heb geweldige ouders gehad. Die zijn nu weg en zo ook een vreemd gevoel van veiligheid. De vrijheid die je er voor terug krijgt maakt je geen seconde gelukkiger, geloof me. Waren ze er wel geweest dan was er vast een ander probleem geweest. En ik mis ze echt niet in de standaard zin van het woord. Het feit dat ik ze niet eens kan negeren of niet kan bezoeken, buiten een koud leeg graf om, levert een onrust op die gewoonweg niet weg te nemen is. Ik vraag ook verder niet om begrip of medelijden. Sterker nog, ik hoop voor je dat je het nooit zult snappen. Ik zal wel moeten. Dit is mijn last en die draag ik met trots. En denk nou niet dat ik mijn vriendjes en vriendinnetjes niet waardeer, want dat is ook weer niet waar. Maar het staat gewoonweg niet in verhouding tot de band die je hebt met je ‘eigen bloed’. En dat je die zelf niet voelt door welk drama dan ook is je eigen zaak. Misschien is het anders voor je als ze weg zijn. Ik ervaar het wel zo en ben de laatste van mijn vaders bloedlijn. En dat maakt soms eenzamer dan zou moeten.

Ik ontkom er niet aan en heb het geaccepteerd. Ik zal wel moeten.

Nu de rest van de wereld nog. Alleen hoeven die niet als ze geen zin hebben. Dat is het hele verschil.

Voorlopig heb ik in ieder geval mijn bastaardzoons en dat is in ieder geval iets…

Deadpool on homosexuality AKA I don't even fit in a closet...

2006-02-21T08:02:00.000-08:00

‘Ik vind homosexueel zo verkeerd klinken, als of het alleen om de sex gaat. Gewoon homofiel. Ik val nu eenmaal op vrouwen en daar kan ik niks aan doen en ik wil er niks aan doen. Maar laten we het aub niet reduceren naar een ding dat alleen maar om sex draait. Wij doen het ook maar 1,5 keer per week’. Ze had gelijk. (*) Nou had ze me alles kunnen vertellen want wat was het een ongelofelijk lekker wijf. Ferme borsten, een atletisch maar stevig lichaam, en een gezicht van een engel. In haar ogen woedde een passioneel vuur met de kracht om alles in haar blikveld te verschroeien. Als ze boos was dan, nu voelde het meer aan als een gezapig knisperend haardvuurtje in een chalet ergens in de Zwitserse alpen. Ze mocht me. Maar ik was vooral onder de indruk van haar houding. Ze straalde een soort wijsheid uit die alleen van de moederaardegodin zelf af kon komen. Alsof ze op het oeroude Tir Nan Og nog met haar even bloedmooie zusters gedanst had ter ere van moeder Gaia. Waar het normaal slecht samengaat, had ze ook een flinke dosis dierlijkheid in zich. Elke beweging had wel iets katachtigs en ik geloof dat ik van haar mijn voorkeur heb meegekregen voor meisjes met zwarte kleren. Niet die mislukte dikke bosnimfen in die gothic ellende maar stijlvolle dierlijke vrouwen.

Ik begon me al voor te stellen hoe ik haar kon genezen van haar waanbeelden. Ondanks dat ik een volle b-cup had en een mooi tapijt waar ze met haar klauwen door kon kroelen. Met alle tederheid die ik in me had, ik bezat de subtiliteit van een bataljon Leopard tanks, zou ik haar met alle liefde op mijn bed werpen en hopen dat ik met al mijn RTL+ kennis haar wel op het rechte pad zou kunnen krijgen. Ik besefte me opeens dat dat rechte pad een stuk krommer was dan ik hoopte. Ze had gelijk. Mannen zijn walgelijk en ik kan ze met moeite verdragen. Suffe eendimensionale figuren die eigenlijk maar beter dood waren. Ik bedoel, buiten dat zelfs de schoonste man nog een grote viezerik is staan hun karakters me niet aan, hun lelijke lichamen zijn walgelijk en ze boeien me gewoon niet. Saaiheid troef. Ik kreeg een diep respect voor haar en besloot haar gewoon maar weer als mens te zien en niet als neukpop, je moet wel beseffen dat er al heel wat drank inzat, het was de laatste avond van de legendarische Boulevard en er moest en zou gezopen worden. Ik besloot haar maar het enige te vragen wat in me opkwam.

‘Dus zelfs ik zou je niet kunnen genezen?’ Een stomme glimlach erbij zodat ik het eventueel ook als grap kon afdoen. ‘Nee, lieve schat, ik vind je heel erg leuk, en ik mag je heel erg graag, en ik zal je waarschijnlijk best als 2e bellen, Johnny Depp heeft nog een streepje voor, maar nee het kan echt niet. Oh, wil je trouwens mijn vriendin zien?’. Natuurlijk wilde ik het, geen sex maar wel een iets groter ego en wegkomen met een hele stomme opmerking. Haar vriendin was een beetje een onooglijk ding die gelukkig zodanig veel uitstraling had dat het weer niet opviel. Ik leerde ook al heel snel dat mooie meisjes iets hebben met lelijke dingen. Zelfs als het lesbiennes zijn.

Een collega van mijn vader was ook nogal heel erg gay. Prima kerel en enorm gezellig en begaan met de wereld. Als je de wereld ziet als je directe omgeving. Hij had een vriend die het voor elkaar om meer spullen in zijn handtasje bij zich te hebben dan mijn moeder. Lachen, gieren, brullen dus. Die woorden mochten toen nog in een zin en ik denk dat ik een jaar of 11 was. Toen ons gezin werd uitgenodigd om bij hen thuis hun 12,5 jarig samenzijn te vieren mocht ik ook gezellig mee. Natuurlijk wist ik toen al dat er mannen waren die zo suf waren om op mannen te vallen. Maar voor de rest zat daar geen enkel gevoel of idee bij. Ik bedoel, 2 mannen die samenwonen. Ja ehm, op mijn 11e was mijn geest vooral bezig met het fenomeen vrouw en hoe dat allemaal in elkaar zat. Het was een heel normaal stel. Okay, het waren dan wel mannen maar voor de rest, niks mis mee. Vanaf dat moment is homofobie voor mij ook een absoluut raadsel geweest. Ik bedoel, who cares. Ik weet in ieder geval wel dat ik geen homofiele gevoelens heb en ik ben daar ook gewoon trots op. Net zoals een homofiel dat ook zou moeten zijn. Ik vind vrouwen de mooiste wezens ooit, ik voel me alleen bij vrouwen echt op mijn gemak en zoals ik al zei, mannen boeien me zelden echt zoals vrouwen me boeien. Ik denk in extremen en voila, ik ga veel met vrouwen om. Kijk, toen ik tussen hun videolijst Gay love stories zag staan, gay was toen nog een vreemd woord, men had het gewoon over homo, legde mijn moeder me al snel uit dat James Bond waarschijnlijk een leukere film was om te lenen. Die dag besloot ik ook dat dingen die mannen met elkaar deden voor mij een vies geheel was. Net zoals Kim Holland mij een maand lang van het masturberen kan afhouden. Maar nogmaals, who cares. Mijn stijve is ook compleet weg als er op een oost Europese porno een man luid kreunend gerimd wordt door het buurmeisje van het jaar. Maar als ik verliefd ben op een vrouw hoeft ze van mij ook nergens aan te voldoen zolang het gehele plaatje maar klopt. Ik heb een relatie met een persoon, niet met het omhulsel. En natuurlijk is dat best belangrijk, maar ik stap met liefde over bepaalde dingen heen. Dat zul je ook bij mij moeten.

Ik ben wel altijd duidelijk geweest in het feit dat het dus niks voor mij is. Echt, ik kan mannen absoluut niet aantrekkelijk vinden. Ik schijn daarom een homofoob te zijn. Want ja, ik keur dan iets af. Nee hoor, integendeel, ik zeg alleen dat het niets voor mij is. Net zoals ik wel eens een vlotte en erg vrouwelijke homofiel hoorde uitweiden dat het vrouwelijk lichaam zo ongelofelijk walgelijk en vies was. Ik zie er het probleem niet van in. Alsof iedereen de video klaar zou zetten om 30 seconden Deadpool in actie te zien. Ik weet wel beter. Vooral mijn onbegrip aangaande de gayparade word me nooit in dank afgenomen. Ik vind het een prima zaak dat het kan, maar we leven in een wereld vol domoren, en niet iedereen pikt de boodschap op. Integendeel. De meeste homofielen zijn precies hetzelfde dan de meeste mensen en willen helemaal niet de nadruk op zich hebben. Het zou voor de emancipatie van jonge homofiele jongens en meiden beter zijn als dat benadrukt word en niet het losbandige imago versterkt dat een hoop domoren allang hebben. Zo zie ik het, en ik denk dan wat verder dan het moet mogelijk zijn om dat te tonen. Hoewel ik graag tieten mag roepen en echt wel enorm onder de indruk kan zijn van vrouwen, ik heb ook een hekel aan overdreven heterosexueel gedrag.

Op zich stoort zo’n imago me niet zo erg. Ik roep ook vaak zat homo en flikker tegen mensen alleen bedoel ik daar dus niet gelijk mee dat ik een bepaalde groep mensen afkeur. Integendeel. Een Katholieke priester legde ooit uit dat vloeken best kon, zolang het niet je intentie is om echt te vloeken is er niks aan de hand. Het is gewoon een makkelijk stopwoord. In Den Bosch bestaat het leesplankje ook al jaren uit ‘aap’, ‘noot’, ‘kut’. En geleufde gij mar nie dat er veul zijn die nie gelukkig worre as een hond met zeuve lullen van unne lekker natte hete…. You get the point, I presume. Ik weet hoe het zit en dat is genoeg. En toch voelde ik me een tijd geleden welgeteld 15 seconden schuldig.

Cursed is een geniale band die met hun debuutplaat een van de hardste en naarste platen ooit heeft afgeleverd. Onheilspellend en woedend beukt deze band binnen een dik half uur bijna elke vorm van hoop uit je lichaam. Die band speelde dus in de Goudvishal in Arnhem. Maar ook Kriegstanz. Nou was de bassist van die band ook de bassist van Seein’red. Een legendarische en wereldberoemde punkband die overal iets voorstelt behalve in Nederland. Enorm links en soms met best militante opinies en een hoop gepreek. Thank God for people like that. Nou zijn ze niet zo blij met God, en deel ik ook geen moment hun ideeën, zo nu en dan wel maar we gaan het hier niet over politiek hebben, maar je hebt zulke rebellen nodig die steeds weer een kleine groep mensen actief probeert te maken tegen een bepaald onrecht. Soms onterecht, soms terecht, maar toch. Ze krijgen het wel voor elkaar om met een partij teringherrie op te roepen tot een bewust leven en ze schromen zich niet om een half uur te gaan staan preken. Ze staan tenminste ergens voor en dat zie je helaas te weinig tegenwoordig binnen de hardcore en de punk. Ik heb daar wel respect voor.

Jos is een niet geheel onaantrekkelijk schoolhoofd met een baard en een groot mannelijk lichaam. Die avond zag hij er ook uit alsof hij gewoon maar wat kleren bij elkaar geraapt had en hoppa, grote wollen muts op en naar de rest van de crusten. Soms is het best fijn om de meest cosmetisch verantwoorde man van de avond te zijn en die rol stond me wel. Dat ik dan nog steeds een stinkende barbaar met een baar ben maakt geen fuck uit. Jos begon te vertellen over de aanstaande tour naar Japan. ‘Weet je wie ik ga zien? Greenmachine’. En ik zoals het een echte boerse fan betaamd ‘wat ben jij nou weer voor homo, als iemand het verdiend om die band te gaan zien in Japan dan ben ik het wel’. Het gesprek was snel afgelopen en ik dacht er niet meer over na. Ergens na het 2e nummer pakte Jos de microfoon en mompelde in de microfoon, de exacte woorden weet ik niet meer, maar het kwam erop neer dat het belachelijk was dat in een openminded scene als de hardcore en punk men nog steeds vaak vreemd deed over homosexuelen (*2). En dat is een feit. Ook bij de zogenaamde ‘wij gaan de wereld verbeteren’club die punk en hardcore eigenlijk zou moeten zijn doet men inderdaad soms erg moeilijk over dit onderwerp. Ik voelde me dan ook 15 seconden lang schuldig. Jos is een buitengewoon sympatieke en leuke kerel met een gigantisch arsenaal aan leerzame en mooie verhalen en je kunt echt van de beste man leren. Zulk soort mannen boeien me dan weer wel (in een vrijwel sexloze manier, niet dat ik er een van de jannettekes ben. Wijven tieten neuken!). Dus ik zat er echt niet op te wachten om hem tegen de schenen te schoppen. Je weet het nooit met die linkse rakkers. En stel je voor dat de wereld echt om mij alleen zou draaien.

Ik bood dan ook gelijk mijn excuses aan toen ik de kans kreeg en zei dat ie niet mij een schuldgevoel moest aanpraten. Vervolgens zei Jos ‘maakt niet uit joh, dat kun jij niet weten (inmiddels keek ik wel me een enigszins verwarde blik naar de beste man en stiekum vragend je wilt toch niet zeggen dat je…) maar ik ben er zelf een dus dan houd het me soms wel bezig ja’. Zonder ook maar een seconde na te denken zei ik cool. ‘Nu weet ik eindelijk ook wat je ’s avonds thuis doet’. En ik meende het echt. Het gaf het optreden wel een intensiteit en een meerwaarde mee. Practice what you preach is wat mij betreft een van de weinige regels die vast zou moeten staan binnen de hardcore. Ik had dus en iets opgestoken die avond en ik had me weer ergens uitgered waar ik eigenlijk niet echt een meest geslaagde reactie op heb. Ik blijf erbij, ik zal het nooit snappen, maar ik heb wel zoiets, iedereen moet dat zelf maar weten en ook de mogelijkheid toe krijgen om zo te zijn. Ik ben niet zo’n arme ziel die alles van chemische reacties af laat hangen en ik geloof ook geen moment dat dat het enige is wat de mens drijft. Dus het is een beetje onzinnig om het als iets zondigs of slechts te zien. Kijk, dat het voor de natuur binnen het straatje mannetje moet vrouwtje bevruchten niet echt wenselijk is of was in vroegere tijden snap ik best. De mens wordt net zoals zijn dierlijke collega’s gedreven door een onverklaarbare drang tot voortplanten. Maar wie zegt dat liefde onderdanig is aan de natuur? Aan onze eigen genetische code? Ik weet ook echt niet waarom ik op bepaalde vrouwen val. Ik kan er niks aan doen, in de meeste gevallen heeft liefde en verliefdheid geen kloot met logica of wat dan ook te maken. Ik hoop dat het een hoger iets is en niet het glijmiddel om de voortplanting makkelijker te maken. In die geest is homofilie dan ook een volstrekt normaal iets. Sterker nog, ik denk gezien het grote gevaar van overbevolking beter is als er nog meer homofielen waren. Behalve als die natuurlijk kinderen willen, iets wat wat mij betreft gewoon moet kunnen, want een basis behoefte van een kind is wederom LIEFDE, en dat kan even goed komen van een homogeen stel als van een heterogeen stel. Maar er mogen best minder kinderen geboren worden als de voorspellingen uit gaan komen. En dat maakt eigenlijk homofilie weer een best natuurlijk iets. Een mooie rem op onze eigen drang om de wereld te overspoelen met onze kroost. Ik ga er verder niet op in want dan krijgen we weer discussies over religie en over mensen in general.

Punt is dat Deadpool homofobie een dom ding vind en dat homofilie niks voor hem is. Die dingen gaan gewoon samen. Buiten dat, meer mensen gay, meer vrouwen voor Deadpool. Kan ik ze weer lekker afwijzen. Of nee wacht, ik moet het anders schrijven. Grotere kans dat Deadpool ooit nog de kans krijgt om een vrouw ooit nog eens, met heel veel geluk, af te wijzen.

(*) Ik gebruik om die reden expres het woord homosexueel niet. Ik vind niet dat een relatie alleen op sex gebaseerd moet worden. Daarmee reduceer je je partner tot een stuk vlees en dat verdom ik. Ook als het om anderen gaat. Een relatie moet gebaseerd zijn op liefde en vertrouwen en al is een wederzijdse aantrekkingskracht wel broodnodig om een lange en gezonde relatie te garanderen, het mag nooit zo zijn dat je louter en alleen voor de sex bij iemand bent. Dat is oppervlakkig en respectloos. Tevens dient men in de gaten te houden dat ik het over zowel vrouw-vrouw als man-man relaties heb. Ik vind homofiel een mannelijk woord maar het slaat dus op beide groepen. Ik vertel mijn verhaal op mijn eigen lompe en ongenuanceerde manier en als je beledigt bent en heb geen zin om eindeloos mijn woorden te verkleinen, je weet best wat ik bedoel. En anders probeer je het maar te snappen.
Ik heb het trouwens niet over bisexualiteit want daar geloof ik dus niet in. Maar dat is een hele andere lastige en vreemde kwestie waar ik mijn vingers minimaal aan wil branden.

(*2) Ik heb dit verhaal eerst aan Jos laten lezen omdat hij er in voorkwam en hij had een kleine aanvulling op het geheel en ik vind het wel zo mooi en compleet om te plaatsen. Nu weet je ook wat hij dus op het podium zei.Later zal ik ook wat links plaatsen van zijn bands die over het algemeen zeer de moeite waard zijn als je van herrie houdt en tekstueel valt er een hoop te ontdekken.

De reactie van Jos:

Wat ik door de microfoon verder nog zei was dat het nummer wat we gespeeld hadden [verstikt] over mezelf ging. Homosexualiteit was iets wat ik ruim 20 jaar onderdrukt heb en wat ik gewoon niet langer meer kon. Omdat ik de man van mijn leven heb ontmoet en omdat ik het zat was om de hete brij heen te draaien. Ik heb dit ook gelieerd aan het feit dat dit zelfs in de zogenaamde open minded punkscene een heikel punt kan zijn.

Hier de tekst van het nummer:

wat is het dat je tegenhoudt?
wat is het dat je doet liegen?
is het de wereld die zegt: je bent fout
zo erg dat je een ieder moet bedriegen?

de angst voor het onbekende
die angst zit in jezelf

verstrikt in leugens
verstikt door mezelf
mentale onderdrukking van binnenuit
het leven lijkt zo pijnloos
dat is niet wat ik ondervond

het is tijd, voor de waarheid
dit ben ik, eindelijk mezelf

I found my soul, but lost my heart...

2006-02-12T18:56:00.000-08:00

Ik vind een semi kluizenaarsbestaan niet zo heel erg eigenlijk. Je krijgt er alleen verdomd vierkante ogen van en op den duur heb je bijna alles wel gezien. Het besluit om alle dingen die ik de laatste paar maanden heb laten liggen op te lossen is al gevallen dus wat dat betreft zal ik waarschijnlijk sneeuwblind worden aan de overdaad aan papierwerk. Of weer niet want met een joint als ontbijt is de garantie voor een dag geen kloot uitvoeren best groot. Nogmaals het is iets wat ik niet eens zo heel erg zou vinden als het wat meer rock-’n-roll zou zijn. Nou is het dat met mij al heel erg maar het kan beter. Heftiger en harder en met meer vrouwen die ik moet afwijzen of zo. Dat zou wel een welkome afwisseling zijn voor een keer want echt waar, niet veel mensen boeien me. Sterker nog, het grootste gedeelte vind ik niet de moeite waard. Het gaat gewoon om het principe, bij gebrek aan beter moet ik gewoon andere mensen ook teleur kunnen stellen. Nou hangt alles natuurlijk ook af van de mate van stonedheid, ik kan verdomd moeilijk zijn.

Ik heb ook dingen veel te snel door en het lijkt er soms op dat ik begrip heb voor de stupiditeiten van een ander. Teveel zelfs. Want ik heb een schurfthekel aan mensen hun gang laten gaan als je weet dat het stupide is en al helemaal mensen die alles wegwuiven onder het mom van moet ik zelf toch weten. Ik bedoel, ik geloof dus echt niet in die onzin. We zijn allemaal radertjes in een uurwerk en het is niet zo dat als het ene radertje beschadigt raakt dat de rest ook geen opdonder krijgt. Je kunt wel doen alsof en lekker afstompen als de rest van de mensheid maar ik verdom het. En wees maar niet bang, grote kans dat ik alsnog een hekel aan je heb want ik hou mijn club van mensen die me aan kunnen tasten klein en beheersbaar.

Ik heb deze week de 1978 versie van ‘Invasion of the bodysnatchers’ gekocht. En hierin stond een mooi citaat wat hierop aansluit. Voor de leken onder ons. Het gaat hier om een science fictionfilm waarin buitenaardse sporen neerdalen op aarde. Deze sporen groeien uit tot reusachtige peulen die vervolgens mensen kopiëren en vervangen. De kopieën van mensen hebben verder geen enkele emotie meer en doen er alles aan om de gehele mensheid te vervangen voor hun eigen soort. Vroeger was horror en sci fi de manier om een te radicale boodschap aan mensen over te brengen. De films kwamen makkelijker door keuringen heen omdat de kijkers van deze pulp niet voor vol aangezien werden. Meer dan tegenwoordig had elke film wel een boodschap en net als bij ‘i wanna rock with you (dit is gewoon een manier om i wanna fuck you te zeggen zonder dat je in de problemen komt)’ werden er de meest vreemde metaforen de wereld in gebracht. Dit was er een van. De film kan gezien worden als een aanklacht tegen het communisme maar de regisseur, Don Siegel, zei het volgende over zijn meesterwerk; ‘Many of my associates are pods, people who have no feelings of love or emotion, who simply exist, breathe and sleep… To be a pod means that you have no passion, no anger, that you talk automatically, that the spark of life has left you…They get rid of pain, ill health, mental anguish. It leaves you with a dull world, but that, my dear friend, is the world in which most of us live’.

Zonder ook maar een oordeel te willen vellen, hij heeft gelijk. Zeker in dit land is alles best als het maar niet bij ons gebeurt. We doen wel lekker correct en we kijken heel serieus, but mostly we just don’t care. Ik ook niet. Maar bij sommige mensen wel. Zoals je kunt lezen in het sXe interview, geloof ik in social politics. Hou jezelf en je omgeving gezond. Niet dat ik dat verder doe, ik vond het wel leuk om te vermelden. Ik ben niet voor niets kluizenaar nu. Natuurlijk heb ik een zee van tijd en de rest wat minder, zoals ik al eerder zei in mijn vorige blog, ik verdraag mensen soms erg slecht. Nu zitten er vast wel een paar op hun hoofd te krabben en te denken, als ie het maar niet over mij heeft, ik zou zeggen vraag het me, maar maak je vooral niet druk. Draait wel weer bij. Zo werkt het nu eenmaal met mensen. Vreemde onvoorspelbare dingen die toch altijd doen wat jij niet wil.

Zeker als het op relaties van romantische of vriendschappelijke aard (ik post nog wel een keer een blog waarin ik je haarfijn zal uitleggen dat ik niet echt in vriendschap geloof ondanks dat ik vaak wel voldoe aan alle eigenschappen die bij een goede vriend horen voldoe) aankomt kan ik een vreemde vorm van misselijkheid niet tegenhouden. Wat wordt er ellendig veel gelogen over wie of wat we zijn om maar te voldoen aan de verwachtingen van een ander. Zeker als het op womance aankomt is het leugen en bedrog op de meest ziekelijke manier mogelijk. Liefde is een ding zonder geldelijk of sexueel gewin. Het is als een tattoo voor je ziel, soms vervagen ze of moet je ze bijwerken maar als het goed is zit het er voor altijd. Het enige verschil is dat het altijd van vorm veranderd. Ik ga dan ook niet uitweiden over hoe ik dat weet, ik weet het gewoon. En ik weet ook wanneer mensen liegen en de leugen regeert. Daarnaast gaat het oude Keltische gezegde ‘mannen kiezen hun vrouwen met geitenogen maar vrouwen houden hun mannen met geitenogen in de gaten’ ook in deze tijd nog steeds op. Storende materie die me soms mateloos verdrietig maakt (hihi, ik ben niet boos, ik ben teleurgesteld). Ik weiger mezelf te kleden met leugens.

En ik verdom het zeker mezelf te reduceren tot een biologische entiteit die zich door chemische reacties laat leiden.

I'm the best thing you never had...

2006-02-11T17:10:00.000-08:00

Ik heb er niet eens spijt van. Ik bedoel, ik denk dat ik een week of 3 ben weggeweest, kunnen er ook 2 zijn en op zich heb ik je best met genoeg leesvoer achtergelaten dus wat dat betreft is er niks aan de hand. En ben maar niet bang, de bandverhalen gaan gewoon verder en de eindeloze rants vol zelfmedelijden zullen ook weer komen. Maar tijd heeft niet zoveel vat meer op me sinds ik alles heb opgegeven.

Ik ben een paar dagen ziek geweest, erg leuk altijd want ik wordt er echt gruwelijk depressief van, en als ik niet ziek was dan had ik overal pijn. Er staat gigantisch veel spanning op mijn nek en schouders, met zo nu en dan wat pijnscheuten. Gelukkig is dat op te lossen door me af te beulen in de sportschool. Dat gaat dan 2 dagen goed en dan ben ik weer te lam. Over conditie gaan we het helemaal niet hebben want dat is echt een ramp. Mijn lichaam geeft het zo nu en dan echt op en mijn longen doen sommige dagen gigantisch veel pijn. Daarnaast nog wat sessies met hoofdpijn en misselijkheid en mijn eten smaakt me niet echt meer. Sterker nog, als ik de kans krijg doe ik het helemaal niet meer. Onzinnig gedoe.

Nou is er gelukkig wel een oplossing. Gewoon stoppen met dat eindeloze geblow en conditietraining. Gelukkig gaat dat ook wel komen. Maar pas over 16 dagen. Tot en met 28 februari ben ik nog vrij om te doen en laten wat ik wil, daarna word ik weer straight edge en zie ik wel waar het schip strand. Ik heb verder ook geen medelijden met mezelf want dit is allemaal gepland en ik weet ook precies waar ik mee bezig ben. Eerst de boel vakkundig afbreken en dan weer opbouwen.

Er zijn nog wel wat zware obstakels die ik moet nemen en een ervan is carnaval. Ik haat dat feest zo erg dat ik het liefste verdween naar een klooster in Nepal om rust te zoeken maar ik vrees dat de huidige staat van dat land dat niet toelaat. Ik wil wel naar het buitenland maar ik zou niet weten hoe en met wie, zolang ik maar niks hoef te weten van dat feest der oppervlakkigheden. De massale zwakheid en gebrek aan fatsoen tijdens die dagen staat me tegen niet in de laatste plaats omdat het schijnbaar voor grote massa’s mensen een reden is om hun persoonlijkheid en principes aan de kant te schuiven voor een religieus feest waar ze niet eens iets van snappen. Ik haat mensen die dan maar met iedereen het bed in duiken, ik haat mensen die van alles dan opeens wel kunnen en ik haat het als mensen zich anders gedragen omdat dat zo gezellig is. En ik haat het al helemaal omdat ik nooit scoorde tijdens die ellende omdat Bacchus alleen zijn wijn met mij wilde delen. Normaal doet die god ook aan seksuele vrijheid maar dat doet hij alleen als ik er niet bij ben.

Mijn haat voor die ellende is nu zodanig groot dat ik met moeite mensen kan verdragen en ook best gelukkig ben in mijn isolement. Ik hou best veel van een aantal mensen maar ik trek het gewoon niet. En aan de andere kant kan ik heel slecht tegen alleen zijn. Door zo nu en dan gewoon te vluchten is het nog best te houden maar ik merk gewoon de weerstand om naar anderen toe te gaan. Te bang om te leven, te bang om dood te gaan en te bang voor de hel die andere mensen heet. Ze doen uiteindelijk toch wel zeer en daar heb ik geen zin meer in. En ik wil ook niet alleen zijn, al vind ik dat erg fijn en ben ik er ook best gelukkig mee, maar ik wordt de laatste tijd gigantisch rustig. Zeker omdat ik teveel weet. Kennis is moordender dan de gift der vergetelheid. De wiet is de magneet die alle parameters bij mij in de war schopt en ik weet wel dat het slecht voor me is. Maar het is nodig. Ik moet van wat dingen af en dat gaat daarmee erg goed. Ook al verwaarloos ik mezelf en ben ik soms verre van makkelijk om in de buurt te zijn. I couldn’t care less.

Er is iets op komst, ik weet niet wat, ik weet helemaal niks, alleen dat het eraan komt. A certain sense of doom. Waar ik vroeger nog gewoon paden in de toekomst kon zien is nu totale duisternis. Mijn dromen worden steeds echter en ik hou hele gesprekken met mensen die ik nooit meer spreek, hetzij omdat ze het niet kunnen, hetzij omdat ze het niet willen. Soms is het fijn, soms is het bittere ellende. Maar ik ben er wel erg graag en ik ga graag terug. Ik heb er meer rust dan dat ik hier heb. Nou is mijn oplossing om van 4 tot 12 te slapen wel geniaal, voor mijn gevoel duurt de dag dan korter, maar het zal ooit moeten stoppen en ik zal wel aan het werk moeten maar het is zo net iets te fijn. Ik kijk erg veel films en series, lees enorm veel en onderzoek dingen die ik anders niet zou onderzoeken.

Ik ben ook wel veel met mijn ex bezig. Niet omdat ik haar terug wil. Dat zou alleen kunnen als werkelijk alles zou zijn zoals in het begin. Maar gewoon omdat ik mijn maatje mis. Want we waren vooral goede maatjes en op het laatst meer dat dan een stel. Het doet zeer dat ik geen enkel contact meer met haar heb en dat ze ook zo nu en dan lullige dingen zegt die betrekking op mij kunnen hebben. Dat mag ze van mij best. Maar het is zo verdomd vervelend dat ik haar gewoon goed behandeld heb. Okay, makkelijk ben ik niet maar als ik soms zie wat sommige gasten flikken dan draait mijn hart om, want die hebben meestal nog gewoon een vriendin die het pikt. Daar zit je dan met je goede gedrag. En natuurlijk vertelt iedereen je dat het allemaal vanzelf goed komt en dat ik gewoon geduld moet hebben. Zo nu en dan een ‘maar je bent kei leuk (niet zeiken dan, bereid me als een amazone en laat me achteraf mijn boekje lezen zodat ik geen rare dingen tegen je kan zeggen)’ of een ‘het kan sneller gaan dan je denkt (klopt, binnen 30 seconden is het waarschijnlijk einde oefening wegens een jaar lang geen sex, maar nogmaals, show me, then I will believe you). En niet dat ik op sex zit te wachten of überhaupt een relatie wil, ik betrap mezelf op gedachtes als ‘haha, sufkut, had je je pik maar niet moeten laten denken, long live freedom’, maar beledig me niet met, ja maar met jou is het anders. Hell yeah, yer right. Bij mij wordt je als een koningin behandeld en weet je dat je een goede tijd gaat krijgen. Sterker nog, je zult gedurende korte tijd het centrum van het universum voor het centruim van het universum zijn. Beat that ye stupid dicks.

Ik heb geen medelijden met mezelf, meer met mensen die geen gebruik maken van mijn zwak voor hen. Ik bedoel, zo geweldig ben ik dan ook weer niet en daarna valt echt alles mee. En ben ik wel zo goed als dat ik claim, dan heb je de nacht van je leven. Win/win situatie. Maar nee, dat is niet spannend en onbetrouwbaar genoeg. Of deze, ‘dan wordt alles anders’. Natuurlijk wordt het dan anders. Je hebt dan eindelijk iets gescoord dat wel klopt en wat het wel waard is. Zelfs daar is een antwoord op. ‘Misschien raak ik je dan wel kwijt’. Hell yeah, maar misschien vertrek ik ook omdat ik het zat ben dat mensen steeds de fout ingaan. Of omdat ik geen zin erin heb omdat dat eindeloze getob en gekloot aan te zien van gasten die maar op een ding uitzijn maar het beter weten te verpakken (waarom heb ik ze altijd wel na 3 seconden door en vrouwen niet?) of beter verpakt zijn. Fuck it. Het is te vermoeiend en te oneerlijk. Aan de andere kant boeit het me ook niet zoveel meer. Ik doe er ook geen kloot voor en als ik het wel doe dan gaat het mis. En of ik ben te laat of heb het niet door. Dus het ligt ook nog eens aan mezelf. Ook dat nog…

Misschien dat ik nou te eerlijk ben (vergis je niet, ik ben nog best mild, heel veel mannen denken zo of zelfs nog slechter, ik lieg er tenminste niet over). Maar de mensen die ik belangrijk vind die weten dondersgoed hoe het zit. Dus vergeef me de eerlijkheid en ik vergeef jullie je blindheid. Beter dan mij is er niet en maak er gebruik van voor het te laat is. Ik ben de laatste van mijn stam en ik ben moe.

Deadpool on Straight Edge...

2006-01-23T10:26:00.000-08:00

Dit is een interview gedaan door Arold voor zijn scriptie. De vragen zijn wat vreemd gesteld voor een journalist maar ik snap het zelf wel omdat ik Rold al langer ken. Dus let daar even niet te hard op. Dit bevat in grote lijnen mijn visie op sXe. Nu was het wel om half 3 ’s nachts dat ik dit schreef en aardig van de wereld. Boeien. Een interview is altijd een momentopname. Enjoy…

Wanneer ben je in aanraking gekomen met straight edge, hoe ging dat, hoe oud was je toen, wat trok je er zo in aan?

Ik leerde de term Straight edge rond 1991 kennen. Of in ieder geval, het viel me toen opeens op. Ik was al een paar jaren onbewust naar hardcorebands aan het luisteren die toen nog metal genoemd werden en toen kreeg ik opeens een tape met daarop de ‘punk’band Youth Of Today. Die waren opgefokter dan andere bands maar voor de rest zei het me niets. Later toen de Straight edge meer bekendheid kreeg hier in Nederland ben ik hier serieuzer over na gaan denken. Na Carnaval, het ergste en verschrikkelijkste feest ooit, besloot ik op 1 Maart sXe te worden. Als eerbetoon aan mijn moeder die op 13 Maart was overleden. Dat heb ik 3 jaar zo gedaan totdat iemand met mij de weddenschap afsloot dat ik dat geen 3 maanden kon volhouden. Dat lukte dus wel. Ik heb toen nog een keer geblowd en dat was het. Ik ben het daarna 5 jaar gebleven.

Ik heb sXe altijd gezien als een gezond en bewust alternatief voor een corrupte consumptiemaatschappij. Door op een duidelijke en bewuste manier met gangbare zaken als alcohol en drugs om te gaan laat je zien dat er ook een alternatief is. Dat statement stond me wel aan aangezien ik een hekel heb aan zatte mensen en dom geouwehoer. Hard drugs heb ik altijd al een afkeer van gehad dus dat was niet zo’n probleem. Zaken als cafeïne en theïne leverden wel wat meer problemen op. Maar ook dat zijn oppeppende en geestverruimende middelen. En de opzet is juist om zonder dat soort dingen je dagen te slijten.

Vind je dat straight edge in Nederland door de jaren heen is veranderd?

Absoluut.

Hoe dan?

Het is toleranter geworden. Op zich is dat geen probleem maar het betekend wel dat er een stukje ruggengraat wegvalt die broodnodig is bij een subcultuur als deze. Doordat de oudere garde milder en rustiger werd zijn ook de nieuwkomers steeds tammer geworden. Het rebelse is er wel een beetje vanaf en tegenwoordig zijn er loze termen zoals ‘zelf edge’ wat gelijk staat aan een Bil Cliënten. Wel een joint roken maar niet inhaleren. Pure bullshit dus.

Waarom denk je dat gebeurt is?

Omdat het een klein en beperkt wereldje is. Je moet het hier wel doen met bands die wel drinken of drugs consumeren. Buiten dat zijn de tijden veranderd en zo ook de hardcore. Het kan nu wel een systeem van kliekjes zijn die wel bij elkaar horen maar dat eigenlijk niet helemaal willen en toch weer wel. Wat dat betreft maken wij binnen 20 jaar al dezelfde fouten als een religie van 2000 jaar oud. Best pijnlijk om te zien. Maar door een gebrek aan richtlijnen en definities krijg je een beweging waarin men alles kan claimen zolang de motivatie maar goed is. Nu is de opzet van hardcore wel dat er geen regeltjes zijn, maar dan kun je nog wel definities aanhouden en die collectief accepteren. Een steen blijft voor BIN Laden even hard een steen als voor Geoorde Push. Zowel Hardcore als sXe zitten nu met het probleem dat we een overvolle club mensen hebben die allemaal hun eigen plan trekken.

In eerste instantie was sXe zonder drugs en zonder zinloze relaties / seks leven, later kwam daar geen vlees eten bij en zelfs een stap later veganisme. Dus al snel kreeg je allerlei clubjes die een naam claimden zonder daar een alleenrecht aan te kunnen verbinden. Een soort Israël alleen dan in de vorm van een term en zonder de oorlog. We moeten het allemaal met die term doen en we gunnen het de ander niet.

Op een gegeven moment wordt je ouder en wijzer en geef je het op. De felle toon verdwijnt, je krijgt andere vrienden, werk en ga zo maar door. Want sXe is toch echt een jeugdbeweging. Maar wel een beweging met zijn eerste veteranen. En die zijn wel milder maar voeren nog steeds de boventoon.

De AIVD heeft straight edge een aantal jaren als een bedreiging gezien voor de Nederlandse samenleving, wat vind je daarvan, denk je dat die dreiging er echt was?

Ik vind het in zoverre onzinnig dat je moet uitgaan van het individu en niet de gehele beweging. Iemand die godsdienstwaanzinnig is is ook niet representatief voor de rest van de gelovigen. En zo heeft bijvoorbeeld terrorisme niets te maken met de Islam. Buiten dat leven we in een land waar we heel hard ja roepen maar nee doen. Dus wat dat betreft kan de AIVD morgen breiclubje de gekke naald ook zien als heroïne verkopers.

Straight Edge wordt vaak gelinkt met militant veganisme, vind je dit terecht?

Nee, aangezien ik de originele vorm aanhing en gewoon vlees at. Voor mij had het er niets mee te maken. We hebben wel vage geruchten gehad van hardliners. Maar meestal was voor hun de edge de bonus en niet andersom.

Was straight edge vroeger anders, gevaarlijker, minder geaccepteerd?

Voor mij was het anders. Gezeik heb je in alle tijden gehad. Youth of Today had militante teksten en toen de fans de boel op shows gingen kort en klein slaan was het weer niet goed. Ik kan dus niet oordelen hoe een ander erover dacht.

Maar voor mij stond het dus toen wel degelijk voor iets. Het is een tijdje best een breed geaccepteerd iets geweest al deed men alsof dat niet zo was. Op de stupide grap na hebben ze er mij nooit op aangekeken. Er ging gewoon een wereld voor me open met onderwerpen die me op zich wel boeiden. Maar dat was de hele hardcore scène an sich. Dat was een hele actieve en gezonde beweging met veel verschillende zaken die je kon opsteken. Toen dat verdween in de gehele HC scène, verdween het ook bij de sXe. Niet dat die veel verzet tegen de vervlakking en de vercommercialisering van de hardcore en sXe hebben geleverd. Het is gewoon tammer geworden.

Deadpool on Straight Edge continued...

2006-01-23T10:19:00.000-08:00

Kun je verklaren dat politiek een steeds mindere rol is gaan spelen binnen straight edge
Politiek heeft niets met sXe te maken. Wel social politics. Hoe dat jij met je omgeving en jezelf omgaat. Als ik de term politiek lees dan zie ik dat op macroniveau. Hardcore heeft daar nooit iets mee gehad eigenlijk. Het ging erom hoe je als individu iets kon veranderen. En als er dan politieke kwesties je dagelijkse ding zijn prima verder. Maar wat mij betreft heeft het evenveel verband met elkaar als Patty Brard en goede smaak.
Hardcore is het positievere antwoord geweest op de punk. De wij gaan de wereld veranderen houding van de punk was afgezwakt tot een blinde nihilistische beweging en hardcore was daar het individualistische antwoord op. En straight edge komt daar weer uit voort de hardcore en is een persoonlijk statement. Het is altijd een verwarrend geheel omdat punk, hardcore en politieke bands op zich veel raakvlakken hebben. Het zijn gewoon volle neven van elkaar of broers. Maar het is niet zo dat Folk nu gezien wordt als een politieke muzieksoort terwijl dat vaak wel een onderwerp is in de muziek en veel mensen daar ook erg actief in zijn. Sterker nog, hardcore is het bijna helemaal kwijt en voor scherpe politieke observaties zul je toch echt in de Ierse pub bij een folkband moeten gaan kijken. Daar heb je in ieder geval een grotere kans erop.

Waar kwam het communisme binnen straight edge (ManLiftingBanner) vandaan?
Communisme heeft niets met sXe te maken. Dat we een paar communisten hadden die toevallig ook sXe waren is vertederend. Buiten dat kun je de sloten wodka die de grote roerganger naar binnen werkt niet compenseren door met een paar man dan niet te drinken. Erg onzinnige combinatie.

Hoe zie je de link die gemaakt wordt tussen Hare Krishna en straight edge
Die is wat logischer. Veel religies zijn dol op sXe. Ook die roepen op tot een bewust en kritisch leven. Een detail is dan weer wel dat Krishna bewustzijn volledige overgave en onthouding wenst iets wat weer haaks staat op de andere religies. Maar aangezien het hier wel om een exotisch en ver geloof is dat wel wat boeiender om aan te hangen dan het Christendom. Een deel van de regels kun je makkelijk overnemen, en je hebt de garantie dat ze het thuis absoluut niet leuk vinden. En hardcore en sXe blijft een vorm van schoppen tegen alles wat heilig is.

Eind jaren negentig hebben diverse media verslag gedaan over straight edge (Catherine Keyl, uur van de waarheid etc) denk je dat dit positief dan wel negatief was voor de Nederlandse straight edge scene?
Als er ook maar een iemand door die uitzending gestopt is met alles en sXe is gaan leven dan heeft het nut gehad. Straight edge heeft als massale beweging geen kans. Maar als een langzaam werkend gif wel. Christenen hebben met hun campagnes, om de jeugd te vervreemden van hun lichaam door sex voor het huwelijk als strijdpunt te gebruiken en af te keuren, nu ook een vaste goed aan de grond in de US. Daar hebben ze dik 20 jaar over gedaan. De regels zijn duidelijk en het begint een enorm machtig bolwerk aan organisaties te worden die kinderen daar hersenspoelen ipv voor te lichten. Straight edge zou ook zo moeten zijn.

Is er überhaupt nog wel sprake van een scene, is deze grote/kleiner dan tien en twintig jaar geleden.
Er is wel een scène maar die is absoluut niet serieus te nemen en ook de reden dat ik die titel niet meer wilde dragen. Het is een bende ruziënde kinderen geworden die in plaats van pokemonplaatjes nu gekleurd vinyl sparen en elkaar daarop afrekenen. Dat hoort bij mij niet meer bij de grondbeginselen dat sXe een portaal zou zijn naar een bewuster leven. Nu verspillen ze liever hun tijd aan het bediscussiëren van elkaar over welke band crucialer is. Ik begrijp best dat het op den duur vermoeiend is om elke keer weer dezelfde discussie te voeren maar het is hard nodig. Al is het alleen maar om elke keer de nieuwe kids over de streep heen te trekken. En je hoeft dat echt niet door te voeren tot in het extreme, ik gaf per persoon maar 1 preek aangaande dat onderwerp en dan was het goed, maar het is wel een onderwerp dat je moet blijven bespreken. Omdat het naast een potentieel geniaal iets een erg leuk onderwerp is waar je een hoop van kunt opsteken. Het bepaald toch een groot deel van je keuzes als het goed is. Je wordt sXe voor jezelf. Maar je zult altijd inspirerende mensen en opmerkingen nodig hebben om door te zetten. Dat klinkt raar voor een sterk op het individu gerichte beweging maar de mens is een sociaal dier en heeft zijn omgeving nodig om zichzelf te definiëren. Haal je dat weg dan krijg je ellende. En op dit moment is het een tamme en vlakke bende geworden die om die reden ook een stuk kleiner is.

Wat spreekt je nu nog steeds aan in straight edge en hoe zie je de toekomst van straight edge in Nederland? Wordt het nog passiever dan wel militanter, minder of meer mensen?
Het zal voor mij altijd een hele belangrijke periode van mijn leven blijven. Op het moment dat ik voel dat ik weer voor een langere tijd die regels moet volgen om mezelf te verbeteren dan doe ik dat. Het is en blijft een vorm van persoonlijke discipline die je persoonlijk moet ondergaan. Of er nu een bloeiende scène is of niet. Wat dat betreft ben ik er zelf ook milder in geworden dat het me niet meer uitmaakt. Zolang je maar een paar dingen in de gaten houdt. Het begon met 3 simpele regels en werd een chaotisch geheel. Ik hou me aan die originele regeltjes en niet aan alle toevoegingen.
Op zich zal er de komende paar jaren weinig veranderen. Hardcore is in de eerste winter van zijn bestaan en dient eerst een zachte dood te sterven voordat er een nieuwe tijd kan komen met nieuwe impulsen, mensen en bands. De Straight edge scène en de ontwikkeling daarvan loopt parallel. Dus wat mij betreft mag het lente worden, maar ik voorspel nog een paar winterse jaren.

The show must go wrong...

2006-01-23T09:57:00.000-08:00

Het fenomeen optreden verdient wat extra aandacht. Zeker omdat het echt niet samen te vatten is in de toch al vervelende verhandelingen over een band die altijd heeft gekloot binnen de marge. Want de grootste optredens die we hebben gedaan waren voor niet meer dan 400 man. Ik heb het dan wel over Insert Coin en New Born Fire. For The Fame was een ander verhaal. Niet minder gekloot binnen de marge maar gewoon anders.

Ons eerste optreden was in de Poorterij in Zaltbommel en begon een set eisen en een kutnaam. Over die kutnaam heb ik het al gehad, nu de eisen. Zoals je weet was ik in die dagen nogal onhandelbaar en vreemd. Niet in kwade zin maar ik werd zat, ging gebrekkig Duits praten en mensen het bloed onder de nagels uithalen. Dus de band had wel besloten dat het voor onze eigen bestwil was dat ik geen duitsheden op het podium ging vertonen. Met liefde had ik het publiek in het Duits toegeschreeuwd dat het allemaal idioten waren maar het mocht echt niet. Dat de rest van de band niet doorhad dat het amper verstaanbaar of kloppend Duits was mocht de pret niet drukken. En ik kon dus niet hebben dat iemand uit het publiek mijn bandleden slimmer maakten dan ze hoefden te zijn. Dat zat zijn was ook wel opgelost met een flinke joint en de ‘nee hè, we hebben afgesproken…’ werd beantwoord met ‘niet zeuren, komt allemaal goed’.

Alleen ik wist dat ik eigenlijk te verlegen was om iets te zeggen en ik heb nu nog steeds moeite met kunstjes doen als het moet. De beste monologen komen ongevraagd, onverwacht en ongewild. Maar goed, het geeft wel aan dat er bij elk optreden wel ellende was. Mensen die te laat komen, mensen die complete bruggen uit hun gitaren rukken, bassisten die zelfs een scheepskabel zouden breken, kromme ongeoefende vingertjes en een drie knaken gitaar, drumvellen die niet strak genoeg stonden, stupide zoektochten door duistere steegjes en dorpjes, ruzies om niks, ruzies om alles, bandvrouwen die als Yoko Ono de boel verklootten, bandvrouwen die tomeloos zat werden zodat ik ze weer van de zoveelste gluiperd af moest trekken, mensen over de zeik omdat ik weer onhandelbaar was en een te grote bek had op het podium.

En daar zijn we dan, de grote bek. Ik ben altijd zo dolgelukkig dat ik het talent heb om met helemaal niks mensen gigantisch aan het dansen te krijgen. Niet op onze nummers zelf, die waren nagenoeg ondansbaar, maar op simpele zinfragmenten die mensen aanzagen voor speeches. En altijd was er iemand in de zaal die geïrriteerd wegliep of de band erop afrekende. Good for you, we don’t need you anyways. Ik ben verdomme niet in een hardcoreband gaan spelen om mijn klep te houden, andermans rug te krabben en het jullie naar de zin te maken. Ik sta daar voor de drie en een halve paardekop die wel snapt dat het niet meer dan een manier is om onvergetelijk te worden. Ik had geen achterliggende agenda. Het was gewoon elke keer weer een complete uitdrijving van mijn eigen demonen.

Om die reden zijn optredens ook uitgegroeid tot de hel die ik het nu vind. Het is echt afzien en pijnlijk voor me om dat podium op te gaan. Niet zozeer omdat ik daar niet wil staan, ik hoor er echt op thuis wat dat betreft, ik ben nergens zo gelukkig en gefocussed. Ik heb het over de bakken met energie die het uit me zuigt. In het begin was oefenen daar ook wel goed voor maar naarmate ik betere improvisaties ging doen, mijn teksten hebben altijd iets zinnigs maar staan nooit vast, was ook de klap erna heftiger. Ik heb altijd met losse flarden tekst gewerkt omdat het voor mij gaat om het moment en niet om het opvoeren van een kunstje. Ik wilde ook geen meezingers om die reden omdat iemand anders zich niet zoals mij kon of mocht voelen. Door het moment te laten tellen kwam ik wel tot betere prestaties en het is toch altijd zo dat geen mens het kan verstaan. Neemt niet weg dat de enorme leegte na een optreden me elke keer weer tegen de vlakte aansloeg en slaat.

Na optredens was ik ook vaak een brabbelende zombie waar een hoop geluid uitkwam dan een volwaardig mens. De zoektocht naar vrouwen om zachtjes tegen in slaap te vallen wordt altijd onderbroken door mensen die glashard in je gezicht liegen dat het goed was, of je vertellen dat het wel okay was of mensen die gewoon eerlijk waren. What do I care? I know I rule! Bring on the loose women. En niet eens voor sex want dat is dan echt wel het laatste waar ik aan denk. Gewoon, een vrouw waar ik tegenaan kan gaan liggen en die het niet storend vind dat ik een boekje wil lezen. Om die reden veranderde het ook dat ik op den duur bij eigen shows vooral backstage te vinden was. Boekje mee en met mensen slap ouwehoeren. Of nee, anders, dan komen dus de monologen die op het podium er hadden moeten zijn. Maar zeker in de tijd van Insert Coin en New Born Fire was het haast onmogelijk om iets te zeggen op het podium.

We waren wel een band met permanent onzekere mensen. Dus alles wat werd gezegd werd geloofd en werd de nieuwe religie. En om heel eerlijk te zijn, ik was de meest geniale vriend of kennis van al mijn bandleden. Altijd boeiend en slim bezig. Ik heb een parade aan domoren langs zien komen die elke keer weer over de zeik gingen van iets wat ik zei op dat podium. Dus er moest minder geouwehoerd worden en meer gespeeld. Een detail is dat in de hardcorescene in Nederland maar een iemand wordt gekoppeld aan die bands. En dat ben ik. De rest van de leden moet je toch op de meest onmogelijke manieren uitleggen voordat ze weten wie het zijn. En geloof me, genoeg mensen vinden hun aardige jongens en mij een grote debiel. Boeit me echt dus niet want het gaat me erom dat ze weten dat er een Deadpool is. Voor de rest gelden echt de regels over dat slapen en neuken. En daar ga ik voor. Dat je gewoon een keer heel erg hard sex hebt en op het moment dat je een geweldig orgasme hebt dat je opeens denkt: ‘Deadpool’. Gewoon zomaar. Dat je op een ongevraagd moment opeens dat corpulente lichaam in je geestesoog jou ziet vertellen hoe het allemaal zit.

Tekstueel heb ik het altijd persoonlijk gehouden. Mensen die echt een trap nakregen voor een actie die wisten dat wel omdat ik ze het ook vertelde. De laatste EP die ik opnam met NBF was dan ook een conceptplaat over mijn 1e ex en de puinhoop waar ik in terecht kwam. Ik heb het haar nooit verteld omdat die Ep nog steeds niet uit is.

Mensen die dit lezen zullen gelijk zoiets hebben van ‘als je dat optreden dan zo kut vind dan stop je er toch mee’. Prima observatie. Ik heb nooit muziek gemaakt omdat ik het leuk vond, maar omdat ik het moest. Hetzelfde dat ik schrijven een moeizaam en vervelend proces vind. Het is nu eenmaal iets wat uit mijn systeem moet. Ik moet dat podium op en mensen minachten, ik moet je daar vertellen dat ik gelijk heb en dat ik beter ben dan wie dan ook. Dat hoort erbij. En ik ben nu eenmaal een sucker voor met mezelf dwepen en me weer klein voelen achteraf. Het maakt me zo heerlijk stil en rustig. Bijna menselijk. En als je kunt merken, het is allemaal niet zo makkelijk te verklaren voor mij. Ik ga ook niet hier roepen welke geweldige prestaties we leverden of wat dan ook. Dat doet een ander maar.

Ik weet toch allang dat ik geniaal was en ben.

Fear and loathing in Den Bosch

2006-01-18T08:13:00.000-08:00

De Boulevard dankte zijn populariteit aan het feit dat je er binnen mocht blowen. Daarna zat deze plek diep verscholen in de systemen van de kansloze houthakkers die hier wekelijks hun geld over de bar wierpen. Het was een tent vol verschoppelingen, de een nog lelijker dan de andere, en allemaal waren ze het product een van jarenlange strijd met andermans onbegrip. Metal was toen nog redelijk gevaarlijk en geschokte Christenen waren even talrijk als negatieve berichten over allochtonen in de media. Daarnaast was er een enorme club alternatievelingen, de een nog grijzer en middelmatiger dan de andere, die hier hun wekelijkse bezoek brachten aan hun tweede veilige en stoffige woonkamer. De danszaal voor alle leeftijden was een donkere kuil met een ophoging voor de bar en voor de tafels. In het midden zat dan de navel van het gebouw. Een aardstraal met vreemde krachten. Wat je ook draaide, de dansvloer was altijd vol met ritmeloze blanke lichamen die op een manier dansten die niet te bevatten is als je hem nog nooit gezien had. Als verkrampte zombies wiegden ze van het ene been naar het andere been, zo nu en dan een stap naar voren of naar achteren en het hoofd en de rug zover mogelijk naar voren gebogen. Hun handen vormden klauwen en de grimassen die ze trokken wezen altijd op een diepe innerlijke strijd. Als insecten om een gloeilamp dansten ze de hele avond door zonder ook maar een moment te lachen of tekenen van plezier te vertonen.

Zo nu en dan mochten de bronstige knapen hun paringsdans doen en werd er hardcore gedraaid. Een vertederend ritueel dat een mengeling van wolven en berendansjes opleverde. In een echte pit hield je het op die manier geen drie seconden vol, hier was het een uiting van leven en dus eigenlijk niet wenselijk. En toch kwamen de hardcore kids elke keer weer netjes terug. Dit verzekerde bar weer een maand lang omzet want elke week was er weer die stille hoop dat ze gewoon harde en vette dingen gingen draaien. Meestal was het een mengeling van alternatieve gitaarrockbands, een paar nummertjes echt vreemde muziek en de hitjes die in de alternatieve hoek gescoord werden. Het was een leuke tent die dankzij de gemeente ten onder ging op die locatie. Want wat erna is gedaan onder de vlag de Boulevard is een schande. Zo snel als je tent vol zit op jaren 80 en 90 party’s dan ga je lekker suffe dansfeesten houden en klagen over de toename van drugs. Details, details. Maar er was gelukkig ook een alternatief voor de vleermuizengrot. De Boortoren!

Een goddeloze plaats vol verwarde zielen die geen enkele notie hadden van de duistere krachten die hun zwakke geesten tot verschrikkelijke daden dwongen. Als je langs de portier heen was kwam je door een nauwe gang langs de bar op de dansvloer. Ik heb me daar nooit op mijn gemak gevoeld al had dat ook weer wat. Het constante gevoel van gevaar en onheil hoorden bij de spanning die de zaterdagnacht had. De eindeloze parade van oppervlakkige tienerkutjes en de kwijlende draken die hen volgden, vulde me met een gevoel van afgrijzen en weerzin. Ik walgde van de misselijkmakende kalverliefde vol valse pretenties van onschuld en goedmoedigheid. Meer dan eens wenste ik dat ik ook zo leeg en oppervlakkig kon zijn, maar ik besefte al snel dat er beter dingen waren om me mee bezig te houden. Het was een nare vieze tent maar ik kreeg er visioenen van succubi die mannen hun levenskracht opslorpten, zo nu en dan een gesprek met de duistere kracht die die toko in zijn greep hield en nergens ter wereld klonk de zin ‘alles moet dood’ zo goed. Dit was het standaard antwoord dat Edwin kreeg op de vraag ‘hoe is het’.

Zo verspeelden wij elke zaterdag onze tijd in Den Bosch. Een best mooie en gelukkige tijd vol verwachting. Dat er verdomd weinig overbleef van dat hele gevoel is jammer. Maar het had eigenlijk verdomd weinig te bieden. Je moest wat met je tijd en dan maar zuipen of volstrekt helder zijn in tenten vol andere mislukkelingen. Naast de standaard bezoeken aan Kees Kroket was dit naast de shows in de Willem II de opvulling van het weekend. Een niveau hoger dan het steeds debieler wordende Zaltbommel. In de dagen van de Keet was het de Spin die elke zaterdag wel een bandlid mocht verwelkomen. Maar zelfs toen werd Herman Brood al ingewisseld voor Pater Moeskroen. Prima verder, maar ik had er echt even genoeg van. Buiten dat deed mijn verbroken vriendschap met Wandy te veel pijn en waren er in Den Bosch wel meisjes die aandacht aan ons schonken. Dan is de 16 jarige dochter van de kroegbaas en haar vriendinnetje nog niet zo heel erg boeiend.

Ik ben nu 6 jaar later weer terug in Zaltbommel en vermaak me er echt goed overigens. Sterker nog, uitstekend. Maar het is wel eens anders geweest en we hebben het nu over de glorietijd van Insert Coin.

Are you a nut? AKA The rise of Nootje AKA Deadpools musical career part II

2006-01-18T03:51:00.000-08:00

Zo geweldig als de dagen in de Keet waren zo goed warden we in de oefenruimte van de Willem 2. Zo heette dat toen nog, maar in een vlaag van hipheid hebben ze die tent omgedoopt in de W2. Dus nu noem je het nog wel de Willem II, naar de sigarenfabriek, maar zijn het 2 letters, waarschijnlijk naar de afkorting WC. Want laten we eerlijk zijn, die tent is een schim van het verleden en die ellende begon met de naamsverandering. Zo nu en dan staat er nog wel eens een band die de moeite is, maar over het algemeen is het armoe troef. Het is wel eens stuk groter geworden maar wat koop je ervoor als de bands op het podium slechts zelden boeien. Maar goed. In de kelder zaten vier foeilelijke stoffige hokken waar je dan een paar uur lang over redelijke apparatuur je ding mocht doen.

De gemeente Zaltbommel wordt geregeerd door import en prutsers. Eigenhandig hebben die apen geprobeerd het muzikale klimaat om zeep te helpen door ons wel de ene locatie af te nemen, maar er niets voor terug te geven. Vergis je niet, het MKB was een amateuristische organisatie zonder ruggegraad en mensen die of niet konden of niet wilden. Mensen zonder visie die tevreden waren met 1,5 feestje per jaar en Bommelpop. Andere festivals wisten door een knappe programmering en goede investeringen uit te groeien tot ware fenomenen. Wij moesten het doen met een club die ooit Total Touch boekte toen er geen hond op af kwam. Maar het was de gemeente Zaltbommel die eigenlijk hier geen oren naar had. Die waren veel te hard bezig met de schade beperken van Waalfront West en andere eigen stokpaardjes. Als er een feestje voor de maatjes was dan was er geld genoeg, maar voor een simpele locatie die met weinig geld te isoleren is was er geen geld of ruimte. Een detail is dat ze nu nog niets hebben. In mijn straat is er gewoon een bandje elke woensdag aan het oefenen. Maar dat is in een wijk zonder gemeenteraadslieden dus dan mag dat.

Wij mochten dat dus niet dus mochten we voortaan elke zaterdag naar Den Bosch. Op zich was dat niet zo erg want het beviel daar ook best. Alleen de zaterdag vonden we niet zo leuk. Maar eigenlijk was het wel zo dat elke zaterdag er iets te doen was. En als het er niet was dan mistten we het. Het hele gedoe daar was een voortzetting van de Keet dagen. Alleen besloot Gerwin elke week zijn basgitaar te vergeten en kreeg hij het wel voor elkaar om zijn gitaar mee te nemen. Hier komt een stukje van Gerwin naar boven wat op zich wel storend kan zijn, hij wist volgens mij gewoon niet hoe hij het anders moest oplossen. Dat hij nooit graag bas speelde wisten we. Maar het was een goede bassist en een matige gitarist. Kromme vingertjes en niet in staat om uit ook maar een gitaar fatsoenlijk geluid te krijgen. En Dennis die was al een keer huilend weggelopen omdat hij volgens mij niet kon spelen en de zeverzak moest je met fluwelen handschoentjes benaderen anders was het weer drama. En op de een of de andere manier wist hij vaak heel zielig te kijken waardoor je het niet durfde te vertellen. Want we waren in die dagen best matig bezig. Alleen Edwin had iets van ontwikkeling gehad en die kende wel wat vooruitgang. En zangers liegen gewoonweg te veel om er een pijl op te trekken. Ik had wel wat extra kunstjes erbij gekregen maar nog steeds veel geschreeuw en een hoop wol, alleen het hield geen steek. Sommige nummers hebben nu nog geen teksten.

Terug naar Gerwin. Nadat we hem jarenlang uitermate subtiel en zonder dwang bassist hadden gemaakt was het hem nu genoeg. Dus die gitaar kwam. Om Dennis uit zijn eeuwige ontkenning ‘ik ga geen bas spelen, echt niet, ik kan dat niet, ik ga het echt niet doen, Gerwin neem gewoon de volgende keer mee dat ding, ik doe het echt niet’ te halen besloten Edwin en ik maar om de optie extra bandlid voor te stellen. Een vreemde optie op zich, want we hadden het goed naar ons zin met zijn vieren. En Gerwin is permanent ontevreden en onzeker dus die zeek toch wel. Insert Coin is voor mij, en echt niks ten nadele van de andere tijdelijke leden, een band van 4 personen geweest. Dat zat nu eenmaal in mijn hoofd en dat haalde je er niet meer uit. Zo zat het en niet anders.

Gek genoeg kwam ik met het extra lid op de proppen. Op de HEAO had je welgeteld 4 computers met internet die vrij toegankelijk waren voor duizenden studenten. In een afgelegen hoek waar de Porno over het scherm heen danste en je nog dik een minuut kon wachten op een site met veel plaatjes. Nu ben ik dol op lezen en dingen ontdekken en Internet was toen in potentie een buitengewoon gezond en veelbelovend communicatiemiddel met de kans op bona fide informatie. Dat het nu een gigantische draak is geworden die uit elkaar klapt van de ellende is een andere zaak. En daar zat een tussenvorm van alles. Aan de ene kant was de beste man een gewoon Bosch boertje, hij had een kakkerkapsel, en stiekem een shirtje van Neuk aan. Dit was Notekloot de webmaster. Volgens de heren van Neuk waarvoor hij een website bijhield. Hoe geweldig de bandleden als personen ook waren ik heb er nooit naar kunnen luisteren. En hier zat een gigantische fan van dat combo. Maar er was hoop want hij luisterde ook naar Hardcore en Punk. En hij speelde in een bandje, half om half, niets was zeker, maar hij had een basgitaar. Voor mij was dat toen nog genoeg. Mooi zei ik hem, dan kun jij aankomende zaterdag lekker naar de Willem II komen en bij ons bas komen spelen. Gewoon om te proberen.

Ik denk dat ik Lassie eerder kwijt geweest was. Want hij waarschuwde wel dat hij niet zo heel erg goed was. Je moet ook wel snappen waar hij bij kwam. Die hele band klapte uit elkaar van de frustraties. Geen van ons was echt in staat om een langdurige relatie met vrouwen op te bouwen die ook zinnig en goed was. Integendeel. Ik had nog nooit een vrouw gezoend, Gerwin wel maar dat was of per ongeluk of om Dennis jaloers te maken. Dennis scoorde wel eens maar werd ook even vaak gedumpt. En Edwin had het schoolkamp onmaagdingsverhaal waar niemand iets van geloofde. Zelfs nu is het zo dat Gerwin permanent gefrustreerd is over vrouwen, ik ga alleen maar met vrouwen om maar ben tijdelijk te beschadigd om door te hebben wat wel klopt en wat niet, Edwin is dan nu eindelijk voorzien maar daar ging een hoop tijd overheen, en Dennis moet het nog steeds hebben van vrouwen onder de 20. En daar komt Nootje binnen en die scoorde wel. Met een onverstaanbaar Nederlands / Duits dronkenmanstaaltje nog wel. Niet dat je blij werd van die vrouwen, maar wij zouden het nog met een eenbenige cycloop met acne doen als we de kans kregen.

Maar boven alles het feit dat Nootje gewoon echt slecht was op bas stoorde wel. Hij snoerde ons mooi de mond en kwam vanaf die noodlottige zaterdag elke week langs. We hebben hem nooit echt aangenomen. Boeide niet. Het is een van de fijnste bandleden om te hebben. Een combinatie van autisme (hij is er soms echt vanaf en kan rekenen als Rainman), goedmoedigheid en zeeën van drank. De man klapt zodanig uit elkaar van de goedheid dat hij altijd een oplossing heeft die onnodig complex en vreemd is om iets voor elkaar te krijgen dat het eng wordt. Want hij wil dan niemand voor het hoofd stoten maar krijgt het voor elkaar om iedereen voor het hoofd te stoten. Gerwin was er niet zo blij mee, Dennis is een gitarist en die mensen hebben doorgaans geen mening, Edwin kon het goed met hem vinden en ik vond het ook wel mooi. Toch hadden we hier het pispaaltje van de band te pakken. Niet dat dat onze schuld was want op de een of de andere manier krijgt Nootje dat voor elkaar. Je kon hem altijd ergens op pakken. Want een muzikant is het echt niet. Noot is iemand die in een band wil zitten. Maar zich verdiepen in zijn instrument, op de technische shit eromheen na dan, is niet echt iets wat bij hem past. Maar hij was wel gezellig en had veel mooie verhalen. Dus onze bandLassie hoefde niet aan een boom weg te kwijnen.

Insert Coin bestond vanaf die dag uit vijf personen en het was goed zo.

All we wanted was to drink your beer and fuck your women. AKA Let's start a band AKA Deadpools musical carreer part I.

2006-01-16T10:53:00.000-08:00

Wat doe je als je een geniale bandnaam hebt? Precies. Je begint een band. Nou is die naam, wenoonottin’, niet zo briljant achteraf, dat was het starten van een band al helemaal niet. Ik kon alleen erg hard schreeuwen en had stapels teksten thuisliggen. In Zaltbommel had je welgeteld drie boeiende bands. H8red, Old Skool en Chirra Niva. Ja en de Blue Meanies. Maar we hadden het over boeiend. Niet over opgewarmde ellende uit de vroege jaren 60 door mensen die die tijd nooit hebben meegemaakt. Dus dan moest ik ook een band. En Dennis had een gitaar. Dus die mocht ook in de band.

Dennis was een schoolmaatje van me dat ook mild geïnteresseerd was in punk en hardcore. Dus die wilde vast wel in een band. En inderdaad. Hij wilde wel. We beslisten dit in Marktzicht, Bommels meest bekende cafetaria. En hij had ook wel ideeën voor bandleden. Edwin en Gerwin die wilden ook vast wel in een band spelen. Ik had zelf nog Harm op het oog. Ik wilde dat hij ging drummen en dat hij dat kon. Anders doe je dat niet in een andere band. Maar Dennis had Edwin op het oog als drummer. Harm was een beetje zo’n stoffige Neil Young gitaarrocker waarvan ik vele mooie plaatjes heb gekregen. Vies geruit bloesje, eronder vaak een bandshirt en een warrig suf kapsel. Maar goede kerel en geweldig om op zondagavond witbier mee te drinken. En vervolgens tenenkrommende feel good movies kijken. Lulde lekker weg. Edwin was net even anders. Zo’n geboren ambtenaar. En hij vierde Carnaval. Zoiets kan echt niet. Maar goed, uiteindelijk is het ook goed met Edwin gekomen en heeft hij wel iets van zijn stijfheden verloren.

Want als geboren ambtenaar ben je gewoonweg niet autistisch genoeg om te kunnen drummen. Zangers en drummers gaan gewoonweg slecht samen. Elke drummer is raar en elke zanger wil het zijn. Om te kunnen drummen moet je je hersenen van je lichaam los kunnen koppelen. En zangers zijn te hard bezig met hun ego en imago op te poetsen. Nou ken ik wel wat slimme drummers maar over het algemeen zijn het domoren. De gasten in de band die op alles dude zeggen en helemaal wild worden van beats en ander tromgeroffel. Sterker nog, dat zijn de mensen die een drumsolo functioneel of zelfs mooi vinden. Voor mij zijn dat de momenten dat ik de band betrap op een chronisch gebrek aan creativiteit. Want drummers kunnen het nooit af met een roffel of een heel knap kunstje. Het moet altijd dik 5 minuten duren. Edwin had die kwaliteiten niet echt. Daardoor werd het wel een verdomd strakke drummer en viel er met hem wel te communiceren wat wel een plus was.

Het werd dus Edwin. En we zaten ook plotseling met 2 gitaristen en geen bassisten. Dat is dus knap vervelend. Want Gerwin, ook al een vonst van Dennis (had ik de keuzes gemaakt dan stond U2 nu in mijn voorprogramma), werd de 2e gitarist bij ons. Nou was Gerwin een beetje het vreemde boertje die eigenlijk de wijde wereld in wilde. Goede kerel maar enorm stug en koppig. Op het ellendige af. Maar dat boeide eigenlijk niet want hij had en een auto en een gitaar en was zelfs bereid een bas te kopen. Dat hij zich later zodanig ontwikkelde dat boertje niet meer bij hem past mocht een wonder zijn in die dagen, het is hem toch gelukt. Alleen stug en koppig? Dat zit te diep in zijn systeem. Je begrijpt het al. De gitaar moest weg en hij ging maar bas spelen. Of triangel, of trompet. We waren de moeilijkste niet. Maar gitaar zat er niet bij. Want we hadden ook nog de illusie dat we meer konden dan slechte hardcoresongs schrijven. We wilden onszelf geen grenzen opleggen. Daar kregen we na een maand of 2 Harm voor die wel gitaar mocht spelen. Want ook dat kon hij.

Nou verdien ik ook wel wat extra aandacht. Want in die dagen was het echt een ramp. Een vies vadsig ventje met een sik, arrogant als de ziekte en echt er op uit om de wereld te verbeteren. En zo verdomd slim. Want ik schreef meteen een van mijn meest beschamende teksten ooit. Dat is handig want het kan nooit meer erger worden. Ik ben nu een aardige schrijver maar toen was mijn creativiteit werkelijk ongeremd. Naast de valse klanken wist ik het voor elkaar te krijgen om een nummer te schrijven met yabbadabbadoo erin. Zelfs nog met het woord man erbij. En dat was ik dan. Ouwehoeren als een kip zonder kop zonder me ook maar iets aan te trekken van een ander. Gek genoeg was de tekst wel duidelijk, goudeerlijk en treffend. Maar ik draai mezelf nu al soms nachtenlang suf zodat het na mijn dood niet in mijn graf meer hoeft.

Ik was dus compleet onhandelbaar in die tijd. Voor half 10 moest je werkelijk alle zinnige dingen doen die je wilde met mij erbij want erna was ik compleet onhandelbaar. Soms straalbezopen, dan weer aangeschoten, later soms stoned. Het was elke zaterdag was het raak. We kregen ook onze rituelen die elke zaterdag onze grootsheid oneindig remde. Om half 10 eten halen en meer pauze hebben dan dat er gespeeld werd. Want dat was wel het mooiste aan oefenen. Het niet doen. We oefenden in een oude keet die hoorde bij een ijsbaan. Nou was die ijsbaan allang failliet en het MKB mocht daar bandjes in stoppen. En dus mochten wij op elke zaterdag ons kunstje doen. Het was een slecht geïsoleerd hok van hout met 2 verwarmingen die koolmonoxide schreeuwden en wat oude slechte apparatuur. Maar goed, eisen stellen kon wel maar het leverde geen ruk op en we waren allang blij dat we geen last hadden van vreemde wachtlijsten. Dat hok was echt te fantasieloos voor woorden. Geen bladen om te lezen in de pauze, posters kwamen allemaal van het MKB af, een clubje oude mannen die zworen bij de Stones en alles wat er op leek en voor de rest had je ook geen zin om het gezellig te maken. Want voor je het wist stond er weer een zeikerd van de band van de volgende dag binnen om te melden dat het best een rommeltje was. Vermoeiend dus.

Qua muziek werd het dus een vreemde mix van stijlen. Hardcore koppelen aan gitaarrock levert tegenwoordig emo op, wij wisten met een ondansbare versie van punk te komen die kant nog wal sloeg. En de beste riff speelden de heren zelf niet graag. Dat was van ons allereerste nummer ooit maar yabbadabbadoo klinkt net zo kut op het podium als dat het hier wegleest. Harm wist aan onze amateur-sound gitaarriedeltjes en zachtere kanten toe te voegen die er eigenlijk niet hoorden maar we vonden het wel best. We hadden een band en dat was mooi zat. Eigenlijk was dit een hele gezellige periode en het leverde ons de tenenkrommende naam ‘Insert Coin’ op. Naar een sticker op de gitaar of bas van een suffe punkrockband. Wat een ongelofelijke kutnaam. Ik wilde liever Global Vision heten. Niet dat dat ergens op sloeg, maar wenonottin' was te kinderachtig en Insert Coin schijnbaar niet. Hoe kut is dat voor je. Je hebt je eigen band en had verdomme ‘Death of Millions’zelfs Deadpool kunnen heten en Edwin kiest die naam uit om door te geven voor ons eerste optreden. Kutambtenaar.

Harm en ik leverden op den duur ook problemen op. Vuige grappen over zijn vriendin haar tieten hadden al kwaad bloed gezet, hij wilde zachtere muziek maken en wij hard beuken. Even een detail over die vriendin, dat is 4,5 jaar lang mijn wederhelft geweest. Harm wist dat pas aan het eind van de rit. Iets wat ik altijd wel klote heb gevonden aangezien ik het buiten de band om uitstekend met hem kon vinden. Ik moest van haar erover liegen anders had ik het niet gedaan maar het leverde wel een breuk op tussen ons die nooit meer echt op het oude punt is teruggekomen. Maar goed, dat had ook alles te maken met een stupide ruzie die hij met haar had en waarvan ik per ongeluk deelgenoot was. Sterker nog, ik was waarschijnlijk de oorzaak maar ik kon er niks aan doen. Ik was gek op haar geworden en zij ook op mij. Iets wat ik eigenlijk nooit doe, maar ik wilde het ook echt niet. Maar op de een of de andere manier doorbrak ze elk systeem en ik had zelfs de hemelen voor haar bestormd. Waarom weet ik nu niet zo best meer maar zelfs als ik haar nu tegenkom dan gaan alle alarmbellen af en is er duidelijk elektriciteit tussen ons te meten. Zo erg dat we nooit maar dan ook nooit meer bij elkaar moeten komen. We zouden onszelf binnen 3 maanden mollen. Zelf nu nog zet ik haar naam hier niet neer, al weet je die waarschijnlijk allang, uit een soort respect. Wat zij mij geflikt heeft zou 2 seizoenen opleveren bij Jerry Springer. Maar goed, laat maar zitten. Andere tijd, andere Deadpool (Death om precies te zijn).

Toen Harm de band uit was begon de band pas echt. Niks ten nadele van hem. Hij heeft ons een hoop geleerd en het was een best leuk bandlid. Maar gelijk dezelfde avond zijn we alles dik 3 keer zo snel gaan spelen en maakten we eindelijk altijd de standaard cliché hardcore die we zelf altijd al wilden maken.

Hello again... AKA everyday feels like thursday

2006-01-14T08:04:00.000-08:00

Het is hier al een paar dagen donderdag. Of vrijdag. In ieder geval het einde van de week. Zo voelt het al sinds woensdag en ik weet best dat de rest van de wereld er anders over denkt, het is gewoon donderdag. Of vrijdag. Ik ben altijd wat onrustig op die dagen, wel prettig, maar toch raar. Alsof er iets heel bijzonders die dag gaat gebeuren. Nu zijn mijn dagen zodanig bijzonder dat dat altijd wel uitkomt maar zelfs als ik niets doe, het vaste patroon deze donderdagen, voelt die dag spannend aan.

Nou was ik op donderdag 1, ik maak het jullie maar makkelijk aangezien het voor de rest van de wereld wel woensdag was, naar Amsterdam gegaan om alles wat ik van Hunter S Thompson kon vinden te kopen. Niet alles want ik ga geen 50 euro neerleggen voor een boek van 200 bladzijden met lelijke schilderijen als opvulling. Ik heb een Ikeatafel, geen salontafel. En al had ik een salontafel dan moet er ook eerst een salon komen. Maar met die nuance kwam ik toch weer met 7 boeken thuis die ik nu ook nog moet gaan lezen. Ik heb wel vaker zulke trips en besluit soms om iets in zijn geheel aan te gaan schaffen.

Eigenlijk heb ik een hekel aan handige dingen met stomme namen maar deze keer is de wikipedia toch wel een mooi ding. Ik zal aan het eind van deze blog dan ook netjes een link achterlaten naar Hunter zijn eigen entry. Kun je zelf ontdekken waarom ik nu opeens zijn boeken moet hebben. Ik heb ook een boekje over de Tao in Star Wars gevonden. Je weet wel, zo’n nitwitboekje dat vooral geschreven is door matige schrijvers zonder al te veel fantasie die toch een boek op hun naam willen hebben. Star Wars verkoopt dus koppel het daar lekker aan vast en je hebt een one hit wonder. Daarna slijt je vod zijn dagen in de uitverkoopbakken. Maar goed, het boekje was aardig accuraat en netjes geschreven maar wil je iets over dit gebeuren weten, lees dan lekker de Tao van Poeh. Dat is een heerlijk boekje om snel te leren waar het Taoïsme om draait.

Hoewel de logica boven alles staat heb ik soms toch het gevoel dat Taoïsme soms een beetje laf is. Het principe dat geduld, eenvoud en acceptatie tot een beter leven leiden is een feit. En als je verder geen verwachtingen of illusies hebt dan valt ook alles mee. Maar het is een observerende filosofie, en geen actieve. Toch moet ik zeggen dat ik de laatste paar dagen dingen los ben gaan laten en het werkt voor een deel wel. Ik ben weer even vlak en emotieloos als een paar jaar terug. Is wel zo prettig. Maar ik weet niet of ik dat altijd wil.

Ik vermaak me gek genoeg wel. Ik spreek niet veel mensen en halve dagen kan ik het niet eens, ik zie niet veel mensen en dat bevalt ook wel goed. En zelfs het feit dat iemand mijn Suzuki Alto met geweld de ramen heeft uitgetikt boeit me ook al niet zo heel erg meer. Elke keer als ik zei dat ik wel zou zien hoopte ik ook wel op dingen. Nu niet eens meer. Ik heb wel 2 hele seconden last van ambitie gehad maar dat kwam meer door andere mensen dan door mezelf. Soms ben je gewoon blij dat je een paar maanden geleden ademloos naar iets blonds uit je stadje hebt staan kijken en dat je van de kaart genoeg was om er mee te praten. En nee, ik ga niet met namen strooien want daar wordt ze arrogant van. En ik hou van cryptische dingen. Kunnen ze me er ook nooit achteraf erop pakken. Maar ik weet dat ze dit leest en dan ‘hihi…’ doet. Zonder hoofdletter en met puntjes. Want hoewel ze erg goed op haar spelling let vergeet ze dat soms wel. Ze maakt me aan het lachen. En dat is genoeg.

Goed, je weet nu dus waarom de updates wat magertjes waren. Normaal post ik vooral op maandag, en aangezien het al vier dagen lang donderdag is schiet het niet erg op. Je moest eens weten hoelang het dinsdag is geweest. Toch is er goed nieuws. Ik heb een interview gedaan over sXe dat ik binnenkort zal posten, als de interviewer dat goed vindt. En ik ben bezig om een verhaal te schrijven over mijn bands. Insert Coin krijgt het eerste stuk. Daarna zie ik wel weer.

Dus blijf checken. Ik vergeet jullie alle twee echt niet.

Oh, en even de hippe kid uithangen. Hoe cool is het dat de gitaarder van Modern Life Is War mijn blog leest. Was dat nou maar een cruciale band voor mij dan was ik helemaal siked. Lees hier meer over die schandknaap :) : http://sjarm13.blogspot.com/

Link Wikipedia:
http://en.wikipedia.org/wiki/Hunter_S._Thompson

A grim study - part one

2005-12-30T11:04:00.000-08:00

Doe jezelf een lol en besteed meer tijd aan de 2e link dan aan de eerste.

Tijdens mijn marginale studies naar de verschillende personificaties van de dood in andere en oudere culturen leerde ik in ieder geval dat mijn verjaardag de eerste dag is van een duister Romeins feest. Ik kan een heel verhaal ophangen maar deze link legt het beter uit. Vreemd vond ik het wel.

http://en.wikipedia.org/wiki/Feast_of_the_Lemures

En dan vervolgens krijg je een plug erbij. Toen ik de boeken las vond ik ze lang niet zo geruststellend als zou moeten. Toch heb ik er goede herinneringen aan en deze link geeft meer informatie over de boeken en het karakter zelf. Death is hier buitengewoon aantrekkelijk en lief. Letterlijk en figuurlijk een moordwijf. Zie je hoe gaaf ze is, ik ga er nog stommere grappen door maken.

http://en.wikipedia.org/wiki/Death_%28Sandman%29

Kablixa's 15 seconds of shame...

2005-12-29T18:07:00.000-08:00

Wonderlijk dat laat opblijven. Een groter wonder is het bestaan van Streetcam. Er bestaan dus daadwerkelijk domoren die bellen en sms-en naar een nummer dat wordt aangekondigd met geweldige stemmen en filmpjes. Een 58 jarige vrouw met Downsyndroom spreekt een filmpje in waarin ze zich voordoet als een 28 jarige eenzame vrouw op zoek naar, let op, een stevige en liefst wat oudere man. Ik lieg dit niet! Op papier trek je dit nog wel. Je weet dat die siliconengruwel niet aan de andere kant hangt en ik kan me echt niet voorstellen dat je nu niet door hebt dat je dat geile jonge ding niet aan de lijn krijgt. Maar er zit beeld en geluid bij! Dat is zo shockerend!

Sterker nog, ze hebben spontane filmjes waarin modellen lekker spontaan mogen doen. En dat doen ze, echt waar. Het zijn stuk voor stuk goede actrices die alleen maar onderuit gaan dankzij de slecht geschreven dialogen. Die sloerie gaat niet met 15 ‘chicks’ naar een verkleedfeest. En ze heeft zeker geen vriendinnen die alleen haar ‘hoerig’ als thema voor haar hebben. Op zich kan dat feest wel, maar dan gaat de rest niet als prinses! Hoewel vrouwen altijd zo’n raar klef ding onderling hebben is het ook niet zo dat ze willen hebben dat hun vriendinnen ze zien als prinsesje. En vervolgens keihard claimen dat ze in de ogen van een man wel hoerig mogen zijn.

De andere filmpjes met de goedkope Poolse pornosterretjes zijn mogelijk nog erger. Ik ben dol op het geschreven woord in pornoboekjes. Het regent er doorgaans synoniemen en het taalgebruik is soms bijzonder creatief. Een juweel van een zin als ‘ik wil dat je keihard die geile stamper diep in mijn liefdesgaatje ramt’ heeft meer waarde voor de Nederlandse literatuur dan de zoveelste omhooggevallen schrijver. Op de een of de andere manier werkt het gesproken niet echt. En laat ik je vertellen, we zien het verschil best wel tussen de zoveelste Praagse slet en een lekkere Hollandse boerendochter. Anne ziet er duidelijk uit als Kablixa en de angstige blik in haar ogen verraad dat die vuurpijl niet af hoeft te gaan.

Zojuist zag ik het filmpje van Sharon die zich midden in de nacht zit te vervelen. Sterker nog, ze wacht op een corpulente man, liefst met een lichte handicap. Ze is er helemaal klaar voor en klinkt als een 65 jarig levensmoe wijf dat stinkt naar zware shag en jenever. Het blijft me verbazen. Sharon is wel slim, want we zien duidelijk dat de foto eigenlijk van gekke Helga is.

Nu ontdekte ik ook nog dat het best een complex iets is. Want een van de spontane grietjes wilde niet hebben dat mannen haar nummer kregen. En dat hoefde niet eens. Want ze moest het nummer geven aan de medewerkster van de streetcam, en die zorgde dat de mannen met haar in contact kwamen! Hoe complex is dat! Je wil je nummer niet geven, want je gokt op de zoveelste zolderadonis, en hebt ze liever niet in je leven. En toch gaat Streetcam ervoor zorgen dat je alsnog in contact komt met die mannen. Want slimme kerels spugen hierop. Domme ook. Alleen de hele enge, vieze en kansloze mensen tuinen hier in.

Je moet het gewoon een keer kijken om het te geloven. Het is te erg. Een belediging voor mannen. En ze liegen ook nog. Mai Ling heet niet Betty! Of zou het echt een leugenachtige hoer zijn die van anale sex houdt. Want dat stond dan weer in een smutsblaadje van hetzelfde kaliber. En ik weet dat het bedrog in die industrie altijd de bindende factor is, maar als het een film is dan kun je nog roepen dat men uit artistieke overwegingen liegt en dingen uitvergroot. Hier wordt daadwerkelijk moeite in gestoken. Dat is ook al zo erg.

Dankzij dit soort dingen denk ik nu dus echt dat sex echt een vieze en treurige bezigheid is voor domme mensen. Gelukkig weet ik niet meer hoe dat eruit ziet…

Ik ben zo in de war nu…

Ten reasons why I want a Zombieplague...

2005-12-29T17:32:00.000-08:00

1. Ik hoef me niet meer druk te maken over werk. Iets wat me wel zou uitkomen. Face it, als er nu nog een zombieplaag uitbreekt dan is de kans erg klein dat het binnen een week opgelost is en aangezien ik geen ambities heb en tot 12 uur eenzaam op mijn nest lig is de kans klein dat ik de eerste dag niet overleef. En zo krijg ik alsnog gelijk dat werken niet zo heel erg gezond voor je is.

2. Niet dat ik geldzorgen heb maar ik heb best dure hobbies. Drie gram wiet per dag roken is slecht voor je saldo. En zie daar de oplossing! In ieder geval de eerste paar maanden. Ik zal wel naar Den Bosch moeten rijden maar dan heb je ook wat. Geen gezeik met de politie over het feit dat je maar 5 gram op zak mag hebben, het kost me geen cent en het zal er ook thuis voor zorgen dat ik geen enkel risico neem om de held uit te hangen. Niet dat ik nu wel veel risico neem, sterker nog, geen, maar handig is het wel.

3. Ik verheug me nu al op de ritten die ik zal ondernemen om al mijn vijanden alsnog zonder gewetensbezwaren te mollen. Stel je voor hoe ik vervolgens beroemdheden die me vervelen kan verbouwen en uit hun lijden kan verlossen. Een probleem. Het vermoeden bestaat dat Patty Brard een verzwegen gorgoon is. Je weet wel Medusa en haar zusters. Die waren best onsterfelijk geloof ik. Dus de kans is groot dat een wens niet in vervulling gaat maar who cares? Ik vermaak me wel met de rest die zeer zeker met veel plezier door mij bezocht worden.

4. Met een beetje geluk zit ik dan ook niet meer met mijn exen probleem. Niet dat ze vervelend zijn hoor. Integendeel, ik hoor niets van ze en ik zoek ze ook niet op. Punt is gewoon dat ik me dan ook niet meer schuldig hoef te voelen over de theorie dat het echt veel beter is dat mijn exen dood moeten. Nou wil ik dat niet echt en dit is best een mooi compromis.

5. Met een beetje kans overleven er alleen maar mooie, intelligente en leuke vrouwen. Nu boeit uiterlijk me geen kloot als de laatste 2 op orde zijn, maar handig is het wel. En we moeten toch het ras in stand houden. Nou bezit ik al superieure genen, zal ik waarschijnlijk ook een aggregaat op gang kunnen krijgen en het feit dat ik niet in kunstmatige inseminatie geloof zullen ze me ook wel vergeven. Ik haat het om me anders voor te doen en me te verlagen tot acties als ‘versieren’. Is heel erg leuk en aardig maar je ligt nu eenmaal wat moeilijker in de markt, en het modebeeld slaat altijd eerlijke en betrouwbare mannen met een wonderschoon karakter over. De markt zal dan wel anders liggen en dan kan ik eindelijk moeilijk gaan doen. De concurrentie is trouwens ook zo uitgeschakeld. ‘Gosh, I didn’t know yer boyfriend was still alive! Looked pretty dead and brainless to me…’. Barre tijden vereisen barre oplossingen.

6. Ik heb gelijk antwoord op een belangrijke vraag. Is er leven na de dood. Weg de paniekaanvallen, weg de koude rillingen die regelmatig langskomen dankzij het vooruitzicht op een mogelijk eeuwig niets en een hele grote kans dat ik het leven nog meer lief ga hebben dan voorheen. Het verpest mijn dagen echt. Ik vind het leven geweldig en ben dan wel diep ongelukkig en depressief, het is en blijft een geweldig iets. Buiten dat ben ik echt geweldig en heeft de wereld recht op mij.

7. Mocht ik nou een zombie worden, dan is de overgang niet zo heel erg zwaar. Elke ochtend stommel ik als Ozzy Osborne naar de badkamer, trek een gezicht als Silvester Stallone en begin te hoesten als Keith Richards. Alleen dan op de meest hersenloze manier. Vervolgens kost het me een dik half uur om op te starten. En ik vind het nog leuk ook. Als ik zombies zie dan zit er niet veel verschil tussen mijn eerste half uur en hun hele verdere bestaan. Buiten dat, als ik er bij leven goed uitzie dan doe ik dat ook als wandelend lijk.

8. Verlossing van een hele hoop domoren. Kijk in je encyclopedie en je vind bij natuurlijke vijand van Deadpool de domoren. Die zijn dan ook allemaal weg. Of beter nog, ze zijn gewoon nog zichzelf en zetten zonder al teveel moeite hun stomme leventje voort. Dat is zo ongelofelijk handig. Want domoren doen me nu al niet zoveel kwaad. Het is gewoon zo dat hun bestaan me ziek maakt. En ik weet best dat domoren er zelf niets aan kunnen doen maar dan nog is het best erg dat de wereld er vol van is. Sterker nog, zoveel verschil zal er niet zijn. Ik mag ze nu alleen wel met een sloophamer mollen.

9. Ik heb gelijk weer een doel. Meerdere zelfs. Want ik zou heel erg hard aan een mooi en veilige bunker werken met voldoende entertainment voor de volgende paar eeuwen. Vervolgens zou ik allerlei kunsten moeten leren om aan eten te komen. Ik word dan gelijk maar vegetariër want ik sla nog geen vlieg dood. Ik heb op zich die ambitie wel maar vind het zonde als zo’n dier voor niets gestorven is. Maar ook het verbouwen van wiet zal ik onder de knie moeten krijgen. Een schietcursus is ook wel handig en ik zal echt wel een betere conditie moeten krijgen. Oh, en nog groente en fruit verbouwen. En om vrouwen zo nu en dan op te fleuren, vleesetende planten. Rozen geven is voor latente homofielen.

10. De kans op een nieuwe wereldorde onder mijn gezag is een stuk dichterbij. En laten we wel wezen, Utopia is een hel vergeleken bij mijn eeuwige staat van liefde, geluk en wijsheid. En zo nu en dan een stupide oorlog om de belastingcenten aan op te maken. Elke dag een monoloog en genoeg drugs om mijn wijsheden weer te vergeten voor iedereen zodat het nooit opval dat ik eigenlijk geen kloot te melden heb. Als extra bonus is de kans erg klein dat jullie lezertjes er ook nog zijn. Mijn geheim is dus aardig veilig. Vrouwen trouwens opgelet! Aangezien ik de plaag wel ga overleven, en jullie daar wat minder kans op hebben, als je naast mij ligt is de kans groter dat je het ook redt. Dus zorg dat je in dat bed van me komt! Elke dag kan de laatste zijn! En ik doe toch niks. Ik weet niet eens meer hoe sex eruit ziet! En al weet ik het wel, die ellende kost moeite. En waar heb ik een hekel aan? Juist ja. Moeite doen.

I need some inspiration fast, and some fine women who clean my house or something...

2005-12-27T05:04:00.000-08:00

Als ik een tentamen had dan was het soms net masturberen. Net zo lang de boel uitstellen in de hoop op een spetterend orgasme van kennis en inzicht. Dat je hersenstam zich net zo hard samentrekt als je onderlichaam en er net die laatste paar druppels kennis eruit perst. Zo gaat dat met meer dingen in mijn leven. Punt is dat het ook meestal net te laat is om er echt iets van te maken. Net zoals de tentamens meestal een mager zesje opleveren had stevig doorrukken hetzelfde resultaat opgeleverd.

Op deze manier verslof ik veel dingen. Als het niet in de laatste 3 minuten kan dan maar helemaal niet. Ik bedoel, ik heb minimaal 6 nieuwe dingen die ik hier kan posten en die je misschien wel vermaken. Maar vaak denk ik er te lang over na en dan komt er geen letter uit. Als het dan die laatste 3 minuten alsnog raak is dan zit het vol met spelvouten, kromme zinnen en andere wazigheden die niet zijn terug te voeren op onkunde maar meer op gewoon afraffelen die hap en op post drukken. En of de lezer nou een orgasme van mijn verhaal krijgt of niet dat boeit niet. Ik ben geen ster op dat vlak en zal het nooit worden. Sterker nog, het is maar de vraag of het me iets doet wat een ander van me denkt.

Soms denk ik dan ook ‘waarom val ik je hiermee lastig en waarom lees je dit?’. Natuurlijk, het Jambers effect zit er wel een beetje in. En het is soms best kwetsbaar en het geeft een heel ander beeld van de bruut die ik normaal ben. Ik hoor het koor al zingen dat ik best wel lief ben en dat het best meevalt maar geloof me. Dat doet het niet. Jarenlang hebben mensen bijna letterlijk met beitels op me in zitten hakken om er maar achter te komen wat het orakel nou weer dwars zat. En als je het dan verteld dan zijn er nog mensen die zoiets hebben van ‘nou, volgens mij ligt het toch anders’. Maar stel je eens voor. Je bent mij. En je bent graag met boeiende dingen bezig. En nou heb je het geluk dat je zelf echt geweldig bent. Je weet wel, zo’n uniek geval dat je zelden tegenkomt. Iemand die je de hele nacht wakker kan houden met zijn geniale gedachtes. Hoe gezegend ben je dan! Ik bedoel, als iets me echt boeit dan wil ik er echt heel veel van weten. Dus wat doe je. Je gaat jezelf onderzoeken en je ontdekt fijn wie je bent en waarom je zo bent. Heerlijk toch. Ik doe dat al mijn hele leven. Dus kom maar op en trek je conclusies en soms leer ik er ook echt wel wat van. Maar ik weet verdomd goed wie ik ben. Een waar godsgeschenk aan vrouwen dat alsnog na 30 seconden zijn kruit verschiet. Net zoals de rest van de prutsers.

Want het stelt allemaal geen kloot voor. Net zoals die 6 voor dat tentamen helemaal niet bepaald of je baas je hard of zacht een oor aan naait. En het is echt niet zo dat je op je 65e terugkijkt op je leven en dat je precies alles kunt terugvoeren op die 6. Zo kan ik ook geen kloot met het feit dat ik mezelf geweldig vind. Het zou zo fijn zijn als de rest van de wereld eindelijk ook die wijsheid zou hebben. En geloof me, als dat zover is dan heb ik genoeg redenen bedacht om daar weer problemen mee te hebben.

Get me a towel while I grind my teeth to dust.

2005-12-27T04:54:00.000-08:00

Soms moet je wel eens stomme en onbezonnen dingen doen. Deze avond had er een in petto die nog stommer en suffer was dan de rest van al mijn stomme acties. Ik had pizza’s besteld en ze afgehaald bij mijn locale pizzaboer. En vervolgens met vol gas weg. En hop de Korte Steigerstraat in. En dat mag dus niet. Want dat is eenrichtingsverkeer. En niet mijn kant op. Vol gas reed ik het smalle straatje door en zag al lichten van een auto opdoemen. Gelukkig reed hij door. Ik voelde mijn hart bonzen in mijn keel. Dat was wel weer een keer fijn want als ik dat niet heb dan ben ik kortademig. En vervolgens sloeg ik netjes linksaf en reed ik naar huis. En dat op 2e kerstdag. Okay, ik moet minder kijken naar rare films over Hunter S Thompson. Maar die wist het leven ook ongelofelijk spannend te maken. Wel met zodanig veel drugs dat je er eng van wordt maar wie wil er niet een week zo leven?

Sinds ik alles zo’n beetje heb opgegeven lijkt het wel of ik het nirvana der domoren beland ben. Ik dacht deze week zelfs dat Dr Phil zijn programma helemaal afgemaakt had zonder een van zijn maatjes of boeken aan te prijzen. Die man zit daar echt om mensen te helpen! Dat dacht ik echt. Ik kreeg zelfs sympathie voor die zielloze cover van Metallica van dat ene wijf met die tieten. Ik vrees dat de tieten het deden maar je weet het nooit. Niet teveel nadenken en de hele dag geen kloot uitvoeren is geniaal. De slacker in mij is echt een trots mens en glimlacht al weken lang met een grijns die glazuur van kopjes en bekers kan verwijderen. Des te minder dat ik doe, des te gekker mijn omgeving het maakt. Nu is er zelfs een vrouw die me aan het lachen maakt.

Ik ben geen echte slacker trouwens, daar ben ik iets te actief voor. Maar mensen, het is de beste manier om te onthaasten en het creëert ook weer een uitdaging voor de toekomst. De zooi opruimen van de dingen die je al die tijd hebt laten liggen dus. Maar who cares. Lang leve de eeuwige luiheid. Ik heb het zo klaargespeeld om 2 weken lang Dune 2 (oud RTS spelletje) te spelen op een inklapbank die zich volledig naar mijn lichaam had gevormd. Op een dieet van chocomel van de aldi en chips speelde ik dik 9 uur per dag dat spel. En de rest van de tijd lag ik of weer te slapen of voldeed ik aan mijn dagelijkse verplichting van het avondeten. Voor de rest kwam ik niet eens meer buiten. Heerlijke tijd was dat. En mijn eerste cocooning sessie.

De tweede speelde zich de laatste 3 weken af. Dit was een semi geval omdat ik gewoon buiten was zo nu en dan en gewoon naar de kroeg ging. Naar buiten om stash te scoren of om te trainen en voor de rest de hele dag een beetje in huis rondhangen en suffe dingen doen. Hele seizoenen Malcolm in the middle kijken en zo nu en dan de Simpsons. Natuurlijk bracht ook de PS2 uitkomst en zie daar. Een Deadpool die helemaal leeg en onverschillig is. Nou heb ik wel geleerd om te lachen in het openbaar en netjes naar mensen te luisteren, een eigenschap die ik niet lijk te hebben, en zo nu en dan de juiste spitsvondige grap zorgt er ook wel voor dat geen mens je meer serieus neemt als je zegt dat je depressief bent. En inderdaad, ik kan er hard om lachen dat ik het ben, teken van de aankomende waanzin, maar mensen wat voor een ellende zal er weer in het nieuwe jaar over me uitgestort worden en wat zie ik het somber in. Ik ben na drie weken de rare spierpijntjes en andere kwalen wel weer kwijt. Sterker nog, de hartkloppingen leken plaats te hebben gemaakt voor de eerder vermeldde kortademigheid, nu heb ik er soms vreemde buikpijnen bij. Dat komt dan weer door een compleet verstoord eetpatroon, of beter gezegd, een gebrek eraan, maar fijn is het wel. Op de een of de andere manier geeft dat weer een bepaald gevoel mee aan een tijd die ik later weer glashard zal ontkennen. Maar dat er iets van verbetering is een feit.

Want ik weet nu voorlopig waar ik aan toe ben. Ik ben gewoon een slacker en er trots op. Ik heb geen illusies, geen ambities, geen doelen of wat dan ook meer. Gaat toch wel mis of kapot en ik laat als een volleerde Taoist alles over me heenkomen zonder tegen mijn aard in te gaan. Gek dat mijn lieve ex pas 6 maanden later haar gelijk krijgt. Want hoe standvastig ben je als je alles opgeeft omdat je een paar milde tegenslagen krijgt? Nou, doe jezelf een lol, pak het meest bittere ding wat je kent, eet het op en doe die smaak keer tien en je komt bij mij in de buurt. En dat is geen open uitnodiging om mij nu te pakken want voor de mensen in mijn omgeving blijf ik het bitterste ding ooit. Al is het wel zo dat vrouwen best een poging mogen wagen al vang je denk ik wel bot. You’ll never know. Ik heb mezelf weer terug op het oude onverschillige vervelende niveau. Ik had de wereld kunnen veranderen en nu verander ik gewoon kromme zinnen in nog krommere zinnen. Voor de rest heb ik niet de ambitie om dingen te verbeteren. Zeker niet aan mezelf. Veel beter en genialer maken ze het dus echt niet.

Ach ja. Het heeft een voordeel. Ik kom nu opeens weer dingen tegen die me gunstig stemmen. Zoals vrouwen die me aan het lachen maken. Zo had ik toch nog iets om me dankbaar voor te voelen. Maar dat maakt me niet minder onverschillig en hard (bronstige bewijsmode aan).

Who cares anyway?

From the heel to the branche AKA Why the hell do I bother you with this information?

2005-12-14T17:14:00.000-08:00

Allright. Niet dat ik er een aan het schrijven ben. Als ik dat al zou doen dan hield ik het goed verborgen. Ik denk in extremen dus doe ik dingen soms extreem goed. Buiten dat vind ik het nog steeds een raar iets. Aan de ene kant mag je er best laf tegen zeggen, maar er zijn zoveel redenen die de zaken er heel anders uit kunnen laten zien. Ik blijf erbij, het is een permanente oplossing voor een tijdelijk probleem. Ieder leven is wat waard, en zoals Paul Bearer al zei. Hoe erg je als mens ook mislukt bent, er is altijd wel een leven dat je beïnvloed. En misschien wel op een positieve manier, zonder dat je het weet. Het is een moeilijk onderwerp waar ik geen pasklare antwoorden voor heb. Maar net als een hele hoop dingen is het niets voor mij. Al kan ik wel begrijpen dat er mensen zijn die echt niet meer verder kunnen. En dan verdiend het weer respect. Maar je denkt er dan gewoon over na als je gezellig in de put zit . Ik heb het dus over een afscheidsbrief. Want ik vind dat dat hoort bij zelfmoord.

Ik vind leven best aangenaam en zo, maar nu even niet. Dus dan hoop ik maar op een lange coma of zo, maar dat lost ook geen flikker op. Punt is gewoon dat het onderwerp best vaak door mijn hoofd schiet en dat ik echt zoiets heb van stop. Tijdelijk dan. Want ik heb nooit het idee dat iets af is. Al verveelt het me nog zo hard dat er elke week een maandag en een dinsdag moeten zijn om die week compleet te maken. Ik heb je al een keer verteld over die aversie dus ik ga er niet te diep op in. Maar ik haat maandag en dinsdag om hun saaiheid en hun gebrek aan goede mogelijkheden voor feesten en andere rare evenementen die ik met liefde kan ontlopen. Want al ben ik dol op feesten, ze brengen me te vaak in de war. Ik heb het talent om in de problemen te komen met vrouwen of mezelf. Scoor ik niet dan voel ik me kut, scoor ik wel dan voel ik niets. Soms wel, meestal niet. Dat komt meestal ook vaak door het tijdsstip van het scoren en dat elk gevoel in mijn lichaam door vermoeidheid of drugs weg is. Niet dat ik dan niet kan presteren want dat kan dus wel. Het zal niet lang duren want vaak wil ik dan ook snel slapen. Zolang je maar weet dat ik je waarschijnlijk geweldig vind, anders doe ik het niet, en je altijd respecteer, in het geval dat ik je net iets minder leuk vond.

Zie je, dat is het probleem. Ik heb nog teveel om te orakelen. Ik bedoel, als ik zo’n brief schrijf dan moet ook iedereen die ik ken een voetnoot krijgen. Een paar exen een schop na, wat vage kennissen een onthulling die ze een stuk blijer maakt (glad the idiot is gone) en natuurlijk openlijke liefdesverklaringen aan mijn vriendjes en vriendinnetjes. Nou zal ik aan de vriendjes niet zoveel werk hebben. Houd je bek homo is voor sommigen genoeg vrees ik. Maar die vrouwen. Dat wordt een ellende. Sommigen zullen alsnog het verkeerd begrijpen, ik bedoel als ik nu tegen ze zeg dat ik niet gek op ze ben dan moet ik het vijf minuten alsnog van ze toegeven terwijl ik toch echt in januari een project heb lopen, die de eerste post samenwoon-ex (niet te verwarren met de compleet gestoorde ex (luv u (or sumtin’))sex met mij mag hebben. Als ze wil. Ik roep nu wel heel dapper maar waarschijnlijk wordt het ook die maand gewoon handrodeo.
Anderen zullen zich misschien afvragen of ze niet wat eerder het besluit hadden moeten nemen om mij als een amazone te bereiden. It might have saved the boy. Ik weet het niet. Want ik kan onverwachts vaag en stiekem romantisch uit de hoek komen. Mensen die verbaasd in een hoekje wegkruipen omdat ze na jaren alsnog de bevestiging krijgen dat ik wel degelijk om ze geef. Zelfs al zie ik ze bijna nooit. Sterker nog sommigen weten niet eens meer dat ik besta.
Want dat is dus wel zo. Ik heb echt niet het idee dat ik zo hard gemist zal worden. Integendeel. Zo belangrijk ben ik ook weer niet. Eerder een vervelende recalcitrante narcistische zeurzak met rare praat die het vermogen heeft enorm te irriteren en echt teveel ouwehoert.

Er moet in ieder geval ‘Mea culpa, mea maxima culpa’ in. Wat een enorm lieve woorden vond ik dat. Wist ik veel wat ze betekenden. Maar het was echt pure magie op papier. En zo moet mijn afscheidsbrief ook zijn. Pure magie. Perfect tot aan de laatste punt. En dat krijg ik dus niet voor elkaar. Deze hele blog is er dan ook omdat ik mijn eigen gezeik zat was en toch de wereld wilde vervelen met mijn zelfmedelijden en gezeur. Normaal schreef ik dit soort ellende ook maar sloeg ik het gewoon op. Handig, want als je dan 5 jaar later leest wat je op die dag deed dan weet je al snel dat je je toen ook kut voelde maar nog steeds van mening was dat je drie treden hoger op de evolutionaire ladder stond. Het probleem is gewoon dat ik het vergeet. Zelfs als je een brief krijgt van iemand die je aan het lachen maakte en waarvan je wist dat je haar erg blij gemaakt hebt. And I didn’t even fuck her!

Jantine was geloof ik 14. Veel te jong natuurlijk. Gelukkig was ik 16 dus er waren mogelijkheden. Helaas zat de stakker ook met een 5 jaar oudere vriend opgescheept. Dat vind ik dan weer wel waardeloos als het om mensen onder de 20 gaat. Gasten van boven die leeftijd met een 6 jaar jongere vriendin. Niet dat ik ook maar iemand veroordeel of wat dan ook. Ik ben nu 28 en een bijna werkeloze zeverzak, en jullie zitten waarschijnlijk gelukkig getrouwd op de bank met 1,8 kind. Soms wil ik echt wel ruilen. Punt is gewoon dat ik vind dat je vrouwen onder de 21 eerst lekker zichzelf moet laten ontdekken. Tussen de 18 en de 21 gebeurt dat net iets harder en als man doe je jezelf daar echt geen plezier mee. Daarna zijn vrouwen wel capabel genoeg om ons door het leven heen te leiden. Want mannen blijven tot hun dood prutserige wezens die leiding nodig hebben.

(Buiten dat had ze mij ook best mogen ontdekken. Gna).

Maar goed (zie je nou wat er met zo’n brief gebeurt trouwens, hoeveel zijsprongen kun je maken? Don’t worry, ik rond netjes alles af, bel anders maar, sumtimes I just need people to talk to me…), ze was op vakantie naar Oostenrijk en moest die pedofiel thuislaten en ze mistte hem enorm. Enter dikke rotkop met mat en vunzige zweetwalm. Die hield toen ook al van monologen. Sterker nog, giet er drank in en ze komen. Gratis. Niet dat ik zat kon worden want dat kon dus niet van 100 Shilling (Oostenrijkse munt, weet niet of de spelling goed is), maar die stroom van woorden die bleef maar komen. Gek genoeg over het feit dat als ik mezelf van kant wilde maken dat ik altijd de pech zou hebben dat ik het zou overleven. En echt, dat talent heb ik. Hoe zot ik het ook maak, ik kom er mee weg. Het had 1 effect, het kind zeek in haar broek van de lach. Niet eens, maar elke avond weer. En dan komen de egoboosters. ‘Ik heb in tijden niet zo gelachen’, ‘Was ik maar vrijgezel’ of zelfs ‘is die dode wasbeer op je hoofd echt?’. She made me feel special. Echt waar. Maar verliefd was ik geloof ik niet echt. Ik bedoel, als je een duitse slet voor je kiezen krijgt die niet van je af kan blijven dan kan een klein blond 14 jarig grietje die zit te zeuren over haar 20 jarige vriend wel inpakken. Niet dat ik iets met Tanja (ik weet haar achternaam, straatnaam en nummer nog, de rest ben ik kwijt) heb gedaan verder. Ik wist toen echt geen weg met vrouwen. Nu nog niet, maar toen had ik helemaal niks door.

Het vermoeden bestaat dat Jantine wel wat in mij heeft gezien. Ik bedoel, bij thuiskomst had ze het te vaak over mij. Ik kreeg een aantal brieven van haar, mooie goedgeschreven brieven met dus ook die Mea Culpa woorden. En ik moet zeggen, het deed me goed iets bij te leren en die woorden hadden zo’n mooie klank. Want iemand voelde zich vervelend omdat ze mij niet eerder had geschreven. En ik miste haar ook wel een beetje. Het was een erg lief ding om te zien. En ze had een bril. Beetje truttig, niet zoals haar zus die wat meer losgeslagen was, maar wel gewoon leuk. En mensen die me kennen weten dat ik brillen bijzonder aantrekkelijk vind. Misschien ligt bij haar de oorzaak.
Ik geloof dat we iets van 6 maanden contact hebben gehad. Daarna trok haar vriend er de plug uit. Ze had het teveel over mij en was iets te positief. En ik heb er geen kloot voor gedaan! Ik maakte haar aan het lachen en that’s it. Echt, ik bedoel, ik was verschrikkelijk onzeker en ik kan zelfs nu niet eens versieren. Ik ben er te verdomde eerlijk voor en ik zeg toch wel het verkeerde, of wacht te lang, of wakker het vuurtje bij de verkeerde aan, of het boeit me geen ruk, of ze zijn compleet gestoord, of ik heb weer teveel meuk op, of ze hebben een vriend of neukpop en het daar te leuk mee, of ze zijn het zelf en projecteren dat op mij, of ze zijn terminaal ziek, of ze zijn bang voor mijn geestelijke gesteldheid (‘Hey, ik ben Deadpool en depressief’, zij: ‘Oh, das wel vervelend’, ik: ‘Nee hoor ik vermaak me er wel mee’
), of hun vrienden raden het ten strengste af, of er is een verre oom die ooit geslagen is door een neef van een vriend van de opa van mijn docent op de lagere school die het niet goed vindt, of ze heeft een nare ex met grotere spieren dan dat ik die heb, of ze heeft een lesbische relatie voor mij gehad, of ze is bi sexueel (haha, word kent die term ook niet, zie je nou wel dat het niet bestaat), of ze is tegen mijn druggebruik, of haat Electric Wizard, of ze is onder een slecht gesternte geboren, of ik hou op met zeuren. You get the idea, ik ben een ramp met vrouwen en versier niet. Kan ik gewoonweg niet. De berg komt maar naar Mozes of niet. Gedoe altijd (dag schat, how’s London? (notice sarcasm)). Punt is gewoon ik heb helemaal niets gedaan. Resultaat was wel dat ze gehoorzaam haar vriend zijn wens uitvoerde. En daarom ben ik dus ook van mening dat vrouwen of mensen onder de 21 geen relaties moeten hebben. First get to know yourself, then ruin somebody else’s life.

Goed, we zijn nu op pagina 3, maar echt lange dingen zijn er niet geweest de laatste tijd en dit is een stukje overcompensatie dus ik stop even over die brief. Van mij voor jou! Punt is gewoon dat ik dus nu gelukkig 1 hele reden heb om mezelf niet van kant te maken. Zonder de vriendschappen en de liefde die ik zo nu en dan teniet te doen hoor. Het zijn die momenten dat ik eenzaam lig weg te kwijnen op een golf van zelfmedelijden en angst die het hem doen. Maar het feit dat ik nooit een brief kan schrijven die en mijn geliefden eer aandoet, en alles zegt wat ik wil zeggen en als belangrijkste mijzelf de credit geeft die ik verdien. Want ik ben een fijn en prettig mens. Onthoud dat mensen. Je weet zelden wat je aan me hebt, maar ik doe niet snel iets uit slechtheid. Integendeel. In 90% van de gevallen heb ik het beste met je voor en in 10% van de gevallen wil ik sex met je (indien je een vrouw bent) of met je vriendin (mannen hebben dat probleem dan weer). Of zoals mijn oma het al zei; ‘Gullie zijt allemaal moeilijke minsen maar me een goed hart’.

Dus ik hoop dat de mensen die geschrokken zijn weer wat geruster zijn.

Jullie allebei.

Yesterday Malcolm in the middle almost saved my life...

2005-12-13T00:00:00.000-08:00

De laatste 2 dagen zijn een hel geweest. Het is dat ik gisteren het hele 6e seizoen van Malcolm in the middle heb kunnen kijken anders had ik mezelf op laten nemen. Dat doe ik nog niet maar ik denk er wel over na. Ik trek het allemaal heel slecht nu. Ik kijk als een gek op tegen kerst en nieuwjaar. Niet dat niemand me dan wil hebben, integendeel, aanbiedingen zat, maar meer omdat ik bang ben dat ik het niet trek. Ik heb teveel moeite met andere mensen en met mezelf.

Het fijne is dat ik mezelf niets aandoe. Het kutte is dat als ik doorflip dat ik andere mensen wel bang maak. Dat is niet de bedoeling. Het gebeurt toch. En de opluchting die ik in eerste instantie voel maakt als snel plaats voor spijt en schaamte. Ik ben niet zover gekomen om op te geven maar ik heb het toch gedaan. Ik zie wel wat er komt maar verwacht niet teveel van me. Ik kan het gewoonweg niet meer. Teveel dingen verloren dit jaar, teveel dingen en mensen verloren in de jaren daarvoor en ik ga alleen nog maar meer verliezen. Nogmaals, ik heb vrede met de mensen die ik begraven heb. Niet met de mensen die nu nog leven. En nee, ik laat me waarschijnlijk alsnog niet opnemen want ik weet wat er dan met me gaat gebeuren. Ik weet in ieder geval dat ik het niet wil.

Oh. En voor het geval dat. Ja, ik wordt depressief als ik verliefd op iemand ben. Dat werd me namelijk voor de voeten geworpen. Dat is dus helaas niet aan de orde nu. Ik vertrouw vrouwen te weinig en ik ben echt nog niet klaar voor gevoelens van die orde. Maar als ik om mensen geef dan geef ik om ze. En als ze niet slim bezig zijn dan wordt ik inderdaad erg moeilijk. Ik heb teveel keren de boel laten schieten en te laat van dingen iets gezegd. Als ik al mijn katten niet buiten durf te laten omdat ik bang ben ze kwijt te raken, hoe erg moet dat wel niet bij mensen zijn. Nogmaals, ik word er soms raar van. Maar verdomme het is niet omdat ik een klootzak ben of wat dan ook. Want als ik dat was dan had ik alles. Klootzakken regeren namelijk de wereld.

Stupid madness song, my house is not even near the middle of the street...

2005-12-04T04:37:00.000-08:00

Mijn huis is een puinhoop. Als je door de kattebak genaamd gang gekomen bent dan wacht je een grote bende. Overal ligt het vol met meuk. En daartussen leven de beesten. Boba en Jango. Die hebben het uitstekend naar de zin want ze spelen met werkelijk alles. De keuken is een grote berg van lege kattevoerzakjes, vieze vaat en lege verpakkingen van magnetron maaltijden. Wel een shitload aan beelden en boeken dus er zijn ook zinnige dingen te vinden.

Dan het inner sanctum. Luie Ikeastoel, tafeltje vol met as en vieze glazen en daarom vaat die zich als een olievlek verspreid door de kamer. En aan de andere kant lege colaflessen. Naast de monitor een televisie waar ik mijn dagelijkse dosis King of Queens en The Nanny. De slaapkamer is een donker hol met een zooi boeken en sinds gisteren een playstation naast de televisie. Heeft me de zaterdag doorgeholpen. Gelukkig wel. En dan de badkamer die een berg tijdschriften, kattenharen en kleren is. Ik heb ook nog een verzamelkamer. Veel actionfigures en andere verzamelobjecten. Met nog meer onafgemaakte zaken. En de zolder? Die is nog erger.

Ik krijg het gewoon niet voor elkaar om de boel schoon en op orde te houden. Misschien ben ik wel te verwend. Trouwens, dat is wel zeker.

Dit huis en ik haten elkaar. En toch zijn we stapelgek op elkaar. Er hebben hier 5 mensen gewoond en ik ben de laatste die er nog is. Drie zijn er dood, en de andere zie ik zelden. Het is hier wel erg veranderd maar het staat nog steeds vol met zaken die gedaan moeten worden en het is nergens te zien dat het mijn smaak is. Okay, de verzameling, dat is mijn smaak. Maar meubels? Al waren het houten kisten dan vond ik het nog best. Vrouwen maken zich druk om dit soort dingen. Ik niet. Mij boeit het allemaal niet. Nooit gedaan ook niet.

Ik kan hier niet weg en ik kan hier niet blijven. Voor mijn sociale leven dat zich hoofdzakelijk in Den Bosch afspeelt is het moordend, maar ik kan nu wel rust nemen als ik dat wil. En ik heb een hoop rust nodig. Ik ben 28 maar voel me 56. Maar daar kan het huis niets aan doen. Het is bedoeld voor een gezin. Dat ben ik niet. Wel een lui mens met apathische fases die te lang duren. En dus heeft het huis groot gelijk dat het me soms me tegen de muren opjaagt. Achter elke hoek zit wel een herinnering. Elk ding heeft wel een verband met een dood of levend persoon. Het schijnt hier zelfs te spoken en het hout kreunt harder dan welke vrouw dan ook die sex met mij heeft gehad. It’s all in the game. Ben ik ziek dan ga ik de straat op. De laatste keren dat mensen hier ziek waren gingen ze dood. Levert steevast problemen op met bazen en andere achterdochtige personen maar who cares. Zij hoeven niet in deze hel te leven. Zij hoeven niet de nachten vol kwade en duistere gedachten te doorstaan. En begrijp me niet verkeerd. Het huis houdt ook echt van me. Biedt me een dak, en soms zet het heel lief in de ochtend de verwarming hoger. En vergis je niet. Hier zijn mensen intens gelukkig geweest. Zo erg zelfs dat die mensen dit niet konden voorstellen.

Ik had het nergens zo lang volgehouden dan hier. Echt niet. Dit is de bunker waar zelden mensen mogen komen. Omdat het van mij is. Hier overleefde ik 3 mensen en mezelf. Hier kwam ik tot de conclusie dat zelfs al wil je heel hard van alles wegrennen en je als je je heel erg verloren en eenzaam voelt het beter is dat zelf op te lossen. Dan kun je dat mensen later onder de neus wrijven. En dat is ook wel weer fijn. Jullie hebben het te druk met jullie relaties en jullie baantjes, ik met mezelf. En net zoals ik waardeloos ben als ik een relatie heb zijn jullie dat ook. Ik neem het je dus niet eens kwalijk. Maar zorg wel dat je weet waar je tekort schiet of schoot. Emotionele chantage noemen ze dat. Van mij voor jou. Nu weet je ook gelijk dat je je daar niet al teveel van moet aantrekken. Voel je maar schuldig over het feit dat je weet dat ik gelijk heb…

Home is where the heart aches...

2005-12-04T04:10:00.000-08:00

Vandaag speel ik een show met mijn oude band New Born Fire. Okay, we hebben een andere drummer, maar voor de rest is het de oude club. Raar gevoel. Dat wel. Ik bedoel dit was mijn kindje. De therapie voor al mijn chaos en mijn manier om genadeloos met mezelf af te rekenen en met mijn exen. Het is hardcore en het gebeurt niet op zo’n jankerige manier dus who cares. Het was te hard voor woorden. Ik bedoel, het gaat echt fucking ver en ik vind het nog te soft. Diep van binnen hou ik echt wel van ze maar het zou wel een stuk makkelijker zijn als ze gewoon dood waren. Je weet wel, teleurstellingen enzo.

Een van de dingen die me verdomd duidelijk werden toen Mieke bij me weg ging is dat ik te erg afhankelijk ben van mensen. Home is not a house, but a person. Sinds de dood van mijn ouders en de rest voel ik me nergens veilig meer als het echt misgaat. En dat is dus nu. Maar het is zo verdomde hard om in een luxe huis, met een shitload aan zinloze luxe dingen op bed te liggen en voor de rest niks te hebben. Vrienden kunnen dat echt niet oplossen op de een of de andere manier. Ik durf zelfs te zeggen helemaal niet. Slechts een selecte groep mensen krijgt het voor elkaar om me dat gevoel van veiligheid te geven. En het zijn allemaal vrouwen. Nu komt de twist. Die zijn ook al niet veilig meer. Mijn vertrouwen in vrouwen heeft een flinke deuk gekregen doordat ik weer in de steek gelaten ben. Okay. I sucked. Echt waar. Ik wist echt niet meer hoe ik het kon oplossen of goedmaken. Gewoon uit elkaar gegroeid en na 2 jaar iemand elke dag bij je gehad te hebben. In het begin werd ik gek van de eenzaamheid, niks ten nadele van de twee goden genaamd Jango en Boba, daarna kwam de fase dat ik het wel fijn vond om alleen te zijn. En die is nu nog wel bezig. Behalve als ik weer eens wegzink in een moeras van niet afgemaakte zaken, onuitgesproken gevoelens en zaken die in potentie veel meer hadden kunnen zijn.

Het zijn er nu teveel. Al zou ik vandaag beginnen aan de eerste dan zou ik in 2007 niet eens in de buurt van af zijn. En ik kan nergens heen. Okay, C heeft wel de invloed dat ik slaafs luister en die dingen uitvoer. Alleen van de drugs blijf ik niet af. Die shit houdt me gek genoeg onder controle. De momenten dat ik wel helder ben en me niet ziek voel zijn heerlijk.

En begrijp me goed. Ik heb het best naar mijn zin. Ik train me kapot en doe de hele dag lekker niets. Fijn is dat als je dat zonder schuldgevoel kunt. Ik dank het aan mijn apathische fases. Het is alleen jammer dat het steeds zo lang duurt. Ik heb alles wat een mens zou willen. En dan in materiele zin. Voor de rest heb ik vrij weinig. Want zelfs de goede vrienden kunnen dit niet meer oplossen. Nooit meer.

C zei dat als ik me in een nieuwe relatie stort dat het dan weer vanzelf zou veranderen. Dat klopt volledig. Nu het probleem. Ik wil geen relatie nu. Het stelt me teveel teleur en mensen falen toch wel in mijn ogen. Zo denk ik er nu over. Niet altijd. Vaker niet. Maar nu wel. Dus fuck you als je je aangesproken voelt. Gefeliciteerd als je dat niet hebt.

En het erge is, ik faal zelf steeds het hardste. Maar ik ben een fijn en prettig mens en ik ben dol op mezelf.

As bitter as it gets...

2005-11-29T12:16:00.000-08:00

De reden dat ik niet bij een zielenknijper loop is heel simpel. Ik zou hem gelijk de oplossing kunnen geven ook. Ik vind mezelf niet zo erg MAAR DE REST VAN DE MENSHEID! En omdat die mij in de nare positie brengen dat ik daarom mijn mens zijn haat lijkt mij een mooie kogel, liefst met mijn naam erop, die mijn schedel sneller penetreert dan ik nodig heb om klaar te komen, de enige oplossing. Verdomd onhandig dat ik lafheid nog harder haat dan mensen. Kijk, deze wereld heeft recht op mijn genen en laten we wel wezen. Ik ben een fijn, prettig en aangenaam mens.

Ik haat die verdomd arrogantie van mensen om mij teleur te stellen en ik haat mijn verdomde arrogantie om te veel van mensen te verwachten. Een positivist wordt nooit aangenaam verrast omdat ie toch het beste verwacht. Ik verwacht verdomd weinig en wordt nog steeds onaangenaam verrast. En ik begin er verdomd moe van te worden. Ik heb een cocooningsessie gepland en het kan best wel eens zo zijn dat die veel eerder begint dan ik zelf verwacht, en ook nog eens veel langer duurt dan ik ooit had durven hopen. Ik hoef niet naar buiten. Ik heb hier alles. De katten en de doden hier stellen zelden teleur dus wat dat betreft ga ik het alleen maar beter krijgen.

En natuurlijk zijn er van die mensen die roepen dat je nooit teveel moet verwachten. Die vind ik nog een slag erger. Deze wereld is geweldig. Jammer van de mensen. Soms heb ik het gevoel dat de aarde een cel is die langzaam aangetast wordt door kanker. Als de mensheid zich ooit uitbreidt dan zullen meerdere cellen vallen en uiteindelijk zal het universum sterven. En vergis je niet, ik vind sommige mensen echt geweldig en zonder mensen had ik geen publiek. Maar fuck it hoeveel kutter wordt de wereld door mensen die toch al van tevoren roepen dat de wereld ziek is. Geef maar weer de schuld aan een ander. Maar ik zit echt niet fout als ik hoop dat er ooit wel een dag gaat komen dat mensen niet meer tegenvallen. Ik heb een rotsvast vertrouwen dat natuurlijk met een staaf dynamiet best te mollen is maar echt opgeven doe ik nooit. Foutje in mijn menselijkheid denk ik.

Ik zou dan ook graag willen weten of er geen behandelmethodes bestaan die dat laatste restje mens uit me weg kunnen vlakken. Natuurlijk werken drugs en mezelf afzonderen uitstekend. Maar afdoende is het niet. Ik haat emoties en alles wat er mee te maken heeft. Ik voel me zelden op mijn gemak bij mensen en mijn vertrouwen heeft dit jaar zo’n rotschop gekregen dat je er eng van wordt. Misschien is het mijn eigen apathie of is het mijn onvermogen me niet druk te maken om dingen. Maar zo ben ik en ik geef niet snel op.

Het zit er verdomd dicht tegenaan.

Sterker nog. Ik ben al begonnen met voorzorgsmaatregelen. En guess what? A lot of people are going to be disappointed. Well fuck you all. You started this shit, now you deal with it.

Ooit zei Tries me dat ze het moeilijk trok dat je bij mijn nooit enige vorm van emotie zag. Ja, een. En die was nog erger dan de rest. Die eeuwige bitterheid die werkelijk alles overheerste. En zij heeft nog geen tiende meegemaakt van de bitterheid die me nu overvalt. And you know what? I couldn’t care less…

Carrie Fisher, yeah, she blows my mind...

2005-11-21T07:51:00.000-08:00

Vraag me niet wat mijn ideale type vrouw is. Ik val niet op uiterlijk maar op een stel sexy hersenen. Maar een vrouw zal toch altijd, naast C, mijn ideale vrouw zijn. Carrie Fisher, oftewel Prinses Leia uit Star Wars. Wat een vrouw was dat zeg. Ze is nu al een heel stuk ouder maar ik beloof je plechtig dat ik haar ter plekke op de bek pak als ik haar ooit tegenkom. Sterker nog, ik riskeer er met liefde een celstraf voor. En dat ze in het echt waarschijnlijk tegenvalt is wel haast zeker. Gelukkig heb ik zelf ook niet veel te bieden…

Overigens voor de leek. Leia is natuurlijk een karakter uit Star Wars. Je weet wel die films die eigenlijk niet zo heel erg goed waren maar die toch een magische uitwerking hebben op nerds groot en klein.

Oh, en die gouden bikini doet me vrij weinig verder, vandaar deze foto...

Sticking my 12" Leia where the sun doesn't shine...

2005-11-21T07:43:00.000-08:00

Ik geloof nog heilig in een verbod op maandagen. Wat een zure klotedagen zijn dat. Daar zit geen mens op te wachten. Dinsdag snap ik nog wel en vanaf woensdag is het goed te doen. Zondag is ook wel klote maar ach, dat is om te ontkateren. Dus die dag heeft ook een mooie functie.

Ik vraag me altijd af waarom ik zo verzot ben op een stuk plastik en waarom ik er zoveel voor betaal. Okay, je hebt weer wel wat als je een vintage carded Boba Fett koopt, wel met kleine deuk, voor 225 euro. En dat is nog een koopje ook. Mijn hele huis staat vol met speelgoed omdat ik altijd al in een speelgoedwinkel heb willen wonen. Heerlijk vond ik dat. Uren lang door de schappen gaan op zoek naar dat ene figuurtje. Maar de rest was ook zo goed. Of het nou om He-Man, Star Wars of de Turtles ging, het boeide me niet. GI Joe vond en vind ik trouwens niks. Ik heb een natuurlijke weerstand tegen het patriottisme van die Amerikanen. Dus ik vond dat altijd lelijk spul. Vooral die balljoints stonden me tegen. Je moet een actionfigure zodanig neer kunnen zetten dat je niet doorhebt dat je een actionfigure hebt staan.

Nou heeft zo’n vintage kaart een probleem. Want je kunt hem natuurlijk niet openmaken. Het waardeverlies zou ondraaglijk zijn. En zo nu en dan ben ik zelfs boos op mezelf dat ik die figs niet op kaart heb laten zitten als kind. Ik bedoel het poppetje wordt er niet anders door als hij nog op kaart zit. Okay, het speelt wat lomper en ze passen niet meer in de voertuigen. Maar die hadden dus ook in de doos moeten blijven. Helaas had ik als kind al iets door wat ik nu pas echt waardeer. De geur van vers plastik, zilt kinderzweet en het heerlijke gevoel om het poppetje vast te houden. Even nog een paar poses geven en dan in de kast zetten en er niet meer naar omkijken. Ik geloof dat heroïne minder verslavend is.

En daar zit je dan midden in de nacht op zaterdag. Een ware overdosis aan nieuwe figuren en magische geuren uit verre landen. Want of je nu wil of niet, ze komen vaak wel uit China of Taiwan waar ze door onderbetaald personeel met weinig lol of plezier in zo’n verpakking gestopt worden. Soms heb je wel het idee dat er een personeelslid met heel veel plezier op een onmogelijke manier ene ijzerdraadje heeft vastgedraaid in de wetenschap dat de uiteindelijke koper hevig vloekend de verpakking en het figuurtje aan gort trekt. Zo sneuvelen er regelmatig kleine onderdelen die op een onnozele en vreemde manier vastzitten. Het mag de pret niet drukken. Zo snel als ik mijn rush te pakken heb zal het mij een zorg zijn.

Het hele ritueel is me zodanig dierbaar dat ik inmiddels aan een beursbudget van minimaal 500 euro zit. En elke keer is dat weer te weinig. Een alcoholist gaat naar de kroeg, een junk naar een duistere steeg, een nymfomane ontloopt mij nog harder en ik kan de Intertoyzen van Nederland afstruinen naar mijn kick. Met veel begrip kijk ik naar de zwervers die langs de winkelroutes hun krantje proberen te slijten. Dat kan best mijn lot wel eens zijn over 20 jaar als ik mijn laatste cent heb uitgegeven aan mijn verslaving. Het is zo’n zonde van je geld maar gelukkig heb ik een excuus. Want het is me toch een partij geld waard! Als ik alles nu zou verkopen dan zou ik rijk zijn. Maar vergeet het maar want verkopen doe je het toch niet en het verzamelt geen geld maar stof. Toch is het heel veel waard! Want sommige dingen hebben vooral in je eigen hoofd die waarde. En buiten dat, eer je het verkocht hebt ben je alweer 3 maanden zonder gas, water en licht verder. Dus het is net niks waard. Behalve die rush en de eventuele emotionele waarde die eraan zit. En die is voor een ander vaak ook nihil.

De kater is er ook een van formaat. Nadat je jezelf op 2000 manieren heb wijsgemaakt dat het wel degelijk de moeite waard was en dat er echt geen andere keuze was komt altijd de klap. Vijfhonderd euro over het budget heenzitten is echt geen uitzondering. En de rekeningen die op de deurmat je vriendelijk toezingen worden er echt niet lager op. Buiten dat is het nooit genoeg. Er is altijd meer. Ik heb de Boba Fett gekocht omdat ik zeker wist dat ik er anders spijt van zou krijgen. Dus wat doe je dan? Je koopt ook nog gewoon de andere drie figuurtjes die bij een scène van ongeveer 3 minuten horen. Want dat zou geweldig aan de muur staan. Ik heb dat nu wel compleet en hoef niet meer op zoek naar een nieuw exemplaar. Of misschien een figuurtje op kaart dat er net iets beter is en relatief goedkoop is. Een ander leeft er een week van, ik hang het aan de muur. Buiten dat wordt overbevolking een van de grootste problemen van onze toekomst. Mij kunnen ze in ieder geval niet de schuld daarvoor in de schoenen schuiven. Maar ik geloof wel dat ik een half Afrikaans land een jaar van voedsel had kunnen voorzien van het geld wat ik in mijn hobby’s heb gestoken.

Ben ik even blij dat ik mijn hart twee en een half jaar terug heb laten amputeren om aan mijn toenmalige geliefde te geven. Ik heb het nog niet op ebay zien staan dus volgens mij heeft ze het nog. Ach, en veel waarde zal het wel niet meer voor haar hebben. Maakt niet uit, toen ze hem kreeg was het al niet meer in mint condition. Dus zoveel verzamelwaarde had het toch al niet meer…

What did I do to deserve this...

2005-11-21T06:33:00.000-08:00

Gewoon zo van Asice geplukt, inclusief spelvouten. Als volleerde narcist is het altijd heerlijk om te oogsten. En dat met andermans veren…

Noot:
‘- De Sheer Terror set was geniaal!!!!’

El Carajo:
‘Deadpool met de mannen van BDW en BCH, geniaal gebral van de man. Jammer dat de set zo kort was.’

Kaasmeisje:
‘+ De Sheer Terror set - ge-wel-dig, ogen dicht & ik waande me bij de reunieshow van vorig jaar in NY - well done, P.!’

xRockerx
‘sheer terror...kankerruige set...ferdy zette me echt ff een supergoede strot op...zowel de cleane stukken als de burly stem...supergoed!’

LaRazza
‘- tech 9 en sheer terror konden mij boeien.’

Maurice
‘sheer Terror - Ferdy's avondje en het liep volgens mij behoorlijk lekker, wel miste ik het nr "College Boy". Of heb ik die gemist?’

Dennuz – de blik - 666
‘+ sheer terror en earth crisis, zeker voor herhaling vatbaar’

Sadako
‘Sheer Terror: ken het eigenlijk nauwelijks, heb jaren geleden eens besloten dat ik het geen leuke band vond en daarna eigenlijk nooit meer geprobeerd er naar te luisteren. Ik kan daarom ook niet zeggen of ze het goed deden ofzo, maar vond het in ieder geval wel leuk klinken en cool gebracht.’

Ilja – sweatmaster – Roosendaal
‘Daarna die vage lange pauze-ik had wel honger,maar van die patjakkers daarboven hoefde ik geen eten,dus gewacht op Sheer Terror:Godver wat was dat ruig!! zwaar,zompig,Dhr Deadpool in z'n element!! mijn complimenten want dit beukte!!!Leuk om Boogaard weer es te zien spelen,ik heb er van genoten..Ik zeg:IFTK 11!!!!!!!!! ’

Punkrockacedemyfightsong:
‘Sheer Terror - ik ben nooit echt fan geweest en ben dat na gisteren nogsteeds niet. uitvoering was wel goed maar t raakte me niet echt...’

Cille – SUPERVROUW – alex
+ ferdy+ sheer terror door ferdy en consorten+ de ferdyflyer!’

Kareltje:
‘-deadpool op het podium was zeker de moeite waard zeg, hehe verder coole set, veel te kort, maar dat waren eigenlijk alle sets zo'n beetje’

Joyce
‘Deadpool..Gaaf Ferdy kan het echt wel...en de speeches (en ook hoe hij bruut afgekapt werd)...’

Riekus
‘Sheer Terror: niet veel van meegekregen IVM voorbereidingen. Wat ik hoorde klonk goed: strak, bruut, goede strot. Ik kon alleen weinig met het lange geouwehoer tussendoor. Misschien insiders-humor ofzo.. niet aan mij besteed’

Marius:
‘Sheer terror - niet onaardig! ik kon alleen ook niet veel met de humor van onze eigen deadpool’

Sander@dynamo
‘+ sheer terror, goed gedaan’

Hannes:
‘Sheer Terror: gelachen, wat een speaches. Jammer dat het zo kort was.’

Eefje
‘echt een topdag, ik dacht echt dat er geen kut aan zou zijn, maar echt.. geweldig.. hoogtepunt van de dag vond ik toch wel deadpool, de polonaise(s), johnny went to war, en supergezellige mensen..’

Ad:
‘ST- wel leuk om te zien en ik dacht dat et wel aardig goed was uitgevoerd allemaal, alleen heb ik er verders wienig mee.’

Daniel Chaos:
‘Sheer Terror: vetter dan ik verwacht had! Korte maar zeer amusante set.’

Rowald:
‘Ferdy en co: sheer terror: megacool, had speciaal mijn xxxl for the fame hoody ff aangetrokken om nog meer emotioneel meegesleurd te worden in de 'ultieme hardcore feel' van ferdy 'n co. was niet teleurgesteld.’

Ilja:
‘Sheer Terror - buiten het feit dat ik deze band niet ken, kon ik persoonlijk ook niet veel met de humor van de frontman. Ben lekker even wat gaan eten.’

Rage! Anguish! Pain! Happy!

2005-11-14T11:34:00.000-08:00

Angst, woede en pijn. Of zoiets. Ik snap er geen fuck meer van en ben grondig de weg kwijt. Oftewel de gebruikelijke maandag. Al is er nu een verschil. De nieuwe Coheed and Cambria gedownload en ik kan niet anders dan dolblij me verbazen dat deze mierzoete, tenenkrommend, lievige emo flikkerherrie me te geniaal voor woorden in de oren klinkt. Ik voel me vandaag de grootste nerd ooit maar wat een plaat is dit zeg. Ik ben nog warm van het heerlijke gezelschap van gisteren. C kwam bij me ontkateren en ontdekte dat ik spieren had gekregen. En de lievige opmerkingen erover drongen vandaag pas goed door. Wat een schat is het toch. En wat heerlijk om me met haar hondsberoerd te voelen. Voor het eerst sinds 5 jaar heb ik maar een arm om haar heen gelegt en zachtjes een zoen gegeven op haar haar. Weer die magische glimlach, weer dat heerlijke loopje en mijn dag was weer goed. Misschien dat deze plaat daarom zo heerlijk klinkt. Ik zou het echt niet weten. Maar ik ben wel eens stuk blijer dan ik had verwacht. Ik heb weer wat hoop voor de toekomst.

Zeker als je weet dat er hele slimme meiden van 17 schijnen te zijn.

Zeker als je weet dat er projecten rondlopen op de wereld die je aan het lachen maken.

Zeker als je weet dat er bands als de Suplecs, Coheed and Cambria en Electric Wizard zijn.

En dus krijg je als bonus een enorm slechte review van het meesterlijke Dopethrone van Electric Wizard voor je kiezen. Woorden schieten tekort bij die plaat. Maar can’t blame a man for trying. Onderaan kun je een link met een mp3 vinden. Maar ik raad je aan gewoon die plaat te kopen en te beluisteren. Misschien vind je het helemaal niks. Sterker nog, die kans is groot. Maar je hebt wel nu een handleiding en een stukje leidraad erbij. En dat kan je alsnog een kant van dit meesterwerk laten zien die je misschien wat leert. Kunst of muziek hoeven niet altijd prettig aan te voelen. Je hoeft het niet eens mooi te vinden. Als er maar een gevoel bij zit. Ik ben wel wild van deze plaat, maar ik ben dan ook gewoonweg geweldig (nietszeggend).

Maar wat is Dopethrone dan eigenlijk dus?

Dat is een meesterwerk en het definitieve antwoord op alle middelmatige en slechte muziek. Die plaat is zodanig zwaar en alles verpletterend dat je er eng van wordt. De enige plaat die wat mij betreft de titel monument meekrijgt. En voor mij persoonlijk het bewijs dat er een God is. Want als er wondertjes zoals deze plaat zijn...De inleidende sample waarschuwt de luisteraar netjes. 'When you get into one of these groups, there is only a couple of ways you can get out. ‘One is death, the other is mental institution'. Nog nooit hebben drama, haat, angst, ongenoegen en intensiteit zo'n troostende maar verontrustende vorm gekend als deze meesterlijke nummers. Vanaf de opener wordt je opgeslokt in een bizarre wereld die zowel aan oude Hammerhorrorfilms refereert als aan Conan. Als een bezwerende en inleidende chant heet de opener 'Vinum Sabbathi' je welkom in deze donkere wereld. Het maakt de weg vrij voor het fenomenale 'Funeralopolis'. Een song die met een geruststellende riff je op adem laat komen om vervolgens weggespoeld te worden door een sonische tsunami. Als een warme deken omhelzen de diepe bastonen je en je weet dat er geen weg meer terug is. De vervormde vocalen van Jus Oborn schreeuwen je toe dat je gedoemd bent en dat weldra alles kapot zal gaan. Beelden van verbrandde steden teisteren je geestesoog en je hoort de mensen gillen in paniek en je weet dat het goed is. Net als je bijgekomen bent van al dit geweld ontdek je dat het nog erger kan. 'Weird Tales i:Electric Frost ii:Golgotha iii:Altar of Melektaus' is een drieluik dat op een uitermate lompe manier je gehoorschelpen binnenwalst en je te kennen geeft dat je blij mag zijn dat je met je mortale oortjes mag luisteren naar dit epos. Tekstueel wordt er gerefereerd aan Weird tales, een blad wat legendarisch is geworden om zijn horror, sci fi en sword and sorcery verhalen. De sfeer die de band weet op te roepen zou een muzikale omzetting kunnen zijn van HP Lovecraft zijn werk. Niemand wist beter het gevoel van nietigheid op te roepen dan die man. Als je zijn verhalen las voelde je je als een drenkeling op een eiland dat zich in een gigantische zee met monsters lag. De laatste paar minuten bestaan uit een feedback die je nog verder een gevoel van verlorenheid inprent.Je geest krijgt een paar seconden rust en de diepste en zwaarste riff allertijden walst je omver. Deze riff voelt zo gigantisch groots aan dat je je omringt voelt door de ijsgiganten die Conan in zijn jonge jaren versloeg. Het nummer eert deze Cimmeriaanse held met de titel ' Barbarian'. Dit enorm woeste en onstuimige nummer wordt opgevolgd door 'I witchfinder'. We horen een sample uit een antieke horrorfilm maar weten gelijk dat we van locatie en tijd zijn veranderd. We zitten weer in Engeland waar de jacht op heksen geopend is. Dit wordt op een iets subtielere manier gebracht dan de voorgaande klanktapijten. De aandacht wordt getrokken door een hevig uitwaaierende solo die de waanzin van de witchfinder zelf in beeld brengt. En zo krijgt het kwaad het gezicht der waanzin mee. Een korte pauze is nodig en ' The Hills Have Eyes' biedt je de kans om op adem te komen. De reis was lang en vermoeiend maar het hoogtepunt moet nog komen. 'We Hate You' is vanaf de eerste seconde de definitie van haat en onvrede met de wereld. Nog nooit was de woede en de onmacht zo tastbaar. En de haat die achterblijft is nog nooit zo krachtig geweest als met deze riffs. De snerpende en wanhopige stem van de zanger laat niet alleen horen hoe slecht het met hem gaat maar ook hoe krachtig hij zijn vijanden de dood injaagt met deze ode aan de haat. Als laatste laten de grootmeesters van deze zwarte mis zien wie er de macht hadden. De drie tovenaars van de doem. En ze zitten lachend vanaf hun troon te genieten van de verwoesting en ellende die ze achterlieten. Ook hier krijgen we een stroperige aan Black Sabbath refererende riff te horen die ontaard in een totale chaos. De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn... Crisis wat schiet ik nog steeds tekort. Die plaat is zo geniaal goed en tien keer beter dan deze lamme omschrijving...

Let op! De mp3 op de eerste pagina is niet al te best, en het is slechts de intro van de plaat. En wat samples. Behandel de plaat als een film en begin bij het begin en luister hem helemaal af. Dan snap je hem beter.

http://www.stonerrock.com/jukebox/Electric_Wizard-Vinum_Sabbathi.mp3
http://www.riseaboverecords.com/index2.html

Communication breakdown.

2005-11-10T12:43:00.000-08:00

Hoe vervelend zijn trouwens die reclames die als reacties opduiken op deze blog. Ik weet dat die shit getriggerd wordt door een bepaald woord. Maar hoe dom ben je als je denkt dat een berg gezever van de zoveelste loser uit Nederland hun nieuwe klanten oplevert voor hun stupide kutbedrijfje?

The dead don't disappoint me as much as the living tend to do...

2005-11-10T12:37:00.000-08:00

Ik las pas een artikel over een psycholoog die opmerkte dat veel mensen de oorzaak van psychische ziektes bij zichzelf zochten. Ik ben ziek omdat ik tekort schiet. Terwijl hij daar niet zo in geloofde. Nou las ik dat stuk om 4 uur ‘s nachts toen ik terug kwam van die gruwelavond uit de W2, dus het kan ook zijn dat hij vertelde dat mensen die vroeger de Teletubbies keken potentiële junks zijn. Either way, ik was het met hem eens.

Ik word er niet goed van. Zo snel als je verteld wat je meegemaakt hebt dan vertellen mensen dat het logisch is dat je 3 jaar lang geen kloot uit gevoerd hebt en dat het een mooie tijd was om dingen te verwerken. Laat ik je dit vertellen, ik heb niks verwerkt. Ik heb een verdomd goede tijd gehad en me aan gepast aan mijn situatie. Dat is wat ik doe. Mezelf net zo lang aanpassen tot ik dood ga. Of ik nou wil of niet.

Wat valt er te verwerken aan mensen die dood gaan? Dat je ze mist? Natuurlijk doe je dat. Dat je wilde dat het anders was? Zekers. Dat je het een plaats moet geven? Die is er allang. Maar dat neemt echt niet het gevoel van eeuwige onveiligheid weg. Dat gebeurt zo nu en dan, en bij mij ligt dat bij mensen die ik volledig vertrouw. En die zijn zodanig zeldzaam dat er voor mij niets te verwerken valt. Ik pas me steeds aan tot dat ik weer iemand tegenkom waarbij ik weer even veilig ben. En als die de benen weer eens neemt dan pas ik me weer aan. Maar verwerken? Dat gaat vanzelf. Er komt vanzelf weer een golf nieuwe shit om de oude pijn weg te vagen.

De mensen die ik achter me gelaten heb daar was ik naar een dag al overheen. Raar maar waar. Ik heb van ze gehouden, heb een goede tijd met ze gehad en we zijn in goede vrede uit elkaar gegaan. En ik hoop dat ze nu de rust hebben die ze verdiend hebben. Meer is er niet. Ze stellen me nooit meer teleur, ik weet van mezelf hoe het zat en het boeit me geen ruk wat een ander ervan denkt. En daar zit dan weer het probleem. Want je wordt kotsziek van het gegeven dat je opeens zielig of anders bent. Als of ik geen klootzak was voordat er mensen in mijn omgeving doodgingen? Integendeel. En ik zal het je nog sterker vertellen. Ik mis die klootzak. Want die had wel een eind gemaakt aan dat gezever van mensen achter mijn rug om. Of zelfs in mijn gezicht. Veel goedbedoelde raad die ik allang ken. Ik zou het zelf nu ook zeggen tegen mensen. Als zoveel mensen hetzelfde zeggen zal het wel kloppen. En daarom knik ik nu beleefd in plaats van ze hard uit te lachen.

You know what? Ik heb nog steeds het gevoel dat ik geen kloot heb meegemaakt. Ik heb een geweldige jeugd gehad en ben een verwend kreng. Mensen die misbruikt of mishandeld zijn, daar heb ik respect voor. Die gaan door terwijl soms niet eens hun eigen bed meer veilig is. En ik zeg respect en geen medelijden. Want dat zou echt misplaatst zijn. Ik weet namelijk niet hoe het voelt om zo door het leven te moeten. En wel hoe het voelt om mij te zijn. And let me tell you, it’s great! It’s good to be me.

A lot of dead people. Ben ik helemaal met je eens. Maar wel geweldige mensen waar ik een goede band mee had en die ik tenminste gekend heb. En dat is me 1000 keer meer waard dan dat ik ze helemaal niet in mijn leven had gehad. Sterker nog, ik zou ze beledigen als ik wel over ze heen zou zijn. Want guess what? Dat kom je dus nooit. Thank God for that. It just means that you really loved them back in the days and love them now.

So there you have it. The secret to my success…

So happy being miserable...

2005-10-31T15:09:00.000-08:00

Maandag zal ooit mijn dood zijn. Geweldig weekend gehad, vol drama, berendansjes en leuke tienerkutjes. Vermoeiende materie maar het deed mijn ego redelijk goed en voor het eerst sinds tijden waren de dagen te kort in plaats van te lang. Maar nu ben ik al vanaf half tien volledig van de wereld en haat ik mensen zodanig erg dat ik niet eens naar buiten wil. Mensen stellen zo verdomd hard teleur en ik geloof niet dat ze ooit van plan zijn om daarmee te stoppen. Het besef dat ik zelf beschadigt ben boeit me niet zoveel. Het besef dat de rest dat dan ook wel zou zijn is moordend. En op de een of de andere manier is dat op maandagochtend honderd keer zo erg als de rest van de week.

En morgen of zelfs vanavond zal dat allemaal wel weer weg zijn, maar ik wordt er zo moe van. Ik heb wel eens de diepe wens dat ze me kunstmatig in coma zouden brengen en dat ze me pas weer waker maken als alles weer goed is. Gewoon wakker worden, liefhebbende vrouw naast mijn bed die qua genialiteit mij overtreft, de wetenschap dat mijn huis geen bende meer is en een goede baan die lekker verdiend. Het schijnt dat je daar allemaal aan moet werken, dus zo’n coma is geen optie. Maar wat zou ik hem graag ondergaan. Ik vind wel dat we dat recht ook hebben. Wie had er vroeger niet de illusie dat je naar school ging voor later en dat later volwassen zijn betekende en dat je dan een zinnig en slim leven zou leiden. Zo’n leven waarin je zou weten waarmee je bezig was. Ik ben nu 28 en weet nog steeds niet wat ik wil. En ik denk dat ik me op mijn 93e nog steeds afvraag wat ik later wil worden.

Ik wil op mijn 40e op een veranda in Ier of Schotland whiskey drinken en een dikke cubaan roken. En al moet ik iedereen ervoor omleggen, het zal me lukken. Met piepende oren daar de stilte ondergaan. Want sinds ik dit jaar Tinnitus bij mezelf ontdekte zal er stilte wel niet meer inzitten. Het boeit me geloof ik niet zoveel want ik heb wel 3 levens achter mijn rug. Althans zo voel ik me. En ik heb nog steeds geen fuck meegemaakt en als ik verliefd wordt dan word ik ziek en is er geen viool op de achtergrond te bekennen. Ik haat het echt. En daarom ga ik de komende tijd de hopeloze romanticus uithangen en genieten van mijn depressie.

Want ik vind het me een partij leuk en aangenaam om mijn dagen met een kutgevoel door te brengen. Ik ben weer creatief, ik maak weer dingen mee en ik heb een bepaalde rust in me die alleen door drugs veroorzaakt kan worden. Ik ben een ongelukkig gelukkig mens. Geen mens zou met me willen ruilen. Zelfs ik niet.

I will never fuck Jessica Biel. And still you ask why I am depressed?

2005-10-29T06:07:00.000-07:00

Vergis je niet, ik heb nog steeds een writers block, en voel me best okay, maar ben wel grondig de weg kwijt. Ik weet al een paar dagen mijn naam niet meer en vraag me af waar alle tijd is gebleven. Want dat staat wel vast. De dagen zijn nu weer tekort en kom niet toe aan wat ik wel wil doen. En voor de rest heb ik geen energie. Ik wil zo graag mijn nieuwe TPB van Conan lezen, er ligt nog een Batman TPB op me te wachten en ik ben druk bezig KOTOR II te spelen. Alleen ik heb geen kracht in mijn lijf.

Maar ik mag deze blog gewoonweg niet dood laten bloeden. Ik heb al weer 2 verhalen in mijn hoofd zitten en die braak ik binnenkort wel weer uit. So stay tuned. Ik beloof je minimaal 1 keer per week een verhaal te posten en misschien dat er nu wel weer een hele stroom aan verhalen komt. Want elke keer als ik iets zeg wordt het toch anders. Zeg ik een vrouw leuk te vinden dan blijkt het een week later een ordinair gleufdier te zijn die syfilis zou moeten krijgen. Zeg ik vandaag depressief te zijn dan ben ik een minuut later manisch. Dus als ik nu zeg dat de titel van dit stuk hopelijk ook anders gaat zijn dan is dat niet zo. Dus dat hoop ik dus niet. Jullie weten wel beter. Die neuk ik dus echt nooit.

Maybe in a next life...

2005-10-29T05:52:00.000-07:00

Soms mag je het best over de levenden hebben. Want met al mijn geklaag over dode mensen moet je niet vergeten dat ik eerder dankbaar dan toornig ben over degenen die allang dood en begraven zijn, en in sommige gevallen gecremeerd. Ik heb ze nog mee kunnen maken en ik heb steeds in goede vrede afscheid genomen. Al was dat bij mijn vader dan anders maar dat reserveer ik voor mijn stukje over de staat van de medische kwakzalverij hier in Nederland.

Toen ik voor het eerst op de HEAO aankwam was ik een lust voor oog, oor en neus. Sik van 10 centimeter, een leren jack wat kon praten en leefde aan en zodanig recalcitrant dat iedereen die toen een hekel aan me had er echt alle reden toe kreeg. En daar zat je dan. In een klaslokaal met welgeteld 1 iemand die je kende. Dus dan maar aan die tafel gaan zitten. Sherita zat naast me en bij ons kwamen Jan, een mooie Turkse dame, Najat, een schattige en vlotte Marokkaanse en de Surinaamse engel waar ik het vandaag over ga hebben. Want ze was echt een plaatje. Ze had toen nog een klein truttig staartje in, een mooie volle voorgevel en oogjes die altijd plezier uitstraalden, op het ondeugende af. Ze bleek een geniaal gevoel voor humor te hebben en we konden het dus al snel goed vinden. Die hele club eigenlijk wel. Ik ben ongelofelijk dankbaar voor die tijd want het gaf me de kans om veel over andere culturen te leren en dat vanuit een vrouwelijk perspectief. Of ik nu wilde of niet, ik leerde meer eigenlijk van hen dan de vakken die ik voor mijn kiezen kreeg.

Vooral wiskunde was een drama. Voor mij dan want Maureen snapte alles meteen. Dat mens is geniaal. Deed nergens moeite voor en toch alles snappen. Nou word ik niet snel hitsig van een lichaam maar een sexy stel hersenen jaagt me tegen het dak aan van de geilheid. Het wordt helemaal erg als ik me enorm dom voel bij een vrouw omdat ze stomweg te geniaal is. En laat ik daar nu als knaap naast zo’n stukje genialiteit zitten. Als ik me op mijn gemak voel bij je dan zeik ik je af en ken ik vrij weinig grenzen. En Maureen, ik weet niet wat het was, maar ik had opeens het lef om voor het eerst in mijn leven een voorstel te doen wat ik anders nooit had gedurfd. Toen ik haar zei dat ik geen kloot van wiskunde begreep wees ze me erop hoe simpel het allemaal was. ‘Mooi, dan kun jij mij dat binnenkort uitleggen, daarna gaan we naar de kroeg en vervolgens gaan we ons gigantisch tekeer in een hotelkamer’. Wink wink, nudge nudge. Voordat ik over de schok heen was dat ik dat had durven zeggen zei ze lachend dat dat goed was. En weer die fonkeling in die oogjes.

En daar zit je dan. Je weet niet eens hoe dat je zoiets zou moeten aanpakken. Ik had nog nooit überhaupt iets met een vrouw uitgespookt en dan krijg je dit. Meen je dat? Ja, ze meende het. Echt waar? Ja echt waar. Okay. Het heeft me welgeteld 6 maanden gekost om nog een keer te vragen of ze het echt meende. Ik begreep er geen snars van. Zij met mij en dan zo van… Nah dat meende ze niet. Tot op de dag van vandaag hebben we dat dan ook absoluut niet gedaan. En het boeit me niet zoveel. Haar redenen waren wel duidelijk om het niet te doen, zij was nog braver dan dat ik was en ik weet wel zeker dat het een geintje was. Ik voel me daar wel prettig bij. Ik geloof dat Erykah Badu een liedje heeft over iemand die je tegenkomt en waarvan je zeker weet dat dat de liefde is van een volgend leven. Alles is er om het hier perfect te maken maar het zit er gewoonweg niet in. Althans op dit moment. Maureen is er zo een voor mij, en ik heb niet de illusie dat dat wederzijds is maar ook dat boeit niet zo heel erg. En of dat lied nou bestaat of niet, de gedachte vind ik wel okay.

Om de zoveel tijd hebben we contact, ze is een ster in de telefoon niet opnemen, maar wat een magisch wezen is dit. De laatste keer dat ik haar zag schopte ze mijn hele staat van stabiliteit weer omver door weer een stuk anders te zijn dan vroeger. Wilder, en toch nog steeds dat engelachtige bij zich hebben. Vreemde zaak. Maar zonder de opmerking dat ik niet zo’n zelfmedelijden moest hebben was ik nu echt een jankende teef geweest. In onze tak van de familie willen we ons nog wel eens het slachtoffer voelen van de rest van de wereld. En dan zegt zij gewoon dat dat niet mag. Er zijn een paar mensen waar ik naar luister. Maureen is er een van. Genialiteit kent geen tijd zullen we maar zeggen.

Ik heb een beeldje van Leblon Delliene, een Frans beeldenmaak bedrijfje waarvoor ik zo nu en dan vertegenwoordiger speel op mijn werk, heeft een beeld uitgebracht van een film. Ik geloof dat de hoofdpersoon Kirikou heet, een klein negerjongetje dat tegenover een gigantische, kwaad kijkende negerin met rode ogen. Een enorm statige en waardige negerin. En ze doet me altijd aan Maureen denken. Al zit daar een stuk minder kwaad in en lacht ze altijd op een onbetaalbare gulle manier, maar toch moet ik aan haar denken. En natuurlijk het BH bandje dat ik regelmatig draag. Van haar. Omdat ik toen ik haar ontmoette veel simpele armbandjes droeg om mijn horloge op zijn plaats te houden. Levert altijd leuke gesprekken op. En ik ben nu eenmaal een sentimentele klootzak.

Als ik nu tegenwoordig een mooie donkere dame zie lopen is dat een Maureentje. Gewoon omdat ik weet dat ze maar daarom zal uitlachen en misschien wel een mep verkoopt. Want ze mept me nu eenmaal graag. En alleen bij haar ben ik het gewillige slachtoffer. Ze is weer aan de vent en zal toch tot na mijn dood moeten wachten voordat ik kan scoren. Boeien, ze is het wachten wel waard geloof ik.

En zo zie je maar weer. Zelfs Deadpool kent levende mensen! Want ondanks mijn lyrische uitspraken is en blijft ze gewoon een mens. En dat is wel het fijne aan haar.

Wezentje

2005-10-20T14:47:00.000-07:00

Oh well. Niet dat de writers block echt over is maar ik zat ook een beetje op dit stuk te broeden. Moeilijke materie in ieder geval. Punt is dat ik met mijn stiefmoeder een haat / liefde verhouding had. We waren allebei te eigenwijs om in een huis te wonen en sommige denkbeelden van haar stonden me echt tegen. Maar goed, niets dan goeds over de doden en ik moet zeggen dat mijn laatste paar maanden met haar me best dierbaar zijn. Ik vind het nog te moeilijk om over mijn moeder te schrijven. Dat is al zo godvergeten lang geleden dat ik elke keer weer schrik als ik de jaren tel.

Maar goed, Wezentje, zoals ik haar zal noemde in mijn hoofd heette gewoon Ineke. Eerst wat uitleg. Ze kreeg een jaar voor haar dood het bericht dat ze borstkanker had. Dat was erfelijk, want haar moeder had het ook gehad. In die tijd sneden ze het aangetaste vlees nog bijna van het bot af dus je kunt je voorstellen dat mijn stiefmoeder niet al te gelukkig was toen ze dat nieuws kreeg. De borstbesparende operatie die ze kreeg was niet afdoende om de kanker uit haar lijf te krijgen. Wel leverde het best leuke grappen op die ik je maar zal besparen, maar mijn vader en zij hadden er op een ‘laten we er maar het beste van maken’ manier lol mee. Enorm schattig. Het probleem was echter dat de longen ook aangetast bleken te zijn. Dus dat betekent weer elke week naar het ziekenhuis voor test in eerste instantie, later voor de chemo en bestralingen. Die ellende sloopt je dus echt. Van de chemo wordt je doodziek en kaal, en van de bestralingen schijnbaar erg moe.

Hoewel de behandeling aan leek te slaan sloeg het over naar de hersenen. En dat was het begin van het einde.

Moet je je voorstellen, een vrouw van 40 die binnen 3 maanden aftakelt tot een wezentje dat reageert op allerlei impulsen maar steeds minder controle krijgt over de dingen die ze doet. Nu weet je gelijk waarom ik haar zo noemde. Want het werd een aandoenlijk wezentje. Mijn vader klaagde al een tijdje over haar vreemde buien en het feit dat ze hele nachten op was. In het begin geloofden we hem niet zo heel erg, ze had wel vaker vreemde dingen zoals iedereen die heeft, maar toen ze op eens al stappend als een driejarig kind naast zijn bed stond en de deur toevallig niet dicht was werd het me duidelijk dat hij wel gelijk had. Schijnbaar stuurden de hersenen wel signalen naar haar benen maar was dit niet in samenspraak met de hersenen. Althans, dat vermoeden we. Het zou kunnen dat ze iets heel belangrijks wilde doen, haar lichaam automatisch aan het werk begon, en de hersenen gelijk vergaten wat ze wilde doen. Maar het stappen, ritmisch van de ene voet op de andere gaan staan ging wel degelijk door.

Omdat ik had besloten om thuis te helpen in plaats van te werken heb ik heel wat uurtjes met haar doorgebracht. Een van de momenten die me bij gebleven is gebeurde op een doordeweekse middag. We zaten gezellig discovery channel te kijken over karpers die tegen de stroom omhoog een waterval insprongen om te gaan paren. ‘Vis, springen’. Je leerde al snel zinnen in te vullen maar ze vond het een geweldig mooi gezicht om de vissen zo fanatiek te zien springen. En gelijk had ze. Ik vond dat ook een machtig gezicht. Het was buitengewoon schattig om te zien dat ze zo nu en dan wel enorm van dingen kon genieten. Ik had haar in heldere staat al een keer gevraagd of ze bang was voor de dood en dat was ze niet zo zeer. Je kunt het Christelijke geloof nog zo verfoeien, maar ik ben soms jaloers op de mensen met een rotsvast vertrouwen in God. Nou geloof ik zelf ook wel maar niet zo. Punt is dat ze soms vrede had met alles en meer vreesde voor haar dochtertje. Maar die middag merkte ik dat het gewoon even goed was. Een van de rituelen die we hadden was het eten van Joekels. Lekkere vruchtenijsjes van Caravan cevitan (hoe heet dat kutmerk, want de ijsjes zijn niet meer te vinden dus reclame maken wil ik niet eens, maar je weet nu wel welk merk ik bedoel) in stukjes karton met een vrij rare vorm. Omdat eten niet zo makkelijk meer ging en drinken ook niet waren de Joekels een uitkomst. Wat keukenpapier erbij en Wezentje was rijker dan Bil Gates.

Later begon het stap ritueel ook overdag te gebeuren en vooral aan de eettafel. Zorgzaam als ze was wilde ze van alles gaan halen om het ons naar de zin te maken. Door de borstbesparende operatie kon ze haar armen niet meer goed gebruiken omdat de zenuwen onder haar armen doorgesneden waren. Of zoiets. Ik ben geen dokter, maar zo zat het volgens haar. En bij haar volle verstand vond ze dit al verschrikkelijk, dus hoe zou het in deze staat zijn aangekomen? Op zaterdag kwam grootmoeder, de moeder van mijn vader heet zo sinds mijn moeders dood, altijd friet eten, een vast ritueel sinds het overlijden van mijn grootvader. Daar genoot mijn grootmoeder nu eenmaal enorm van. En trouwens, wij ook wel, niet altijd want er was altijd wel iemand op het oorlogspad, maar bijna altijd was het erg leuk. En die avond werd het stappen echt te erg. Toen we voor de honderdste keer hadden gezegd ‘nee Ineke, doen wij wel’, konden we er zelf een beetje om lachen. Ineke keek zoals Ozzy dat hele dagen doet en glimlachte vrolijk mee. Het was ook wel grappig soms.

Eigenlijk verdienden we een pak slaag, mijn vader en ik wilden zo min mogelijk hulp van anderen hebben, al kregen we wel een huishoudelijke hulp die kwam schoonmaken, dat kan ik nu nog steeds niet. Maar voor de rest riemden we het zelf met haar dochter. We waren een vast en hecht team dat zo nu en dan aangevuld werd. In die tijd kregen mijn stiefzusje en ik ook een betere en zelfs goede band. Ze had de leeftijd voor tieten, maar daar lag het niet zozeer aan. We hadden het gewoon gezellig en lachten heel wat af. En elke avond trouw Buffy kijken onder luid commentaar van mijn vader die niet begreep hoe we naar die verschrikkingen konden kijken. Zelfs na de dood van haar moeder dood keken we trouw elke avond.

De laatste dagen van wezentje waren een ramp. Ze kon bijna niets meer en door haar ogen zag je gewoon nog steeds die gezonde vrouw gevangen in een doodziek lichaam. Soms hadden we het idee dat ze gewoon alles nog oppikte maar haar lichaam gewoonweg niet meer kon bewegen op de signalen die ze kreeg. Er is me later verteld dat ze bij mij meer reacties gaf dan bijvoorbeeld bij mijn vader maar dat kan ik je echt niet met zekerheid zeggen. De Joekels hadden ons samengebracht op een wel heel vreemde wijze schijnbaar. Een dag voordat ze stierf heb ik de deur op slot gedaan en ben ik schuin, op mijn buik, bij haar gaan liggen en heb ik haar hand vastgepakt. ‘Ik weet dat we niet altijd de beste maatjes zijn geweest, maar we hebben ons best gedaan en je hebt goed voor ons gezorgd, en nu zorgen wij voor je dochter’. De rest ben ik vergeten, en ik weet echt niet meer of het nou echt zo was of niet maar het leek alsof er een traan over haar wang rolde. Zal wel mijn verbeelding zijn geweest, en echt teveel eer, maar je moet er iets van maken.

Een dag later stierf ze.

Negen jaar eerder hadden we een gesprek. Ik ging weg en zei dank je wel. Ze was verbaasd. Waarom zei ik dat nou opeens? Moest dat van mijn vader? Niet zozeer. Maar ik vond het wel op zijn plaats. En vervolgens mijn meest domme hoezo ertegenaan. ‘Nou ik heb wel eens het gevoel dat ik hier niets goed doe, jullie zeggen er nooit iets van’. Dat klopte inderdaad. Bij ons hoefde dat niet. En ons staat voor mijn vader, mijn moeder en ik. Toen, nu en altijd. De liefdevolle en warme opvoeding die ik heb gehad was zodanig compleet dat we het niet nodig vonden om elkaar te overladen met complimentjes voor elke scheet. Dat heb ik haar ook uitgelegd. En tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds een hekel aan ja zeggen en nee doen. En veel mensen die om de seconde dank je wel roepen en je de hele dag vervelen met het bevestigen van dingen terwijl dat absoluut niet nodig is.

Tien jaar lang heb ik met haar in een huis gewoond. En toch denk ik minder aan haar dan ik zelf verwacht had. Die drie maanden zijn een grote waas voor me. Mijn vriendin maakte het uit, mijn band viel uit elkaar en thuis was ook geen veilige haven meer. Ik heb nog nooit het gevoel in mijn eigen bed gehad dat ik er niet wilde zijn. En in die periode gebeurde het opeens wel.

De dag dat ze overleed leverde wel een heel erg ruig bandverhaal op, en ik denk de laatste tijd best veel aan haar. De beste maatjes waren we als ze was blijven leven nog steeds niet. Maar mijn tijd met Wezentje is me best dierbaar. En voor de rest? Goede en intelligente vrouw die te veel ellende voor haar kiezen had gehad en toevallig bij mijn vader terecht kwam. Samen zijn ze dik 9 jaar lang best gelukkig geweest, overigens niet getrouwd al noem ik haar wel mijn stiefmoeder, vriendin van mijn vader klinkt zo stupide als het om veertigplussers gaat en het voorkomt rare vragen. En wie ben ik dan om dwars te liggen. Mijn grootmoeder zegt het altijd op een manier die allen wij tweeën snappen; ‘Het was nou eenmaal niet je moeder’. We hebben ons best in ieder geval gedaan. Maar twee eigenwijze mensen gaan soms moeilijk onder een dak. Wij hadden er vier. En toch hielden we wel van elkaar. Op onze eigenwijze manier.

My job is watching the Nanny everyday...

2005-10-18T10:25:00.000-07:00

Igh, ik heb geloof ik een writers block. Of teveel drugs geconsumeerd dit weekend. Want het was me een parade van wiet en drank. Niks om trots op te zijn en verdomd vervelend. Ik ben nu nog steeds van slag af en ik heb nog geen 5 vrije minuten de komende week. Ah well, that’ll teach me to whine about boredom.

Ach, ik maak het wel weer goed met je…

Best breasts everrrrr!

2005-10-11T15:36:00.000-07:00

Ik hou van de herfst. Heerlijk deprimerend en sfeervol. En in de herfst zag ik eens de mooiste borsten ooit.

Ik kende haar al jaren maar opeens was ze weg. Toen ze terugkwam was ze heel anders dan daarvoor. Korte roze haren, een blauw strak truitje en roze rokje met zwarte stippen. Inderdaad heel anders dan lang blond haar, een bril en te grote kleren. Ze was schijnbaar in korte tijd erg volwassen geworden. Gek genoeg omhelsde ze me, iets wat ik erg vreemd vond, ik stink en ben lelijk, maar toen was dat nog erger, en begonnen we te praten. Had ik niet verwacht want ik had ooit een groep van 30 man Philomeen / fenomeen laten zingen. De lieve schat was compleet in elkaar gedoken alsnog gaan bestellen en lachte wel vriendelijk maar van harte was het niet. Schijnbaar heelt tijd alle wonden.

We zagen elkaar best regelmatig en we besloten dat ik een nacht in Amsterdam zou komen slapen. Ze had daar een woonboot aan het Europapark en ik wilde graag de plek zien waar ik steeds naartoe belde. Eerst gingen we nog bij een Argentijns bandje langs dat illegaal in Amsterdam woonde. Ze was net manager geworden van die band en ze moest nog wat regelen of zo. Ondanks alles verveelde ik me daar best en was blij dat we naar haar boot gingen. In de bus legde ze mijn hoofd op mijn schouder en ik wist weer waarom ik hier was. Zo heerlijk als ze is, ik bedoel lekker wijf doet haar nog steeds tekort en er zit ook nog een leuk karakter in, ik besloot alsnog dat ik nooit iets met haar zou krijgen buiten een goede vriendschap. Dat zei ik haar ook netjes en ze antwoordde op haar eigen geruststellende manier ‘dat geeft toch niks’. Het zat wel goed.

Elk goed verhaal heeft tieten. Of hints naar tieten. Toen ik de boot binnenkwam lagen de matrassen al klaar tussen de gezellige rommel. Teveel spullen voor te weinig ruimt. Ik zag al snel iemand in een slaapzak liggen. Haar broer die er schijnbaar tijdelijk woonde. Die sliep gelukkig erg diep. We besloten gelijk te gaan slapen en binnen 5 minuten lag ik al in bed. Philomeen poetste haar tanden nog even en ging zich omkleden. En toen zag ik het. Als fanatieke knaap was ik überhaupt niet vaak bij vrouwen op de kamer geweest, ik had met nog geen meisje gezoend, dus als een vrouw zich voor je ogen omkleed, en zeker als ze verdomd mooi zijn, dan slik je wel een keer. Ik zag voor het eerst sinds lange tijd borsten, ik zeg expres borsten want tieten klinkt zo ordinair.

Laten we wel wezen, het heeft geen zin om hier een omschrijving te geven. Perfectie laat zich moeilijk onder woorden brengen. Maar dit waren ze. In vroegere tijden zouden hier lofzangen, heldendichten en boekwerken over geschreven zijn. Nu alleen hier op een blog. Maar wat een gigantische mooie borsten waren dat. En zo maar voor mijn ogen. Niet dat ik spijt kreeg van mijn besluit hoor. Ik bedoel hierna valt alles tegen, maar crisis wat heb je het dan even heel erg moeilijk. Ik heb er ook heel wat keren over moeten liegen maar tot op de dag van vandaag zijn het de mooiste die ik ooit gezien heb. En ook de keren dat ik ze erna zag bleven ze mooi. Ik durf er om te wedden dat als ik ze nu zou zien dat ik het weer zou zeggen. En voordat je gaat pakken op het tegenspreken van mezelf, ik heb die van C nog nooit gezien. Die van Fem trouwens wel maar dat is een ander verhaal. Niet dat mijn exen lelijke tieten hadden verder, maar nogmaals, Philomeen haar borsten zijn god.

De jaren erna waren nogal hard voor ons allebei. Ik had een abonnement op dode mensen en vervelende andere zaken, en zij had ook een mindere tijd. Elke week zocht ik haar trouw op, want je laat niet iemand vallen die het wat minder goed heeft. Zo diep als mijn gevoel voor haar is geworden gaat het niet snel. En op mijn exen na en, ik hou hierna echt op, Fem, gaat mijn liefde niet zo diep. Lastig soms maar voor de rest erg fijn. Een woord wat ik ook al van haar heb. Fijn. Want dat is ze. Op 4 november gaat ze trouwen. Met een vent waar ik het volste vertrouwen in heb (Hij weet dat ik anders al zijn botten breek en hem al zijn organen voer als hij het niet doet, maar dat zit wel goed). Ben jaloers op hem. Want naast dat ie de mooiste borsten ooit naast zich heeft elke nacht bezit ze ook nog eens een mooi klein hartje wat nog vele malen mooier is…

I'd ride a 1000 miles, to get away from myself...

2005-10-11T14:59:00.000-07:00

Om half negen stond ik op. Alle spullen lagen klaar dus binnen een kwartier zou ik weg kunnen zijn. Ik liep nog even naar boven om te vragen hoe ik precies moest rijden. ‘Eerst hou je Venlo aan, bij Kaldenkirchen ga je de grens over, dan moet je Koln aanhouden, daarna Frankfurt, Munchen en dan Salzburg. Dan is het nog een klein eindje naar de Attersee’. Ik mis nu wel een paar namen maar geef me een kaart en ik vertel het je alsnog. ‘Zou je dat nou wel doen?’. De vraag was gevallen. Op zijn best was mijn relatie met mijn vader er een die werkte volgens het via via systeem. Als we iets positiefs te melden hadden dan deden we dat via iemand anders, voor de rest van de tijd konden we het best goed vinden maar toch liep het al snel op ruzie uit. Wij leken teveel op elkaar en het signaal was duidelijk. Hij wilde niet dat ik ging. Maar ik moest wel. De onderlinge verhoudingen tussen mijn stiefmoeder en mij waren tot ver onder het nulpunt gedaald, ik was ziek en misselijk van de dagelijkse verplichtingen en ik moest uitzoeken of ik nog wel met Tries verder wilde.

Mijn eerste grote liefde en ik hadden nogal een moeizame maar erg heftige en toch fijne relatie maar ik wist niet of ik verder met haar wilde. Ik was wel iemand tegengekomen waarmee ik veel gemeen had en waar het niet elke keer als we elkaar op ruzie uitliep. Ik bedoel, ik hield van mijn vriendin maar was alle ellende en heftigheid zat. Ik wilde rust.

Ik had een doos met oude tapes in de auto gegooid, voldoende kleren om de oorlog mee te winnen, voldoende geld om een maand lang royaal van naar de hoeren te gaan, zoute snacks en meer boeken dan nodig was. Natuurlijk was het erg eng om alleen te gaan en had ik wel mijn bedenkingen. Het was duidelijk dat mijn stiefmoeder niet al te lang meer zou hebben, ze had longkanker, ik was net klaar met mijn studie en het was hoog tijd dat ik een doel in mijn leven zou gaan krijgen. Ik zat vast op elk vlak.

Ik reed de grens van Oostenrijk over en voor ik het wist stroomden de tranen over mijn gezicht. In 10 jaar tijd had ik geen enkele keer kunnen huilen. En nu vloeiden de tranen harder dan een stortregen. In nog geen elf uur stond ik bij een tankstation vlak bij Mondsee en de warmte omhelsde me als een winterdeken. En toch was de lucht heerlijk ijl en voelde ik me uitermate goed al was ik wat wankel door de schok van mijn eigen zwakte. Ik besloot snel verder te gaan om mijn tent op te gaan zetten maar al snel kwamen de tranen en het zelfmedelijden alweer opzetten. Wat was ik al veel kwijt geraakt en wat zou ik nog veel moeten laten gaan. Te veel dingen zouden me ontnomen worden of ik nu wilde of niet. Alle twijfel over mijn fobie rond de dood waren wel opeens weg. Als iets mij aan het huilen kon maken dan moest er wel een leven na de dood zijn. Gekke gedachte maar wat wil je. Toen ik niet meer door de tranen heen kon rijden heb ik de auto aan de kant gezet en over de zee gekeken. Wat een Gods wonder was het hier. Ik droogde mijn tranen al snel en reed verder. Alles was zo vertrouwt en prettig dat ik me al snel thuis voelde. Al bleef het vreemd om hier alleen te zijn.

Je moet weten dat ik een erg goede jeugd heb gehad en dat mijn mooiste tijden in Steinbach aan de Attersee waren. Ik ben dol op bergen en de diepe en donkere binnenzeeën van Oostenrijk. Het eten, de mensen en de heerlijke dorpjes. Het was in de tijd dat je dit land moest boycotten omdat Haider er de dienst uitmaakte. Waarom in godsnaam een volk straffen voor hun president? Belachelijke gedachtegang van politiek correcte debielen die weer iets hadden om op te vitten. Konden ze daarna lekker naar een land toe dat atoombommen op eilanden flikkerden met het grootste gemak. Maar goed, ieder zijn waanbeelden. Ik hou nog steeds van Oostenrijk. Enorm veel. Dus het was meer dan logisch dat ik hier naartoe zou gaan.

Nadat ik mijn tent had opgezet op het jeugdveld tussen de tienerkutjes belde ik mijn vriendin op om te zeggen dat ik er was. Al snel mistte ik haar te erg dus dat probleem was opgelost. Ik moest wel verder met haar. Ik probeerde te slapen en op zich lukte dat wel best. Ik had alleen een probleem want het was plotseling zomer geworden en ik had alleen maar lange broeken meegenomen. Je kunt maar van iets wakker liggen. Terecht bleek de volgende dag wel want het was snikheet. Ik dwaalde wat in de auto rond en ging terug naar plaatsen waar ik al dik 15 jaar niet meer was geweest. Ik ontdekte mijn grote muzikale liefde (Down), ging bij het kerkje waar we ’s avonds veel langs wandelden toen ik nog jong was en at authentieke Oostenrijkse snitzel. Heerlijk.

Om half negen belde mijn vader. ‘Eet je wel genoeg, is het wel fijn daar’. En zo ging het door. Ik wist dat het goed mis was. Ze hadden bij mijn stiefmoeder uitzaaiingen ontdekt en hij had het niet meer. Binnen een seconde besloot ik de tent af te breken en terug naar huis te gaan. Dit was teveel onrust. Ik betaalde de camping en nog geen 23 uur nadat ik aangekomen was vertrok ik weer.

Aan de grens sloeg ik voldoende Red Bull in om een heel weeshuis een week wakker te houden, een doodzonde aangezien ik sXe was op het militante af. Het kon me geen ruk schelen. Ik moest naar huis. Door een waas van tranen ben ik naar huis gereden. Alsof er voor 10 jaar aan verdriet uit moest komen binnen 24 uur tijd. Tot op de dag van vandaag gaat er een schok door me heen als ik ’s nachts naar huis moet rijden. Negen uur lang heb ik vooral strepen en achterlichten gezien.

Om half 9 was ik eindelijk thuis. Ondanks dat mijn bed afgehaald was ben ik er gelijk ingekropen nadat ik wat naar mijn vader gegromd had om niet te gaan slapen. Want ik stond strak van de Taurine. De Oostenrijkse variant van Red Bull is sterker dan de Nederlandse en als je 4 jaar niets van dat gif op hebt dan tikt die ellende goed aan. Ik ging maar wat eten want honger had ik wel. In de keuken was mijn stiefmoeder schoon aan het maken. ‘Je had niet terug hoeven te komen, had maar gebeld’. Ik zakte door de grond. Ik weet eigenlijk niet waarom. Of omdat ze ons na 10 jaar nog niet kende of omdat het allemaal onnodig was geweest. Je moet begrijpen dat de stroom aan vragen bij mijn vader vreemd waren. Deed ie anders nooit. En dat signaal pik je dan op. Non verbale communicatie met woorden. Of zoiets. Het klopte niet en ik was hier nodig en niet daar. Ik voelde me meer gevangen dan voor mijn trip. Niet zo gek dat ik nog geen maand later besloot om niet te gaan werken maar om thuis te blijven om samen met mijn vader voor mijn stiefmoeder te gaan zorgen. Het ging erg slecht en we wilden niet afhankelijk zijn van de hulp van anderen. Eigenwijze klootzakken waren we.

Vijf jaar later sta ik er nog slechter voor maar heb gelukkig geleerd dat het niet uitmaakt waar je bent maar wie je bent en nog belangrijker, met wie je bent. De trieste balans na Oostenrijk; Tries dumpte me nog geen 2 maanden later, mijn stiefmoeder stierf 4,5 maanden later, mijn band viel uit elkaar en mijn vader stierf nog geen 10 maanden later, mijn stiefzusje heb ik sinds die tijd niet veel meer gezien. Ik had gelijk, ik ging nog zoveel verliezen. Alleen had de planning wat beter gemogen. Ik ben nog 3 keer teruggeweest. Nog een keer alleen, ik hield het er weer niet langer uit dan een dag. De geur van goedkope campingboter is belangrijker dan een volle bankrekening. Niet omdat die meuk zo lekker is maar omdat je dat altijd met andere mensen eet. Voor jezelf koop je geen halve kilo van dat gif. De keer erna was met May Lee, de vriendin van Bauer, gewoon een lekkere vlotte trip zonder problemen. De laatste keer was met Fem, ik was verliefd geworden en ik haat dat gevoel en het liep niet zoals het zou moeten (Mieke was niet de makkelijkste), en ook die trip was de moeite waard. Niet in de laatste plaats omdat Fem nu eenmaal mijn lief is, of ze nu wil of niet.

Het is nu alweer lang geleden. Ik wil nog een keer terug als het sneeuwt. Wie weet wat er dan loskomt…

Dependable, expendable, Tragic. Worker drones, change your life...

2005-10-08T06:10:00.000-07:00

Okay. Even wat aangaande deze blog. Ik ben me ervan bewust dat er spelfouten in overvloed zijn, ik me bezondig aan een overdaad aan spreektaal en dat sommige dingen grammaticaal een ramp zijn. Punt is dat dit niet voor de neerlandici onder ons is gestart. Ik houd het zo puur mogelijk, al mag een editor zich best melden op xdeath77x@hotmail.com, en ik schrijf het zoveel mogelijk zoals ik het je ook zou vertellen. Ik ben altijd van mening geweest dat dit de manier was om te communiceren. Als jij het gevoel hebt om je continue te storen aan die kleien tekortkomingen dan is het verhaal kwalitatief niet goed genoeg. Ik geloof niet in perfectie, behalve als het over mij gaat (dus eigenlijk is dit zoals het moet en niet zoals jij denkt dat het moet), en zie liever iets dat met hart en ziel gemaakt is, en dat nog steeds rammelt, dan iets zonder ziel en zaligheid dat je op een gladgestreken manier opgediend wordt. Hey, ik ben een blijf een hardcore kid al is de laatste Suplecs plaat te geniaal voor woorden en beter dan alles wat er de laatste 5 jaar in die scene is uitgekomen.

Dan het volgende. De lengte van de stukken. Ik verdom het om het je makkelijk te maken. Als ik niet meer wilde zijn dan de eenregelterroristen en het korte nietszeggende broederschap der grauwe middelmaat dan had deze hele blog vol gestaan met ‘voel me kut en wil dood’, ‘kreeg een stijve van een huilende vrouw’ of ‘ik hou pijnlijk en oprecht veel van Fem en daarom krijgt ze niet haar stuk hier want het zou haar geen eer aandoen’. In het dagelijkse leven proberen mensen alles al te versimpelen totdat het zodanig saai en moeilijk geworden is voor mensen die wel genieten van het leven en dat het liefst gewoon gelijk goed doen. Ik bedoel, ik denk de hele dag, ben er erg blij mee en ben me van veel teveel bewust. En ja, ik ben verdomd serieus, al komt er nog zoveel onzin uit me, en lijkt het een grote brei van stupide woorden (ligt meer aan jouw onvermogen de bonafide informatie op te nemen zoals eigenlijk zou moeten), en ik ben veel te lang van stof. Om Daf nog maar een keer aan te halen; je kunt maar beter een verhaal goed aankleden, dan is het ook nog mooi om te vertellen ook.

Ja, je zult je tijd moeten nemen om mijn stukken te lezen. Ja, je zult een paar keer terug moeten grijpen. En ja, dat kost moeite. Ik ben te kostbaar, dit leven is te kostbaar, degenen die dit lezen en die ik mag en eventueel in de toekomst keihard ga neuken, zijn me te kostbaar om alles maar in 3 regels af te raffelen. Het stikt van de sites die aan je snelle hap/snap behoefte kunnen voldoen. In ruil krijg je dan wel iets wat even bijzonder is als een tamponreclame tijdens etenstijd, maar ik doe het wel met hart en ziel. In ieder geval met ziel want mijn hart is te vaak gebroken en ligt bij de restaurateur.

Ik neem de tijd voor dit, en vind het erg leuk als er mensen zijn die dit lezen en waarderen (al is het waarschijnlijk zoals ik naar Jambers kijk, heerlijk die mensen die er veel triester aan toe zijn dan ik ooit zal zijn), maar buiten dat ik het gewoon voor mezelf doe ben ik niet van plan te buigen voor de conventies van de huidige internet middelmaat. Dit geniale communicatiemiddel kan een enorme verrijking en aanvulling op je leven zijn. Het is een soort leerzamere versie van televisiekijken, als je maar goed genoeg zoekt. En dat het overspoeld wordt met Internet varianten van het GTST virus zal me een zorg zijn. Die serie is ook meer vorm dan inhoud, meer gewoonte dan een keuze en een teken van het falen van onze geestelijke ontwikkeling de afgelopen eeuw. Ik wil leren, nieuwe dingen ontdekken en het liefst zo entertaining mogelijk. Groots en meeslepend wil ik leven.

Ik ben me bewust dat ik leef in een wereld waar mensen dolgelukkig worden van Frans Bauer, de reden waarom ik die man eeuwig respecteer, maar je bent en blijft een domoor als je al die Cd’s koopt en niet door hebt dat ze allemaal hetzelfde zijn. Als bonus is elk nummer ook nog eens hetzelfde. Luister er maar eens naar. Eerst krijg je de melodie, dan geeft het koor de zanglijn aan, vervolgens kweent Franske wat zinnen, en ga zo maar door. Maar zoals gezegd, mensen gelukkig en blij en dat kunnen ze niet van mij zeggen. Van mij worden ze het al helemaal niet. Al is mijn ochtend erectie een imposant en respectabel beeld dat moeilijk van je netvlies is te branden. Punt is gewoon dat je de kans krijgt om jezelf te zijn binnen een vaste set aan regels en verwachtingen. Je zult veel tegenstand krijgen, er zullen een hoop mensen afhaken en het gaat allemaal een stuk makkelijker als je tegen alles en iedereen aardig bent en positief in het leven staat.

Leer dan dit:
- Een optimist wordt nooit aangenaam verrast.
- Deadpool slaapt in ieder geval met een schoon geweten.
- Het verhaal dat anderen voor je invullen is vaak gruwelijker en erger dan jouw realiteit.
- Ik leef liever met een kleine club toegewijde en trouwe mensen dan met een grote club onbetrouwbare mongolen.

En nu wordt het tijd dat je je weer bezig gaat houden met de echt leuke dingen. Zoals sex hebben met je vent / vrouw / jezelf. En heb je als aantrekkelijke (ik ben niet zo kritisch hoor) jonge vrouw geen zin daarin, je mag je best bij me melden en dan lossen we dat wel op.

PS: de engelse titels is gewoon een gimmick, maar wel een die ik al jarenlang toepas.

There is something wrong here, something elusive…

2005-10-08T05:20:00.000-07:00

Ik vind persoonlijk aids, oorlog en Patty Brard nog milde straffen voor wat ik gisteren mocht aanschouwen. God heeft het goed met ons voor. Kan niet anders. Natuurlijk was ik geïrriteerd omdat een springerige schandknaap wiens hoofd ik van zijn romp had moeten trekken omdat hij het gore lef had een van mijn monologen te onderbreken. Ik bedoel, dat mag best maar soms moet je doorhebben dat je een tyfuseind moet opzouten en stilletjes in een hoekje moet doodgaan. Met syfilis of zo. En als je dan gaat liggen janken als een teef dan moet je nog doder en verdien je een post necrofielensessie met Gerard Joling en Gordon in de hoofdrol. Maar dit was echt te erg.

Op hetzelfde podium waar ooit de Cro Mags de beste band ooit was, nota bene met een kutline up, waar SOIA de condens van het dak af liet druipen en waar DRI een van de beste shows ooit gaf stond er nu de definitie van de grauwe middelmaat die deed alsof het iets unieks was. Natuurlijk ben je als doorgesnoven kuthippie met teveel drank in je lichaam al snel tevreden maar dit was echt te erg. Bij gebrek aan visuele ondersteuning had een stel knoppendraaiers en een te slechte MC een boxer en een gaar wijf uitgenodigd. De boxer sprong wat op en neer en deed alsof hij aan het boxen was op de standaard ritmes van de beatcreators. Nou, en het waren me een beats. Bij Fisher Price kun je al een vuiger apparaat halen waar gemenere geluiden uitkomen dan uit deze act. En dat Fisher Price ding is voor de leeftijd – maanden tot 0. Ik bedoel maar. En naast de boxer mocht een wijf met folie om haar kop en een raar pakje nog zotter doen.

Het werd nog erger want de ondingen op het podium waren ook nog op het idee gekomen om een monitor over hun hoofd te doen. En dat de begeleidende teksten als ‘Danz jullie modderfokkers’ en nog meer taalvervuiling op het beeldscherm. Het is dat ik te laf ben om me door mijn hoofd te schieten en dat er geen geweren de W2 in mogen anders had ik jullie nu vanuit een andere wereld te woord gestaan. Ik wil niet leven in een wereld waar dertigers zich gedragen als tieners en waar mensen vooral zijn om stompzinnig feest te vieren. Prima verder hoor. Feest vieren, doe het erg graag en hard ook. Maar niet als het zo ongelofelijk middelmatig en saai is.

Gelukkig kun je dan nog gewoon met mensen praten en is het nog wel te redden. Maar ik kreeg het benauwt en voelde dat er daar iets goed mis zat. Wat het was? I don’t know. Ik heb het in de Boortoren, een foute breezer tent in het pre breezah tijdperk in Den Bosch, ook al een keer meegemaakt. Een aanwezigheid, of een bepaalde atmosfeer die niet goed is. En dat in een tent waar het stikt van de mensen onder invloed, mensen die verblind zijn door lust of mensen die door hun eigen frustraties niet meer uit hun ogen kunnen kijken. Ik heb nu problemen maar ik zal nooit afdalen tot dat untermenscherige niveau. Nooit. Liever een kogel weg proberen te koppen dan zo worden. Maar goed, in de W2 was er nu iets nieuws. En ik heb er geprobeerd mee te communiceren maar daar had het geen zin in. Ik trouwens ook niet en ik wilde graag naar huis. Stilletjes in een hoekje wegkwijnen is vele malen beter dan de hel daar opzoeken.

Het is dat ik wat veren in mijn reet gestoken kreeg, figuurlijk dan, die me erg goed stonden anders had ik echt wat hoofden van rompen gescheiden. De ellende erna is een wat groter gat, al kan ik het me wel herinneren, maar echt boeien doet het niet.

Ik vrees nu dat de vreselijke apathische buien die me de komende week weer gaan teisteren me meer dan welkom zijn dan de gruwel die me afgelopen nacht bezig hield. Laat ik je wel vertellen dat zelfs Patty Brard nog een milde straf is voor wat ik gisteren zag…

I drove a 1000 miles to find you, my love...

2005-10-06T10:48:00.000-07:00

Onze liefde begon al redelijk vroeg alleen het drong pas tot me door toen ik in Oostenrijk was. Alleen. Daar vertel ik later wel over. Het was in mijn straight edge periode en hoewel ik erg verknocht was aan die levenswijze heb jij me laten inzien dat dat niet voor mij gemaakt was. In ieder geval nu niet meer. Want het was jouw krachtige boodschap die me deed inzien dat er meer was dan de hele dag helder zijn. Al wist ik dat natuurlijk al lang. Ik zat nu eenmaal vast in dat patroon.

Of het nu echt zo bedoeld is of niet, je bent een van die dingen die meer levenslust uitstralen dan mogelijk is. En toch heb je zoveel over de dood te vertellen, over alles verliezen en meer van dat soort vrolijke dingen. En toch die levenslust. Of ik nu wilde of niet, je voerde me mee naar nieuwe werelden, je leerde me genieten van de donkere tijden en overtuigde me meer dan eens van de relevantie van het leven. Zelden ben ik zoiets tegengekomen.

Toen ik eindelijk de edge gedropped had, haastte ik me om veel tijd met je door te brengen. Veel tijd. En je had gelijk, met de juiste kruiden had je zelfs nog meer te bieden. Zodanig veel dat ik los kwam. Los uit een depressie van dik anderhalf jaar. De werelden waren universa geworden, het leven was nog mooier dan je verteld had en de dood leek een vaag gegeven dat gelukkig nog lang op zich liet wachten. Zelfs de totale ondergang is bij jou een symfonie van liefde, passie en sonisch geweld. Ik vrees dat je me nu niet meer kunt redden, ik ben te beschadigt en te gedesillusioneerd om nog hoop op een glorieuze toekomst te koesteren, en heb echt geen zin meer om door te gaan. Ik ben alleen te eigenwijs om te stoppen dus weinig reden om ongerust te zijn.

Met je zusje kon ik dan weer niks. Te los, te weinig passie en niet in staat om mijn aandacht vast te houden. Later hebben we wel met elkaar leren leven, en heb ik haar leren waarderen zoals ze nu eenmaal is. Gelukkig heeft ze er weinig problemen mee dat ik liever mijn tijd doorbreng met jou. Maar laten we eerlijk zijn, jij bent een dikke 10 en zij blijft steken op een mager zeventje. Ach ja, als ik tijd met jou doorbreng zijn er toch geen anderen meer en manoeuvreren we ons vrolijk door de dagen heen.

Kortom, een leven zonder NOLA van Down zou makkelijk zijn maar godvergeten saai. In 1995 kwam dit juweeltje uit. Ik ga je niet vertellen hoe dat het klinkt of wat dan ook. Google en de platenzaak brengen uitkomst al is de CD wat moeilijk te krijgen. Doe jezelf een plezier en stap in de auto, rij naar de Attersee vlak bij Salzburg, draai die plaat en snap dat ik gelijk heb. En zoals gezegd, ik vertel binnenkort wel over waarom ik daar zat en hoe dat afliep.

In 364 days I will feel human again. Until that I'm happy being miserable...

2005-10-03T14:50:00.000-07:00

Ach ja. Mijn hart sloeg weer over en ik wist niet hoe ze zou reageren. Gelukkig had ze wel even tijd voor me en het was al snel duidelijk dat er weinig tussen ons kan komen. Zij gaat dan wel samenwonen, ik ben vrijgezel en heb weinig zin meer in dingen. Zij zat onder de medicijnen en ik onder de drugs. Boeien. Ik heb haar gehaat, verfoeit en bijna vervloekt. Wat zij me geflikt heeft is onbeschrijfelijk en enorm pijnlijk. En toch hou ik van dr. Hoe dan ook. Al die haat en ellende was weer weg en eigenlijk zinloos. Zo’n lieverdje ben ik ook weer niet. We zitten nu eenmaal in elkaars systeem en mocht het lot echt kwaad in de zin hebben dan zouden we besloten hebben om elkaar alles te vergeven en vrolijk verder te gaan. Dat terwijl we weten dat we elkaar binnen 3 maanden compleet gemold hadden en een nog pijnlijker en beschadigder leven erna zouden hebben. I couldn’t care less. Liever zo dan de gruwelijke saaiheid van nu. Kut voor me dat ik een verstand heb en ook donders goed wil dat het wel op orde gaat komen. Het boeide me dan ook verdomd weinig dat ze ging samenwonen. Ik hoop dat het goed blijft gaan.

En zo is het bij mijn andere ex geloof ik ook wel. Alleen zie of hoor ik die niet. Hoe boos en teleurgesteld ik ook ben, ik hou wel van haar en wens ik haar nog steeds het beste toe. Al doe ik nog zo lelijk over haar en meen ik het nog zo hard op dat moment. Vreemde zaak.

Morgenvroeg verfoei ik me voor mijn zwakheid hier. Laat dit het bewijs zijn dat ik eens per jaar, nota bene op een dag met een zonsverduistering, een moment van menselijkheid schijn te hebben. Want zeker ben ik er niet van. Maar anders had ik nooit zover kunnen komen. Ik reageer op alles averechts en ben een waar psychologisch enigma. Niet dat dat zoveel boeit, megalomanie is naast een hobby gewoon een karaktertrek van me. Hetzelfde als dat vrouwen diep onzeker kunnen zijn en het zo voor zichzelf te moeilijk kunnen maken. Haatte ik die menselijke momenten maar niet zoveel. Niets wat een hoop kruiden niet kunnen verhelpen…

En keihard trainen. Dat wil ook wel eens helpen. Boeien, ik kreeg vandaag een stukje erkenning dat me erg gelukkig maakte…

I’ll be allright…

I need some fine weed and you, you need to be wiser...

2005-09-27T10:19:00.000-07:00

De aankomende grootvader van de hardcore scene waarschuwde me voor het plaatsen van persoonlijke informatie op het internet. Toen het uitging met mijn ex heb ik een post geplaatst op Asice genaamd The Deadpool project, ik zal die post hier zo plaatsen, dat is altijd handig, weten we allemaal waar we het over hebben. Het was meer een manier om mijn demonen uit te drijven dan daadwerkelijk zo’n project te starten. Al mogen mensen zich nog steeds aanmelden want niemand schijnt er in een band met mij te durven spelen. ‘Mensen lachen om zo'n post’ zei Johan, ‘mooi, dan lacht er tenminste iemand’ antwoordde ik lachend.

Punt is gewoon dat ik niet te verbergen heb. Wil je iets weten dan kun je het aan me vragen en dan krijg je gewoon antwoord. Punt. Het boeit me eerlijk gezegd geen kloot wat een ander van me denkt, beetje wel, niet teveel, zo nu en dan heel erg, maar vaker gewoonweg niet. Zolang ik niet met je hoef te neuken of te slapen ga je je gang maar. Ik ben je alleen voor met verhalen mooier maken dan ze zijn. Want eerlijk gezegd word ik ongelukkiger van de fantasie die mensen op me loslaten dan mijn brute waarheid. Of gaarheid want geheel conform het evangelie van Daf moeten verhalen vooral spannend verteld worden. Zo kan die man over een strijkbout vertellen en klinkt het nog als de 3e wereldoorlog. Funest als uitleg aangaande dat wonderschone stukje technologie maar de redding op menig feestje of op een eventuele zwelgpartij.

Alles wat hier op deze blog post, waar ik me nog steeds voor schaam (ik bedoel een fucking blog, zo diep zinken alleen mensen die dieptriest op liefde een aandacht uit zijn), is gewoonweg waar. Waar nodig bescherm ik eventuele andere hoofdrolspelers, en sommige steken onder water hebben alleen de lezers die het aangaan door, maar voor de rest? That’s me, that’s what I am going through and I couldn’t care less. Althans, ik lees graag eerlijke en goede feedback, positief of negatief, ik ben nu eenmaal niet anders. Doe met de informatie wat je wil. Ik hoop dat je je vermaakt, ik reken misschien op wat extra sympathie en misschien wat vaste lezers. Want soms vertel ik op deze manier over dingen die ik anders niet zou vertellen. Zo weten vrij weinig mensen af van Sherita. Gewoonweg omdat ik er weinig over loslaat.

Genoeg gezever. Bekijk grootvader op: http://www.reflectionsrecords.com/

En hier de gewraakte post op Asice, waarmee ik een regel overtreed die ik in ere wilde houden, namelijk niet zeveren over mijn ex. Maar ik hoor toch niks van haar (natuurlijk zou ik dat wel willen), en ik heb niet het idee dat ze het zal lezen. Al lees ik wel haar blog die erg grappig is, en nee een link krijg je niet!:

Okay, ik verwacht hier geen kloot van maar ik probeer het gewoon. De weg naar de hel is toch al geplaveid met goede intenties dus deze net iets minder goede kan er wel bij. Wat zoek ik? Bands of gelegenheidsformaties.

Waarvoor? Nummers schrijven.

Wat voor nummers? Pissed off hardcore nummers. Zodanig kwaad en gemeen dat het eng wordt.

En dan? Dan ga ik daar een tekst overheen flikkeren.

Maar jij bent toch een kutzanger? En jij een grote kloothommel en een domoor.

Je weet dat je het nu tegen jezelf hebt? Yep, maar ik praat nu eenmaal graag.

Nogmaals zo goed ben je toch niet? Nope, maar ik heb altijd moeten leven van het talent van anderen. Een soort moderne Machiavelli. Maar goed, je hebt gelijk. Ik ben een soort Henry Rollins alleen dan zonder de mooie verhalen en de uitstraling. Hoe je het ook wendt of keert, die vent kan eigenlijk ook niks. Maar zijn hart zit op de juiste plaats en het is fucking hardcore. En dat mijn hart niet op de juiste plaats zit is dan weer een heel ander verhaal.Dat hart van jou zit je waarschijnlijk te lijmen? Zoiets. Maar het gaat geen plaat over mijn ex worden of zo. Het thema zal wel degelijk liefdesverdriet en de haat die erbij komt kijken worden. Maar het moet op iedereen van toepassing kunnen zijn. Ik bedoel hoe pissig dat ik ook ben, ik heb van haar gehouden en zal dat altijd blijven doen. Dat ik haar nu een grote kut vind is een geheel ander verhaal. Gaat vast wel over. Het doel is gewoon een erg pissige plaat te maken over dat thema, voor mezelf om al die ellende een plek te geven en voor anderen om straks op te zetten om Deadpool uit te lachen. Of zelf mee te zingen en zo hun shit te vergeten. Maar haar naam zal er niet eens op terugkomen. Weinig mensen uit de HC scène kennen haar en dat is verder okay. Hoe pissig ik ook ben, ik heb een goede tijd gehad en ze heeft het recht op een eigen leven. En dat is er gelukkig een buiten de scène. En zoals ik al zei, de mensen die haar wel kenden weten best dat ik nogmaals van haar gehouden heb en ga zo maar door. Punt is gewoon dat ik met een kutgevoel in mijn donder zit en dat eruit moet. En ik ben niet zo’n groot kind dat gaat zingen ‘Atilla, you are a fucking whore’. Gewoon een plaat over liefdesverdriet en de negativiteit die daar bij komt kijken. De beste nummers zijn op iedereen van toepassing. En niet op 1 persoon.

Beetje zielig? Ben ik niet. Voel me wel kut maar niet zielig. Sterker nog ik vermaak me best verder. Het hoort erbij. Verwacht ook niet veel over haar te horen. Dat het uit is is geen geheim maar wat wij hadden en hoe en wat, das toch wel voor mij en haar. Ik bedoel, haar cupmaat zul je van mij niet te horen krijgen. Alleen dat ik 2 dikke jaren erg gelukkig ben geweest en nu hard op mijn bek ben gegaan. Net zoals miljarden anderen. Niks speciaals verder.

En die plaat ga je dan uitbrengen? Hopelijk wel. Ideeën zijn welkom om dat op de meest mooie manier te doen. Kijk ik heb wel een plan dat best mooi is, maar laat ik eerst maar kijken of ik bands zo gek kan krijgen om mee te doen.

Aan wat voor bands denk je? Boeit me niet zo. In elke band zing ik anders en de zanger van die band mag best een zin meezingen of zo. En als ie hem beter zingt dan gewoon een stap terug hoor. Boeie, het gaat niet om mijn ego of zo. Ik ben al het centrum van het universum. Dat is genoeg. Maar of het nou Justice of Kriegstanz is. Ik vind het wel best. Als het maar enorm opgefokt en uitermate pissig is. En een nummer of twee gewoon puur feest voor de afwisseling. En sowiezo, liefst de meest uiteenlopende bands. Mezelf gewoon lekker uitdagen en ontdekken dat ik een grotere prutser ben dan ik zelf ooit had kunnen weten.

Rijk zul je er niet van worden? Dat is de opzet niet. Die plaat wil ik graag maken. En alle winst gaat van mijn part naar een goed doel. Iets met vrouwenrechten of zo. Dat die plaat zuur en negatief moet zijn is een feit. Maar laat er dan als een Jin en Jang systeem in godsnaam iets goeds van komen. Ik wil er geen cent aan overhouden en het mag mij best geld kosten. Boeit niet. Je moet er maar wat voor over hebben.

Wat verwacht je dan van die bands precies? Vrij weinig. Like I said, die bands schrijven een pissed off nummer, ik oefen dat 2 keer mee, we nemen die handel op, das nog een dag of tijdstip erbij en dan zijn ze weer van me af. Dus zoveel tijd hoeft er per band niet in gestoken worden. Als de nummers maar goed zijn en het liefst wel ervaren muzikanten die in de studio weten wat ze moeten doen. Geen gepruts. Zelfs bij kutbands, mijn eigen bands dus, heb ik mijn vocalen er vrij snel opstaan. Dus dan moet het bij goede al helemaal lukken.

Je hebt wel vaker grootste plannen, toch? Hell yeah. Maar deze moet maar eens doorgaan. Ik ben natuurlijk afhankelijk van andere mensen maar wil er zelf verdomd veel tijd in steken. Veel anders heb ik toch niet te doen. Dus wat gaat er nu gebeuren? Hopelijk reageren er bands en als er genoeg animo voor is, ik bedoel desnoods een gelegenheidsformatie, dat boeit me geen ruk, dan kan ik met de bands over details gaan praten zoals hoe doen we het in de studio en met het instuderen van de nummers. Dat moet wel op te lossen zijn. En er wordt niet Gesmeitzt of wat dan ook.

En wat moeten die bands dan doen? Gewoon PMen of hier reageren.Maar Deadpool, geen mens wil toch met jou werken? Ik schijn mee te vallen. Ik neem dit voor de volle 100% serieus verder. Maar er moet ook gewoon lol zijn. Regel een gram wiet en je hebt in ieder geval een paar ranzige sex verhalen te pakken of andere verhalen van vermeende superioriteit. En trouwen die wiet heb ik zelf wel bij. Hoeft niet natuurlijk. Nuchter zijn is best fijn. Maar nu even niet. Ik heb tegen niemand wat en kan best een akelige hardass zijn, maar nogmaals, het komt uit een gigantisch groot ego.

Lang verhaal dus. Daar ben ik nou eenmaal Deadpool voor.

PS, check de nieuwe Cardigans clip 'I need some fine wine and you, you need to be wiser'. Hoe geniaal is het om ongevraagd (we hadden het gewoon over zoenen en de lieve schat zei me luid en duidelijk dat ze dat niet met mij mag zitten, IK WAS NIET EENS IETS VAN PLAN! STERKER NOG IK WAS AAN HET OPRUIMEN!) afgewezen te worden en nog geen seconde later geeft de televisie voor je antwoord. Mooi en lief nummer en toch zo lekker bits. Heerlijk.

Sherita...

2005-09-26T14:09:00.000-07:00

Vraag me niet naar exacte data want die heb ik niet en de rest krijg je niet. Vandaag was er op de radio een item over de Titanic. De film dan. Wat een bak ellende vond ik dat. Wie kan zoiets nou als beste film ooit noemen.

‘Die film heeft alles, actie, romantiek, avontuur, ga zo maar door. Ik kan niet wachten tot ik er weer naartoe kan’. Zoiets zei ze, geloof ik. Sherita was een fragiel klein Hindoestaans meisje met mooie sprekende ogen. Helaas wel iets te mager maar dat boeide niet. Wij zouden nooit wat krijgen, twee verschillende werelden. Ik deed alles wat God nog net goed vond maar mensen niet en zij was de braafheid zelve. Wat we deelden was dat we allebei erg veel waarde hechtten aan principes, respectvolle mensen en fatsoen. Vergis je niet, ik ben dol op die dingen. Ik leerde haar kennen op de MDS en ik weet niet eens meer hoe of waarom. Op de HEAO kwamen we bij elkaar in de klas en dat jaar hadden we vele gesprekken over werkelijk alles. En ook zo onze ruzies.

Want hoe hard ik ook van fatsoen hield en weet ik wat, de experimentele fase was aangebroken en ik was een ware meester in het verkennen van grenzen. Zo legde ik mijn handen een keer op haar schouders en daar reageerde ze nogal fel op. Ze hield er niet van om aangeraakt te worden. Dat deed je niet zomaar. Beledigt als ik was, immers het was op een normale manier, werd ik kwaad op haar. Maar al snel leerde ik hoe belangrijk bepaalde gedragsregels voor haar waren. Wie was ik om te zeggen dat het niet klopte? Elke keer als ik weer over de schreef ging, boef dat ik was, spraken we een paar weken of dagen niet met elkaar en dan was alles weer koek en ei.

Want we gaven wel om elkaar. Ze was er wel elke keer als ik weer eens zwaar depressief ronddwaalde door de lange gangen van het schoolgebouw. Ik heb vrij lange periodes gehad dat ik het verdomde om met mensen te praten. Behalve met haar en Maureen. Sherita gaf veel troost. Het lieve fragiele ding had meer wijsheid in zich dan goed voor haar was. Nooit voor zichzelf aan het werk maar zorgen dat anderen het goed hebben. En dat met een toewijding die ongekend was. Er waren momenten dat haar levenslust en passie de hele ruimte vulden als ze vertelde over de zwaar gespierde vent die ze aan de haak zou gaan slaan. Zonder ook maar een moment te vervallen in de banaliteit van sex. Ik beloofde haar zodanig hard te trainen dat ze mij zou bespringen zodat ik haar af kon wijzen. Zulke momenten waren pure magie.

We raakten elkaar ook wel eens kwijt om elkaar dan maanden later weer tegen te komen. En dan altijd weer dat hoopvolle meisje vol wijsheid en toewijding. Altijd zichzelf wegcijferen. Ons laatste gesprek was op de tweede verdieping van de Irish Pub in Den Bosch. Samen met Maureen. Ik kwam er al snel achter dat ze stukken losser was nu haar studie erop zat. Ik moest nog een jaar. Ze was langzaam zichzelf los aan het weken van haar plicht aan anderen en in ons gesprek kwamen vele zaken aan de orde. Ik ga er niet te diep op in als je het niet erg vind maar het was een positief gesprek vol hoop en we konden niet wachten op morgen om verder te gaan met ons leven. Voor het eerst mocht ik haar aanraken en ik zoende haar op haar voorhoofd. Iets wat ik deed bij vrouwen die ik bijzonder intelligent en lief vond.

Het was de laatste keer dat ik haar zag…

Toen ik een kostuum moest gaan kopen voor mijn werk kwam ik een oude schoolgenoot tegen. Niet wat we veel hadden met elkaar maar hij was een van de twee vrienden die regelmatig met de twee eerder genoemde dames uitging. Nette en goedverzorgde kerel in ieder geval. ‘Heb je het al gehoord van Sherita’? Verbaasd vroeg ik hem hoezo. ‘Die is deze week overleden in het ziekenhuis’. Nadat ik alle details uit hem had getrokken vroeg ik of de uitvaart al was geweest. Dat was nog niet zo maar ik ben niet gegaan. Ik zou me niet op mijn plaats voelen als Christen en ik was bang om me voor te stellen aan haar ouders. Zo’n goede vent was ik ook niet en ze had een uitstekende relatie met haar familie waar ze gruwelijk veel van hield.

Ik had het er wel moeilijk mee maar mijn ex werd zo gruwelijk boos op me tijdens een van onze dates dat ik het er niet zoveel meer over heb gehad. Ze vond dat ik over haar praatte alsof ik meer van Sherita hield dan van haar. In al mijn verdriet heb ik het er niet meer over gehad. Pas toen we later een ander schoolgenootje tegenkwamen die in tranen uitbarstte bood ze haar excuses aan en zei me dat ze niet doorhad hoe erg het was. Te laat. Vanaf die dag was mijn leed ook daadwerkelijk leed.

In een van onze gesprekken over religie, iets wat we erg graag deden omdat we zo iets konden leren van elkaars culturen kwam het polytheïsme van het Hindoeïsme aan de orde. Ik weet niet of het correct was wat ze me vertelde maar het kwam ter spraken dat de Goden van het Hindoeïsme ook gewoon menselijke vormen aannamen en zich ook onder ons konden bevinden. Zo zou bijvoorbeeld een oom best een god kunnen zijn. Ik mag soms graag denken dat zij er ook een was. Die van de wijsheid en waardigheid. Zo omschreef ik haar ook aan de mensen die vroegen wie of wat ze was. Want dat was ze. Een klein wondertje dat me meer geleerd heeft over het leven dan ik zelf in eerste instantie door had. Tot op de dag van vandaag heeft ze een blijvende en positieve uitwerking gehad op mijn omgang met mensen. Hoe goed dat ik dat ook verberg.

Ik ben nooit toornig geweest over het feit dat ze net toen haar leven echt op gang zou gaan komen, en ze voor zichzelf iets kon opbouwen, stierf. Dat paste gewoonweg niet. Ze was een godsgeschenk die het met werkelijk iedereen goed voorhad. Vaak moest ik lachen om haar kleine vreemdheidjes, haar soms verrassende hardheid en humor en ik mis haar soms teveel voor woorden. Hoe diep ik ook nu aan het wegzinken ben, ze had me eruit getrokken. Ik heb haar telefoonnummer nog in mijn telefoon staan maar durf niet te bellen. Wie weet krijg ik haar voicemail op of een ander. Ik weet niet wat dat met me zou doen. Ik train nu redelijk veel in de sportschool en vraag me af of ze me nu wel zou willen als redelijk gespierde vent. Niet echt natuurlijk want onze relatie was gebaseerd op respect en niet op lust en dat zat er echt niet in. Het was gewoon ons grapje want nadat we hem gemaakt hadden keken we elkaar lachend aan en wisten dat het toch niet in ons op zou komen om iets met elkaar te krijgen. We waren te anders. Maar op sommige dagen train ik alleen voor haar.

Ik weet het, mijn schrijfstijl laat in dit stuk heel wat te wensen over. Dat is gewoon omdat ik weet dat wat ik ook schrijf haar te weinig eer aan zou doen. Zo goed was ze en zo hard mis ik haar soms. Niet elke dag, niet elk uur. Maar net zoals ons contact in het echte leven, om de zoveel tijd. En soms besef ik dan weer dat het alweer veel te veel maanden geleden is dat we elkaar voor het laatst zagen. Gek want het lijkt maar een dag geleden dat we hoopvol en vol zin in de toekomst elkaar uitzwaaiden…

En moet je eens zien wat voor puinhoop het nu allemaal is…

Will you still love me if I showed you my 18" Hellboy figure?

2005-09-25T17:43:00.000-07:00

Joint 400 gaat aan en ik kijk het te grote gebouw nog maar eens rond. Wat de hoerekutbef doe ik hier? Oh ja, thuis ontvluchten en hopen op een goede avond en misschien als het kan een prettige jonge dame die me de kleren van het lijf rukt. Als er maar geen sex van komt, want om heel eerlijk te zijn kan me dat weinig tot niets boeien. Na een serie monologen van mij en wat illusies die een zachte dood stierven maar na de wekelijkse vleesmarkt van Eindhoven.

Ik werd er moe van en wilde in tranen uitbarsten en besloot dat ik nog teveel mens was om uberhaubt genietbaar te zijn en wist niet hoe snel ik thuis moest komen. De hoge dosis THC voorkwam dat de rit huiswaards echt storend werd al vrees ik dat de mogelijkheid bestaat dat ik nooit thuis ben gekomen en ergens in een berm zachtjes dood aan het bloeden ben. Geen probleem, de Miltown songs die hopelijk mijn laatste momenten veraangenamen zijn te mooi om niet bij te sterven.

Want echt boeien deden de 24 uur die erna kwamen niet echt. Een opkomende hoofdpijn weerhield me ervan om naar Tilburg af te dalen en daar hetzelfde ritueel te ondergaan als de avond ervoor. De eenzaamheid is soms gekmakend en aan de andere kant wordt ik te moe van mensen om ze op te zoeken.

Ik heb geen doel, geen dromen, geen ambities en ik heb zeker niet de illusie dat ik die nodig heb om mezelf een waardevolle rol te geven op deze wereld. Mijn genen zijn gewoonweg te goed om die de wereld te ontzeggen. Waar die hoop vandaan blijft komen, dat er wel een dag gaat komen waarop ik wel het idee dat het goed is, weet ik ook niet. Ik ben er wel blij mee. Was dit nou maar het medicijn tegen de te lange dagen…

‘La mano cornuda is een meesterwerkje dat laat zien dat er platen zijn die geen enkel overbodig moment hoeven te hebben. Dus dan maar naar Arnhem om naar de Supersuckers te kijken. Geweldige band, superieure show en aardige gasten. Ze spelen ‘Pretty fucked up’, een pareltje dat simpelweg mijn gevoel weet weer te geven. Zo zal ik me in de toekomst gaan voelen over mijn ex. Profetisch genoeg werd het nog waarder dan waar en draaide mijn maag zich in de periode erna nog minimaal 1000 keer om. Toch kon het niet op tegen de zin die zich mijn schedel inboorde. I’ll be allright.

Het is inmiddels half 3 en de dag was alsnog tekort. Ik ruimde wat op, bracht mijn verzamelingen wat op orde, keek wat televisie, las wat en prepareerde wat medicijnen. Ik heb nog geen zin om te gaan slapen maar weet dat anders mijn dag morgen nog verder kapot is dan normaal. Ach, who cares. Ik zie er beter uit dan ooit, ben vriendelijker dan ooit en het feit dat vrouwen nog steeds denken dat ze bij een ander beter af zijn dan bij mij is gelukkig nog steeds een collectief gedachtengoed. Volgende week mogen er een paar best die waan doorbreken en zich bij mij melden. Misschien moet ik ze dan een trip aanbieden naar Berlijn of een andere leuke stad. Ik bedoel er zullen vast vrouwen zijn die daar intuinen. Yvonne Kronenberg, of hoe heet dat mens zei ooit dat als een man je mee uit eten neemt hij ook sex achteraf verwacht en dat vrouwen doen alsof ze dat niet doorhebben. Wat zou me zo’n trip me dan opleveren? In ieder geval een vrouw die heel slim is.

Denk ik dan...

Hoop ik dan…

Of zoiets…

Nee, vannacht heb ik genoeg aan mezelf…

You never know what will happen in June 2014...

2005-09-20T12:24:00.000-07:00

‘Chinvat BridgeThe image of The Chinvat Bridge comes from eastern philosophy. Basically the concept is of judgment after death. One has to cross the Chinvat Bridge to get to paradise. All of the sins acquired during life weigh down the bridge. If there is more sin than the Bridge can hold, it breaks and the soul is lost to the abyss for all eternity. To light, and the soul blows off the bridge into the abyss. Balance is the key to crossing the Chinvat Bridge’.

Aldus Erik Larson over een nummer van zijn, overigens geweldige, soloplaat ‘Faith, Hope, Love’. Het nummer is een geniaal stukje rock dat zijn gelijke niet kent. Nu zit ik in een band die muziek in die richting maakt en nou dacht ik voor de grap dat het wel een mooie bandnaam zou zijn. Ik hoopte eigenlijk dat de rest van de band het niks zou vinden zodat ik me niet zorgen hoefde te maken over het volgende: wat nu als ik voor het vernoemen van mijn band naar die brug er te zwaar voor ben geworden? Gewoon stupide bijgeloof, maar wat als…

Zo doe ik aardig tegen de meest vreemde mensen, tolereer ik domoren en laat ik weer andere dingen om de meest gekke redenen. Zelfs mijn vorige blog levert dit ongemak op! En daarom nu twee om een eventueel onheil af te wenden. Wat nou als ooit ik daardoor een been breek. Ik geef nu gelijk de anderen de schuld en zeg hier nog een keer dat ik het eigenlijk niet wilde. Al is de naam wel geniaal uiteindelijk.

De jubelstelling was ook wat vreemd want een bandlid merkte al op dat dat wel gaaf was want die oosterse filosofieën zijn veel minder hypocriet dan het decadente westen. What does he know. Zeker als je weet dat Google dit opleverde:

CHINVAT BRIDGE: According to ancient Persian myth, when a person dies, the soul remains by the body for three days. On the fourth, it travels to Chinvat Bridge (the Bridge of the Separator, also call Al-Sirat), accompanied by gods of protection. The bridge is "finer than a hair and sharper than a sword" and spans a deep chasm teeming with monsters. On the other side of the bridge is the gateway to paradise.
DEMONS guard the foot of the bridge and argue with the gods over the soul's fate. The actions of the dead person, both good and bad, are weighed, and the soul is either allowed to cross or denied access to the bridge. Spirits whose evil outweighs their good fall into the demon-infested pit to face eternal torment. In this abyss of the damned, each soul is tortured by a GHOUL that represents its sins in life. Once fallen into the gulf, no soul can escape the horrors of hell through its own power.
Zoroaster, a sixth-century B.C. religious leader, had warned his followers of this obstacle to heaven but promised to lead his flock safely across. The ancient manuscript Gathas (Songs of Zoroaster) explains that the Bridge of the Separator "becomes narrow for the wicked," whereas the holy can easily pass unharmed. (In Gathas, the fair god Rashnu is named as the judge who helps determine who is worthy of salvation and who must be damned.) All infidels (nonbelievers) fall into hell, which the prophet says has been created especially for the "followers of the lie."
The legends are sketchy but assert that Chinvat Bridge is located somewhere in the far north. It is a place of filth where the damned endure physical tortures and spiritual agony. Souls who are unsuccessful in crossing the Chinvat Bridge suffer these torments until AHRIMAN, the evil god of ZOROASTRIANISM, is destroyed by the good god Orzmahd during the LAST JUDGMENT. As this time, lost spirits are restored to the truth since "the lie" as been eradicated, or they face final ANNIHILATION.
"The Encyclopedia of Hell." Miriam Van Scott. St. Martin's Press. ©1998

U begrijpt, mijn vrees nam weer toe. We zien wel, ik denk dat mijn band wel zo gaat heten…

Would you go to bed with me...

2005-09-20T12:12:00.000-07:00

‘Heden ten dage heb ik besloten, oh vrouw van het gewillig lillende vlees, om u niet te bestijgen. Ik vrees dat mijn kroost zoek zou raken in dat spelonkenstelsel dat u mij hier toont. Nimmer heeft mijn trots me teleurgesteld, dat terwijl hij mij iedere ochtend fier salueert. Ik vrees dat zonder het glijmiddel genaamd alles verblindende liefde er geen stroom van warm gloeiend zaad over uw, achteraf bekeken, toch niet zo heel erg geslaagde gezicht zal neerdalen’.

Natuurlijk is dit gewoon een heroïsche manier om te vertellen dat je hem zelf niet overeind kreeg. Natuurlijk ben je zelf niet de ‘catch of the month’. En natuurlijk ben je eigenlijk een zakkewasser die het maar op zijn blog flikkert om mensen te amuzeren.

Troost u, ik heb in minder opzichte gewoon mijn falen moeten ondergaan als een grote vent om me later als klein kind te gedragen. Vrees niet, het was een hartstikke lieve meid en ik was de prutser. Het is soms angstaanjagend hoe mannen hun kwaliteiten overdrijven. Zo is er een nest domoren met mannen die beweren vrouwen bewusteloos te kunnen beffen, zijn er kerels die uren aan een stuk door kunnen gaan en zelfs een paar die beweren de clitoris te kunnen vinden. Dames, zelfs na 50 jaar wrijven ze nog maar wat aan, daar worden ze wel erg goed misschien in maar we snappen er geen kloot van.

Maar goed, dat is het hele punt niet. Het gaat meer om mijn voorzichtigheid als het aankomt op bepaalde keuzes. Zo heeft onze band een nieuwe naam. En waarom dat moeilijk is kun je lezen in mijn volgende blog en ook waarom ik er twee nodig heb.

Monday will be the death of me...

2005-09-19T02:48:00.000-07:00

Ik sleep me met veel moeite weer uit bed. Welkom maandag, welkom nieuwe week vol vervelende dingen. Ik heb heel weinig energie over, en het laatste wat ik heb wordt weggezogen door dromen over mensen die me in de steek lieten en me diep teleurstelden. Thank you for the heartache, now just die. Vanmiddag zal ik me wel weer beter voelen maar de stroperig trage manier waarop alles beter zou moeten worden is bijna dodelijk.

Ach ja, vanavond lekker eten bij mijn grootmoeder met mensen van dik boven de 50 die me gaan vertellen hoeveel ik afgevallen ben. En ik ga weer mooi weer spelen en me zo snel mogelijk weer uit de voeten maken om te kunnen trainen. Want daar geniet ik dan weer wel van. Mezelf lekker afbeulen en dan de badkuip in en slapen. Of het nu is omdat de dag dan weer ten einde is of omdat mijn spieren als een gek groeien, trainen is een van de weinige dingen die me nu op de been houden. Het zal in ieder geval niet snel de menselijke eigenschap hebben om me diep teleur te stellen of me te kwetsen op wat voor manier dan ook.

En ach, er loopt een bloedmooi meisje rond dat mij aan het lachen maakt. En ik haar ook. Genoeg reden om met gezonde tegenzin mezelf te gaan geselen.

Gek eigenlijk dat als ik gelukkig ben ik bang ben voor de dood en nu niet meer. Zou er een verband zijn?

Bring me the head of Peter Jackson!

2005-09-17T08:59:00.000-07:00

Toen de DVD op de markt kwam was dit een zege voor filmliefhebbers. Meer informatie over de film, de film zelf in betere kwaliteit en als bonus toevoegingen die er anders niet bijgezeten hadden. Nu alleen het probleem. Want al voor de grootste hit van de afgelopen paar jaar beloofde Nonkel Peter aan dat de DVD nog beter en groter zou worden. Jammer genoeg lekte er via internet uit dat de film nog een keer zou verschijnen en dan NOG langer. Nog meer pret. Met open ogen liepen we met zijn allen in de val. De DVD stelde de regisseur niet zozeer in staat om de fans nog meer te geven, het gaf hem een middel om nog luier te worden en twee keer te scoren met dezelfde diamant / drol. Want helaas voelt nu elke film aan als een grote trailer voor de DVD release. De vraag is dan ook na 98 minuten horror hoe vet de DVD gaat worden. Dat terwijl de film af is. Zelfs de nodeloze subplot met Mouse heeft voldoende relevantie.

Romero heeft een heel ander probleem. Hoge verwachtingen en een publiek dat van tevoren al aangeeft verder te willen kijken. Dus wat hij ook gemaakt had hij zou er dubbel op afgerekend worden. Ligt het er te dik bovenop dan kan elke debiel meepraten, zit het te ver weg dan analyseren we de film opnieuw kapotter dan kapot. En ik kan me voorstellen dat de beste man daar inmiddels ook moe van is. Hoe lost hij het op? Heel slim. Er ligt een boodschap op die zo duidelijk is dat de fans al gillend en jubelend zichzelf op de borst kloppen dat ze het ontdekt hebben. Het wordt zelfs bij de naam genoemd. Wat een feest. Nu even wat dieper graven en ontdekken dat Romero wel eens de opvolger van Nostradamus kan worden. Dawn voorspelde 2005 haarfijn. We zijn inmiddels de consumenten die op de hak genomen worden en haarfijn voorgekauwd krijgen wat we moeten doen. En dat is bijvoorbeeld de boodschap oppikken die onze held ons voorlegt. Pas echter op, want het hele terrorisme verhaal is een decoy. Deze film gaat over New Orleans nu.

Maar de film kwam toch eerder uit? Absoluut. De parallel tussen Kaufman en Bush klopt maar gaat niet over de buitenlandse politiek maar over de binnenlandse. De klassenstrijd ligt er ook wel netjes bovenop, met zobies als de kansarme Amerikanen, maar de politiek van Kaufman kent wel erg veel aanknopingspunten met het gedrag van Bush nu met New Orleans. Naast dit gegeven is het ook wel erg duidelijk dat Romero niet wenst te voldoen aan de eisen van de fan. Ik maak mijn films op mijn manier en jullie zijn juist de consumenten die de boodschap als een linkse hoek willen ervaren en niet als een aai over de bol.

Genoeg onderlagen. We gaan voor de lol. De film ziet er uitstekend uit. De zombies overtuigen en zien er levensecht uit, de belichting is sfeervol en de muziek refereert netjes aan de jaren 80. Er zijn voldoende gorestukken en schrikmomenten. Het houdt maar niet op. De vaart is enorm in tegenstelling tot de stroperig trage voorgangers. En eindelijk krijgen we sympathieke karakters die het best mogen overleven. En dus hebben we gelijk de grootste fout te pakken. De goeden overleven het allemaal net iets te netjes. Zowel de drie hoofdzombies als de helden. En zo krijgen de geldschieters die zich terugtrokken voor de televisieserie die geplant was een fikse schop na. De film kijkt weg als een trailer. Voor die televisieserie. De plot is nu al duidelijk en het wachten is op het groene licht.Want waar de meeste fans morren over de plotselinge intelligentie van de zombies is daar de grootste winst gemaakt. Het is een logisch gegeven dat al in Day of the dead te zien was en dat zich nu verder ontwikkeld heeft. Juist deze ingreep maakt deze film zoveel meer waard dan het zoveelste verhaaltje over een hersenloze massa die alsnog zijn zin krijgt. Een akelig soort realisme is hier te zien. Want of je het nu wil of niet, maar het is psychologisch nog verantwoord ook. Door de jarenlange conditionering bij de pomp is er een nieuwe Bub opgestaan alleen heeft deze meer tijd gehad dan Bub had. De mens is wat meer teruggekeerd en je ziet aan de man dat het een neger is met een zwaar leven. Waarschijnlijk een crimineel die nu zijn dagen als simpele pompbediende had moeten slijten. Volledig gerehabiliteerd maar gezegend met een diepe woede tegen the Man. Alleen is de volledig van zijn menselijkheid ontnomen man wel in staat om zijn ware medestanders op waarde te schatten. Elk ras heeft wel zijn onderlaag en de zombies trekken als een gemengde en verenigde massa ten strijde tegen het grote geld. Kortom, juist het grootste kritiekpunt is de grootste kracht van de film. De vorige films waren immers ook beangstigende versies van de harde realiteit. En als de mens zich ontwikkelt waarom de zombie dan niet? Een zeer terechte maar erg risicovolle keus die de natuurlijke weerstand van de zombieliefhebber op de proef stelt.

Romero heeft nog een laatste boodschap. Met 98 minuten is dit een akelig korte film vergeleken bij de draken van dik 2,5 uur die tegenwoordig als meesterwerk worden ontvangen. Gewoon 1,5 uur lol, denkwerk en voldoende goede horror bewijst dat relevantie niet in de tijdsduur zit maar in de kwaliteit van het gebodene. En die is er voldoende gelukkig. Na Day of the dead is dit een verademing. Beter dan Dawn is het helaas niet, maar dan nog is deze film meer dan waardig om de boel af te sluiten.

Juist de enorme decoy en het gegeven dat Romero liever risico neemt dan de fans geeft wat ze willen maakt dit een meesterwerk.

How the center of the universe didn’t fuck the most beautiful woman he ever saw…

2005-09-17T08:51:00.000-07:00

‘Okay, het is alweer over dus je hoeft je geen enkele zorgen te maken maar afgelopen maand ben ik 3 hele dagen verliefd op je geweest. Op zaterdag besloot ik dat jij het was en dat ik alles voor je zou doen om je maar gelukkig te maken maar op dinsdag was het echt helemaal weg’. Ze keek een beetje verward en bracht een van de mooiste ‘Oh’s ‘ooit uit. ‘Jij bent echt raar, zo geweldig ben ik nou ook weer niet’. Heerlijk die nederigheid. Volstrekt onnodig want zelfs een blinde ziet dat ik het over de mooiste vrouw ooit heb. Alleen jullie niet want ik ga geen foto’s posten, buiten dat ik ze niet heb moet je sommige geheimpjes achterhouden. Voor je het weet is ze publiek bezit en dan heeft ze helemaal geen tijd meer voor me. Denk maar aan de muizerigheid van Sarrah Michelle Gellar en de schoonheid van Jessica Biel. Tel daarbij een wonderschoon karakter op waarbij je zult opmerken dat ze zodanig fatsoenlijk in elkaar zit dat het eng wordt. En ze is nog slim ook, heerlijk klunzig en heeft humor.

We kozen een tafeltje uit bij de Mexicaan waar we gingen eten. Tijdens het gesprek besloot ik dat het erg slim van me was om niets met haar te willen. Hoewel ik godsgruwelijk veel van haar hou, en erg oud met haar wil worden, is het beter zo. Echt vaak zien we elkaar niet en dat houdt de zaken wel op scherp. Zo boeiend ben ik ook weer niet en de magische momenten die er nu zijn, zijn me te kostbaar om te verkloten. Op dat moment werd het me allemaal duidelijk. ‘Ik vrees dat wij nooit iets kunnen hebben want ik ben doodsbang dat ik ooit bij jou verveeld zou raken’ Het was eruit voordat ik het doorhad, maar ik wist dat het goed was. ‘Buiten dat zou ik jou niet mee durven nemen naar Electric Wizard en dat is wel een kwaliteit die ik zoek in een vrouw. Ik bedoel, die band is een van mijn favoriete bands ooit en als je me daar zou zien dan zou je snappen waarom die ellende zoveel voor me betekend’. Ik was weer beland in de kip zonder kop routine die mijn stembanden soms overnemen. Maar het was wel zo.

Gek genoeg fonkelden haar oogjes even hard, was die heerlijke glimlach er weer en ontroerde ze me met een ontwapenende naïviteit die haar zo schattig klunzig maakt. Het is een van die vrouwen waarbij ik niet eens kan zeggen hoe groot haar tieten zijn en dat zegt genoeg over hoe mooi haar gezichtje is en hoeveel ik haar respecteer. Tijdens die avond bleek ook al snel hoeveel we op elkaar leken en op dezelfde manier met dingen omgingen. De een wat extremer dan de ander maar het leek verdomd veel op elkaar. Dat is niet erg want we zijn dus allebei fatsoenlijke leuke mensen die juist door die kwaliteiten uit de boot vallen. Je zou bijna kunnen stellen dat ik verliefd was op mijn vrouwelijke variant. Daar zou ik haar mee tekort doen. Feit is dat C (vergis je niet, zo noem ik haar echt) altijd mijn maatje zal zijn, hoe hard ze ook van me houdt of me haat. En stiekum ook mijn grote liefde. Want ze is en blijft de ideale vrouw waar ik nooit iets mee zou kunnen of willen hebben.

Yet I opened the gates to eternal darkness

2005-09-17T07:59:00.000-07:00

Waarom Deadpool? Ik bedoel het karakter werd verzonnen door Rob Liefeld, de man die heel wat nerds aan de comics bracht om vervolgens door juist die groep verguist te worden. (Want je bent een nerd als je comics leest. Dat weet ik, dat weet jij, dat weet iedereen). Zelfs ik mag Liefeld niet eens. Lelijke tekeningen die op je 14e er wel eruit zien als goud, en veel saaie karakters die er echt niet toedoen. Deadpool is een kleine speler in het Marvel universum gemaakt door een eikel. En toch is het een van mijn favoriete karakters. Gewoon omdat ik hem wel snap en we toch veel kwaliteiten hebben die overeenkomen. En hij is fucking hardcor EN rock en roll. Die kwaliteiten heb ik dus ook in me.

Maar goed, voor de mensen die wel een leven hebben en geen nerd zijn Deadpool is Wade Wilson, een huurmoordenaar met de mogelijkheid om zichzelf te helen. Een nadeel, de kanker die zijn huid aantaste is niet te genezen. Daarom heeft de beste man een mooi zwart/ rood kostuum gekregen. Belangrijker is zijn karakter. Of gebrek daaraan. Heel simpel gezegd, de klootzak is niet te volgen. Wat het meest aan hem opvalt is dat hij continue praat en een vervelend cynisch gevoel voor humor heeft en altijd zijn eigen plan trekt. Je weet nooit waar je aan toe bent.

Ik schijn een iets prettiger mens te zijn. Toch volgen niet veel mensen mij, en als ze het al doen dan heb ik eerder het gevoel dat er bij hun iets grondig miszit en niet bij mij. De link met kanker is ook wel heel simpel. Kanker heeft mijn leven tot de ellende gemaakt die het nu is. Ik ben dan ook niet van buiten verminkt maar het moge duidelijk zijn dat ik goed verkloot ben vanbinnen. Niet zo erg want dat zijn we allemaal. Deal with it. Gelukkig heb ik die ziekte zelf nooit gehad maar daar heeft het leven ook een oplossing voor. Gewoon mij zegenen met een omgeving. Niet dat dat allemaal boeit of zo. Maar het is wel een verklaring voor hoe ik in elkaar zit. Toch voel ik me bevoorrecht en heb ik het lang niet zo zwaar als mensen die op hun derde grondig verkracht zijn of een andere gruwel op hun pad tegenkwamen. Veel mensen die met me zouden willen ruilen zijn er gek genoeg niet. Besef wel dit, tegen de gelukkige, liefdevolle en warme jeugd die ik heb gehad kan niets opboxen. Kanker kan dat niet, lastige en gestoorde exen kunnen dat niet en jij al helemaal niet.

En das raar aangezien ik wel dolgelukkig met mezelf ben. Ik praat misschien wat teveel en te graag, een eigenschap die ik deel met Deadpool. Als je mij zou omschrijven als een megalomane narcistische egocentrische klootzak zou je er niet ver naast zitten. Ik voel me wel degelijk het centrum van het universum zonder ook maar een moment op een ander neer te kijken. Mijn natuurlijke vijanden zijn de domoren die deze wereld bevolken. Hoewel ze aan de winnende hand zijn zal ik mijn strijd nooit opgeven.

Toen ik een nickname moest aanmaken op http://www.asice.net/, waar je redelijk wat andere zuurheden kunt terugvinden, was er al een Juggernaut en zoals hierboven uitgelegt past Deadpool beter bij mij. Inmiddels ben ik voor heel wat mensen Deadpool geworden. Ik ben een geworden met mijn eigen nickname, iets wat ik altijd al wilde. Sommigen kennen me wel bij naam, anderen niet. Who cares. Ondanks dat ik het centrum van het universum ben ben ik niet zo erg belangrijk. Wel vaak eerlijker dan nodig is. Die karaktertrek heb ik van Paul Bearer, zanger van cultband Sheer Terror. Elke plaat voelt aan als een stomp in de maag en zette de scène in vuur en vlam. Natuurlijk zijn er altijd lieden die deze band niet op waarde wisten te schatten maar de echte liefhebber zal al snel zijn weg vinden naar deze band.

Mijn mening krijg je geheel conform de persoonlijkheid van Deadpool. Ik vind het mijn plicht om mensen gewoon eerlijk te zeggen waarom ze mislukt zijn en ik niet. Al heb ik door de jaren wel geleerd me in te houden. Hoe hard ik de klootzak mis die ik ooit was schijnt dit zaken wat makkelijker te maken. En daarom ben ik 28 jaar, vrijgezel en diep ongelukkig, gewoon omdat waardeloze mensen een betere PR hebben.

En om die reden haat ik jullie allemaal

Deflowerization...

2005-09-15T08:27:00.000-07:00

This is blog kazillion and one. And it will be in Dutch. Why? Because I am Dutch and proud of it. Well kinda anyway. I might do some stuff in English. We’ll see. It could be that I forget about this stuff tomorrow and hate you all for reading this.

Okay dan. Mijn eerste stuk ellende hier op een heuse blogsite. Ik heb nooit de illusie gehad dat er ook maar iemand zit te wachten op een blog van de zoveelste loser die diep ongelukkig zich door de dagen heen sleept. Zo erg is het ook weer niet maar het feit dat ik tijd heb voor deze ellende geeft wel aan dat ik tijd teveel heb. En stiekum ook de onbewingbare drang om dingen te posten die eigenlijk geen ander wat aangaan maar misschien entertain ik je wel of maak ik je zo pissig dat je nooit meer iets met mij of internet te maken wil hebben. In beide gevallen missie geslaagd.

De meeste blogsites boeien voor geen meter, worden amper gelezen en worden vervuilt door mensen die het idee hebben dat ze ook daadwerkelijk kunnen schrijven. Dat kan ik ook niet maar ik weet het tenminste van mezelf en dat is vaak de eerste stap naar genezing. En er moet een hoop genezen worden. Ik hou van het leven en ik hou echt van mensen maar op dit moment vermoeit alles me echt teveel. Dus ook een boeiende opener schrijven. Leer er maar mee leven…